vervolg
Boris was onrustig. Het was alsof hij de lugubere sfeer die rond de boerderij hing reeds van ver kon opsnuiven. De scharenslijper had ook een onaangenaam gevoel, maar dat kwam omdat hij dringend naar het toilet moest. Om zijn gedachten te verzetten neuriede hij een liedje dat hij ooit in een visserskroeg in oostende had gehoord, maar waarvan hij zich enkel de aanvangszin herinnerde : "Oh September, ... pom...pom...pom..., maand vol beloftes...pom...pom...pom".
Wervelende windvlagen schoven het watergordijn open en gunden Corneel een blik op de herenhoeve. Het eerste dat opviel was de lange rij vogels op de nok van het hoofdgebouw. Zwart als de nacht en groter dan hij ooit had gezien.
Ook vond hij het raar dat de zware poort die rond dit avondlijk uur normaal gesloten is, nu wagenwijd open stond. Niet uitnodigend, maar onheilspellend, als een fatale aantrekking voor de argeloze reiziger. Hij rilde even, maar moedigde zijn trekhond toch aan om zich wat te haasten. Hij had trek in de lekkere kop koffie met bijhorend scheutje brandewijn dat Melange steeds voor hem klaar staan had.
Hij wist wel dat Melange verliefd was op hem. Meermaals reeds had ze hem proberen mee te lokken in haar kleine voutekamertje. Uit angst voor de burgemeester had Corneel daar nooit durven op in gaan. Deze keer echter zag hij het wel echt zitten. Hij stelde zich voor hoe de Franse meid op hem lag te wachten in de kamer. Hij wist niet hoe dicht hij bij de waarheid was.
Het getrek passeerde onder de hoge poortboog en draaide de binnenkoer op. "Goed volk!" riep de schareslijp, maar niets bewoog. Dat was vreemd, want normaal gezien kwam Melange steeds als een door Cupido afgeschoten pijl op hem afgevlogen. Nu bogen enkel de zwarte beesten op het dak hun schrale kop naar hem toe. Eén van hen verzette zich alsof hij zich klaar maakte voor de aanval.
Alsof ze het onderling hadden afgesproken verdween de regen en ging de wind rustig liggen. Enkel nog wat overgebleven waterdruppels vielen van de dakgoten naar beneden en vormden een duister lied : "ga weg,ga weg,ga weg,...". Maar Corneel bleef. Hij maakte zijn hond los uit het harnas en riep nog eens luid :"Goed volk, scharen en messen te slijpen!!!".
Boris was onder de kar gaan liggen terwijl Corneel zich naar de deur van de bijkeuken begaf. Niemand te zien, ook niet in de grote eetplaats waar op de lange tafel een eenzame tas stond, boordevol water, en waar op geregelde tijd nog een druppel vanaf het plafond in neer plonsde.
Besluiteloos stond hij op de arduinen drempel toen achter hem een luide slag weerklonk. In een schriksprong draaide hij om zijn as en keek recht in de gapende muil van de schuur, waarvan de poort op onverklaarbare wijze was opengedraaid en nu vast stond aan de haak waartegen ze met geweld was gebotst.
Opgelucht omdat hij Melange in de schuur vermoedde, spoedde hij zich naar de donkere opening. Misschien was de schuur nog beter geschikt voor de plannen die hij met Melange had. De weinige Franse woorden die hij machtig was zong hij nu uit volle borst : "Melange mon ange, donne moi ton amour!".
Gezwind liep hij de schuur in om dan als door een onzichtbare muur tegengehouden pal te blijven staan. Hij voelde hoe zijn nekhaartjes omhoog kwamen, zijn lijf begon te trillen, koud zweet liep langs zijn ruggegraat, een angstkreet weldde diep uit zijn longen omhoog.
Onbewust van de ontlasting die zijn broekspijpen bevuilde draaide hij zich om. De eerste stap van zijn vlucht kwam terecht op de tanden van de hark die op onverklaarbare wijze achter zijn rug was neergelegd. Nog voor hij besefte wat er gebeurde drong de vijfduimer die door de steel van het werktuig was gedreven zijn linker oog binnen, en vernietigde de weinige hersenen die hij bezat.
Een eeuwigheid bleef hij rechtop, om dan als een plank achterover te vallen in een wolk van stof en stro.
Boris hief de kop omhoog en zette een langerekt gehuil in dat ongetwijfeld tot in Leurpe was te horen.
wordt vervolgd
Boris was onrustig. Het was alsof hij de lugubere sfeer die rond de boerderij hing reeds van ver kon opsnuiven. De scharenslijper had ook een onaangenaam gevoel, maar dat kwam omdat hij dringend naar het toilet moest. Om zijn gedachten te verzetten neuriede hij een liedje dat hij ooit in een visserskroeg in oostende had gehoord, maar waarvan hij zich enkel de aanvangszin herinnerde : "Oh September, ... pom...pom...pom..., maand vol beloftes...pom...pom...pom".
Wervelende windvlagen schoven het watergordijn open en gunden Corneel een blik op de herenhoeve. Het eerste dat opviel was de lange rij vogels op de nok van het hoofdgebouw. Zwart als de nacht en groter dan hij ooit had gezien.
Ook vond hij het raar dat de zware poort die rond dit avondlijk uur normaal gesloten is, nu wagenwijd open stond. Niet uitnodigend, maar onheilspellend, als een fatale aantrekking voor de argeloze reiziger. Hij rilde even, maar moedigde zijn trekhond toch aan om zich wat te haasten. Hij had trek in de lekkere kop koffie met bijhorend scheutje brandewijn dat Melange steeds voor hem klaar staan had.
Hij wist wel dat Melange verliefd was op hem. Meermaals reeds had ze hem proberen mee te lokken in haar kleine voutekamertje. Uit angst voor de burgemeester had Corneel daar nooit durven op in gaan. Deze keer echter zag hij het wel echt zitten. Hij stelde zich voor hoe de Franse meid op hem lag te wachten in de kamer. Hij wist niet hoe dicht hij bij de waarheid was.
Het getrek passeerde onder de hoge poortboog en draaide de binnenkoer op. "Goed volk!" riep de schareslijp, maar niets bewoog. Dat was vreemd, want normaal gezien kwam Melange steeds als een door Cupido afgeschoten pijl op hem afgevlogen. Nu bogen enkel de zwarte beesten op het dak hun schrale kop naar hem toe. Eén van hen verzette zich alsof hij zich klaar maakte voor de aanval.
Alsof ze het onderling hadden afgesproken verdween de regen en ging de wind rustig liggen. Enkel nog wat overgebleven waterdruppels vielen van de dakgoten naar beneden en vormden een duister lied : "ga weg,ga weg,ga weg,...". Maar Corneel bleef. Hij maakte zijn hond los uit het harnas en riep nog eens luid :"Goed volk, scharen en messen te slijpen!!!".
Boris was onder de kar gaan liggen terwijl Corneel zich naar de deur van de bijkeuken begaf. Niemand te zien, ook niet in de grote eetplaats waar op de lange tafel een eenzame tas stond, boordevol water, en waar op geregelde tijd nog een druppel vanaf het plafond in neer plonsde.
Besluiteloos stond hij op de arduinen drempel toen achter hem een luide slag weerklonk. In een schriksprong draaide hij om zijn as en keek recht in de gapende muil van de schuur, waarvan de poort op onverklaarbare wijze was opengedraaid en nu vast stond aan de haak waartegen ze met geweld was gebotst.
Opgelucht omdat hij Melange in de schuur vermoedde, spoedde hij zich naar de donkere opening. Misschien was de schuur nog beter geschikt voor de plannen die hij met Melange had. De weinige Franse woorden die hij machtig was zong hij nu uit volle borst : "Melange mon ange, donne moi ton amour!".
Gezwind liep hij de schuur in om dan als door een onzichtbare muur tegengehouden pal te blijven staan. Hij voelde hoe zijn nekhaartjes omhoog kwamen, zijn lijf begon te trillen, koud zweet liep langs zijn ruggegraat, een angstkreet weldde diep uit zijn longen omhoog.
Onbewust van de ontlasting die zijn broekspijpen bevuilde draaide hij zich om. De eerste stap van zijn vlucht kwam terecht op de tanden van de hark die op onverklaarbare wijze achter zijn rug was neergelegd. Nog voor hij besefte wat er gebeurde drong de vijfduimer die door de steel van het werktuig was gedreven zijn linker oog binnen, en vernietigde de weinige hersenen die hij bezat.
Een eeuwigheid bleef hij rechtop, om dan als een plank achterover te vallen in een wolk van stof en stro.
Boris hief de kop omhoog en zette een langerekt gehuil in dat ongetwijfeld tot in Leurpe was te horen.
wordt vervolgd
