-
-
Lieve mensen,
Weten en voelen dat er vrienden zijn die aan je denken
geeft een goed gevoel, bedankt daarvoor.
Voor mij is een moeilijke periode gelukkig weer voorbij.
Tussen je kinderen en kleinkinderen je toch alleen voelen
bestaat echt, zoveel mooie indrukken bij de kerst kan je
niet delen, hij die je zo goed begreep is er niet meer.
Klinkt melig, weet ik maar het is zo.
Ook voel je dat alles niet meer gaat zoals je zou willen,
je raakt precies de controle kwijt over de dingen die 'moeten'.
Wat ik wel met plezier gedaan heb is gelezen. Voor de kerst
kreeg ik van mijn oudste kleinzoon het boek ' Zij en Ik '
geschreven door Annemie Struyf, geillustreerd met foto's
van Lieve Blancquaert.
Een enorm diepgaand waargebeurd verhaal, stukken van
zoektochten naar het bestaan zelf en de betekenis daarvan
worden door het hoofdpersonage subliem in kleine gedichtjes
verwoord, echt ontroerend, het grijpt je bij de strot.
Magdalena sterft aan een tumor in de hals, haar laatste weken
schrijft ze volop, de laatste dagen wel om het uur.
Wat kon ik haar goed begrijpen, haar mentale strijd tegen
haar tumor, haar ontkenning om uiteindelijk sereen te
aanvaarden en stil heen te gaan.
Dat en mijn eigen lijf dat niet meewil waren zowat het voornaamste
de laatste weken.
Sneeuwscheppen als je voelt dat je het eigenlijk niet meer kan
daar krijg je achteraf de rekening voor.
Zonder medelijden graag.
Knuffel voor ieder die het wil.
bomi.
