Dauwvers. Inktblauw.
In de ochtend zijn de woorden zoveel jonger
dan bij het vallen van de avond.
Het lijkt me alsof ze dan slechts even over het nest kijken.
En zich terugtrekken voor de kilte van een onbekend begin.
Beetje bang voor de dag. Brutale werkelijkheid.
Nog even slapen in je dromen.
Straks is het nog tijd genoeg om wakker te worden.
Voor het geluid van een stem. De drukte van een radio.
Het lawaai van elke dag.
En dan het vervolgverhaal van stofzuiger en stofdoek.
De strijk en de strijkplank. De kookpotten en het fornuis.
Het monotone verhaal van 'het leven zoals het is.'
En nu en dag een ochtend om te dromen dat het anders kan ...
De tijd doden. Bbbrrr ...
Zelf ben ik zonder verveling geboren.
We maakten alles van niks.
Nu hebben ze alles en ze vinden het maar niks.
Tv, computer, spelletjes allerhande...
het is net dat andere dat ze tekort komen.
Geef me een letter en ik bouw een woord.
Altijd een hevige lezer geweest.
Mijn kinderen nooit. M'n kleinzoon al evenmin.
Gebrek aan verbeelding. Een handicap.
Ik word nu opnieuw geconfronteerd met de 'tekenfilms'.
Mijn God, wat bezielt die makers? Wie zijn het? En waarom?
Het is niet meer dan wat je ziet. Gevangene van de camera.
De beperking van een scherm. De gruwel van geweld.
Ik lees in een dagblad : een kind van tien zag al meer dan tienduizend doden.
O, wat een leven ...
als ik ooit eens vijf minuten tijd heb ...
uvi
Natuurlijk, overdrijf ik.
Zelf ben ik groot geworden met Old Shatterhand en Winnetou.
En er was geen concurrentie.
Cowboys en indianen, was alles wat we handen.
En onze verbeelding.
Ook helden uit mijn jeugd, mijn onvervulde wens was toen
toe te treden tot hun bloedbroederschap...helaas !
Ooit was ik het opperhoofd van de apaches, al zit scalperen
niet in mijn bloed... gewoon een boottochtje met een prauw,
onder een romantische blauwe maan, in het gezelschap van Winnetous zus...
Ver vervlogen dromen...
Geen bisonjacht voor mij, wat is er nog overgebleven van die gigantische kuddes?
Gewoon genieten van blauwe woorden, duimen en vingers aflikken, je zal er wel geen blauwe tong van krijgen...Arm schaap !
Groetjes
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
"De Leeuw van Vlaanderen" voorop hé,en verder "De Loteling",
"Baas Ganzendonck" en "Een O te veel" of "Moeder Job" om maar deze te noemen van de man die zijn volk leerde lezen,Hendrik Conscience.
En met "De Witte van Zichem"en"Wannes Raps"of "Het leven van Herman Coene" en andere "Sichemsche Novellen" van Ernest Claes,
"De Vlasschaard" en "Het Kerstekind" van Stijn Streuvels,
ben je direct al een tijdje zoet!
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
"De Leeuw van Vlaanderen" voorop hé,en verder "De Loteling",
"Baas Ganzendonck" en "Een O te veel" of "Moeder Job" om maar deze te noemen van de man die zijn volk leerde lezen,Hendrik Conscience.
En met "De Witte van Zichem"en"Wannes Raps"of "Het leven van Herman Coene" en andere "Sichemsche Novellen" van Ernest Claes,
"De Vlasschaard" en "Het Kerstekind" van Stijn Streuvels,
ben je direct al een tijdje zoet!
Soms vrees ik te verdwijnen in mijn zetel.
Osmose. Zoiets als een oud koppel.
Zwijgen naast elkaar. Aan tafel. In bed.
Alles zeggen. Zonder een interval van woorden.
Op de patatten, het correct afgemeten zout.
En de duur van koken. De klok op tijd verzet.
Traag door de dag. Maar toch snelt het leven.
Voorbij. Naar z'n einde. Het weten. Maar vergeten.
Dat is goed voor de gezondheid. Zoals lezen in een zetel.
