-
-
Iedereen die hier passeerde bedankt!
H.B. en PLUKJE!
Ergens buiten stad ligt het dorpje Hazen, midden in ’n landelijke omgeving. Het ziet er nogal rommelig uit, precies of men heeft weiden, velden, paden en akkers zomaar door elkaar gestrooid. Ergens middenin staat een grote loods. Nergens anders is er enig teken van leven! De buitenzijde maakt je niet veel wijzer, ziet er heel gewoon uit. Alleen boven een grote poort hangt een naambord waarvan elke letter een ander kleurtje heeft. H.B. & Plukje.
Zeer opvallend. De naam zegt je niets, om er méér over aan de weet te komen moet je binnen ’n kijkje gaan nemen.
In de grote poort is er een kleinere deur die piepend naar buiten open draait. Na een paar maal op de deur geklopt te hebben, stap je dan maar vrank naar binnen. Onvoorstelbaar is het tafereel dat je daar voor ogen krijgt! Het lijkt wel een mierenhoop, wel honderd kleine kuikentjes friemelen allemaal door elkaar. Tussendoor lopen een heleboel hazen, grote, kleine in allerlei kleuren. Grote rekken staan mooi in rijen opgesteld met alle soorten eieren netjes gerangschikt. Chocolade, zwart, melk, suiker versierd met strikken, linten in goud en zilver, bloemetjes in zijde, kunstig verwerkt tot boeketjes.
Eén ganse wand staat vol gestapeld met doosjes in allerlei vormen en kleuren, ook de verschillende soorten linten en touwtjes hangen in rollen naast elkaar, klaar voor gebruik. Kartonnen dozen met paastaferelen beschilderd staan erbij, klaar om gevuld te worden. Mandjes klein en super groot, korven en korfjes staan netjes gerangschikt!
Eén groot rek vol kommetjes, gevuld met verschillende kleuren verf staat er wat verlaten bij. Netjes erboven hangt een ijzeren buis met haakjes waar een reeks penselen hangen van het kleinste tot het grootste formaat. Raar denk je, hier wordt vandaag niet gewerkt.
Je staat verwonderd zelfs een beetje beteuterd rond te kijken wanneer je plots een zware donker klinkende stem hoort zeggen “ Wel, wel, wel …. “ Je schrikt je rot en zoekt de richting waar dat geluid vandaan komt. Achteraan in de hoek staat een grote bronzen klok, zo hoog dat je achterover moet buigen om ze te zien. De eigenaar van de stem!
De stem gaat verder “ Dag mensenkind, daar sta je van te kijken he!.... “ heel beleefd stamel je maar “ Euh, euh…. Ja! “ meer komt er echt niet uit. Een zware roestig klinkende “ Ha!
Haa! Haaaah! …. “ maakt je nog meer verlegen dan je al bent! De klok zegt “ Ja, ja, kom ’t is goed, je moet zo verlegen niet zijn, ‘k zal je dat eens allemaal uitleggen! “
Hij of zij, je weet het niet zo best, begint te vertellen …..
“ Wel vriend de reclame wil de kinderen wijsmaken dat er ofwel een klok de paaseieren brengt ofwel de paashaas, het kuikentje wordt er maar bij gesleurd omdat het er zo lief uitziet, tja de moeder legt per slot van rekening de eieren he! De echte bedoel ik dan. “ Je knikt maar even want de raadsels zijn nog lang niet opgelost.
“ Meester Haas en ikzelf, mijn naam is Brom, maakten lang geleden een akkoord. We hebben gewoon een samenwerkingsplan in elkaar geknutseld. In deze tijd kan niemand dat nog alleen aan. Weet je wel dat wij hier alleen voor de Benelux zorgen? “ Je vraagt een beetje beduusd,, en de rest van de landen dan, alle kinderen willen toch bij Pasen één of twee of wel meer eitjes!,,
Ha! Haa! Haaaah! ….. klinkt zijn bulderende lach weer.
“ Natuurlijk vriend daarom hebben we overal van deze kleine bedrijfjes, zeg maar familiezaken, misschien wel twintig in de wereld! “ Hij roept naar iemand in de verte “ Meester Haas kom er eens even bij, iemand wil méér over ons weten. “ Uit de grote groep verschillende hazen stapt er ééntje naar voor een echt mooi exemplaar, licht en donker grijs gevlekt. Hij draagt een schort die laat ons zeggen een beetje smoezelig overkomt, Hij heeft de gewoonte elke keer zijn handen aan zijn schort af te vegen. Achter één van zijn lange oren steekt een potlood en in één poot heeft hij een notaboek. Op het puntje van zijn lange neus staat een klein brilletje met van die halve glazen. Meester Haas heeft een tic hij schudt voortdurend met het hoofd en doet dan elke keer ‘ sniff, sniff sniff ‘ Het brilletje tuimelt elke keer mee op en af. Hij likt dan aan het potlood en maakt zijn aantekeningen. Brom zegt: “ Vertel jij nu maar hoe jou deel in elkaar zit. “
Bomi.
wordt vervolgd;
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
