Dagboek, moest jij van mij zijn, dan liet ik me nu onbelemmerd gaan in woorden en beelden. In beelden plaatsen ben ik niet goed en het mocht hier vroeger ook niet … nu wel denk ik; en … dagboek je bent ook niet van mij, doch van ‘ons’, wie dat ook allemaal mogen zijn. Ik zal me dus niet laten gaan, al zal dat moeilijk zijn, wanneer de ideeën in mij rondtollen en ik weer door dezelfde gevoelens word beheerst als zondag in hartje Brussel.
Ik kwam er reeds meerdere keren en telkens ervaar ik intenser de kracht en de warmte van het gebeuren; een gebeuren dat ook een fenomeen is in deze tijd dat vooral ouderen bezig houdt, meer dan zelfs.
Tijdens mijn opvoeding werd ik overdadig met de lepel van de godsdienst gespijsd; zo veel en steeds opnieuw zodat er onuitwisbare sporen zijn overgebleven. Ik, neen wij, trachten ieder weekend een misviering mee te maken. De redenen om al eens over te slaan mogen niet licht zijn. Wij gaan niet stereotiep naar dezelfde kerk. Neen, we zoeken en vergelijken. Zo zijn we ook in Brussel terecht gekomen, pal in het centrum, op 300 meter van de Grote Markt. Oh ja, het fenomeen waarvan sprake in de eerste paragraaf was dat van de ‘leegloop der kerken’ waar inderdaad vele ouderen een probleem mee hebben.
Er hangt zoveel ongewoons over de vieringen dat het moeilijk is te verwoorden. Zo is ze ook iedere week volledig in het Nederlands en zijn er steeds twee priesters – wat een luxe! Wanneer ik er de eerste keer kwam had ik de idee … ik ben in een sekte terecht gekomen. Niets is minder waar bleek achteraf. De gelovigen zijn niet alleen van Brussel, doch komen meest van de weidse omgeving: Dilbeek, Kapellen-Op Den-Bos, Asse, Roosdaal, Groot Bijgaarden … en nog veel verder. Iedereen kent er iedereen en men begroet er elkaar persoonlijk. Ook de priesters begroeten met naam en toenaam. Het lijkt alsof de mensen dit wekelijks uurtje een bijzondere plaats in hun week-gebeuren geven en er dan ook blij verwachtend naar uitzien. Dat lijkt niet zo, dat is zo; men voelt het aan.
Alle leeftijden en lagen van de bevolking zijn er vertegenwoordigd, allen broederlijk in harmonie en warm geloven verenigd. Een wijze op pensioen gestelde filosoof-theoloog brengt er een homilie waarvan ieder woord blijft hangen. Een jonge vrouw kondigt aan dat ze – zoals ieder jaar – weer vele kousen breide en ze volgende week zal verkopen voor haar goede doel. Een ex-minister deelt mee dat er deze namiddag een betoging is om de inval van Israël in de Gazastrook, vandaag precies één jaar geleden, te herdenken; vertrek daar … aansluiten daar … .
De ganse misviering ademt spontanëïteit uit: meebidden en zingen, consecratie anders gebracht, originaliteit van altaar en plaatsen der stoelen, alles doordacht, functioneel en uitnodigend. Op de stoel naast mij stond deze zondag een ingekaderde foto van een pas overleden gelovige. Die stoel blijft vier weken leeg en elke zondag in die periode komt de priester er een kaarsje plaatsen tijdens de viering. Op het einde ven de mis mag iedereen die zich geroepen voelt een mededeling doen. Daarna nog krijgen alle jarigen van de voorbije week een applaus. “Wie verjaarde deze week?” Een paar handen gaan omhoog. “Ha, voor Louis en Martha een warm applaus!” Dat is dan het einde.
Wij zijn geen habitués. Na de mis drinken we een aperitiefje in een oud café, recht tegenover de kerk. Tot soms een half uur na de viering duurt het voor de laatste gelovigen de kerk verlaten; ze blijven er bijpraten in de kerk, want het volgende weerzien is pas volgende week.
Mag ik terugkomen op het fenomeen ‘leegloop der kerken’?
Ik vraag me af, mochten alle vieringen verlopen zoals hier, het er niet helemaal anders zou uitzien …
Een toemaatje, ’t is hier toch een dagboek. We wandelden zondag nadien langs de kerstmarkt om daarna in de buurt te belanden in ‘La Dolce Vita’, een klein gezellig pasta- en pizzahuisje. Het zat er propvol, op twee plaatsjes na, helemaal achteraan. We wurmden ons langs de tafeltjes en onderweg hoorden we ongeveer alle Vlaamse dialecten. Toen de mensen naast ons vertrokken en ik vroeg waar ze ergens vandaan kwamen … “van Tielt mevrouw, maar da zul je wel niet kennen”. We waren fier te kunnen zeggen dat we er zeer goede vrienden hebben …
Een gewone zondag kan toch feestelijk gevuld worden met een eenvoudig verloop.
Katrijn2
Mocht iemand in de bekoring komen om ook eens naar Brussel af te zakken en er een viering mee te maken … laat iets weten. Wie weet drinken we dan samen een aperitiefje achteraf. We komen er ongeveer één keer per maand, gewoon omdat we ook andere bezigheden en verplichtingen hebben. Maar kom, het is altijd te regelen.