Bomike, schrijfster, neske, elisa, bo'ke,
zeer bedankt om te komen lezen en het commentaar, we lopen naar het eind toe, ik zag nog net op tijd dat elisa en bo'ke er bijgekomen waren
..... vervolg
3 juli
Deze voormiddag nemen we deel aan een excursie naar
Cumbe Mayo, Junior is weer van de partij. Al heel vroeg komt hij aan in het tehuis en ontbijt er met ons.
Cumbe Mayo ligt op 20 km van Cajamarca en op een hoogte van 3500 m, het is er heel wat frisser.
We rijden langs heel slechte wegen waarvan een groot deel onverhard en steil klimmend, genietend van het landschap.
De locatie is vooral bekend door de ruïnes van een pre-Inca 20 km lange aquaduct die 2500 jaar geleden zou zijn aangelegd. Men vermoedt dat het kanaal een religieuze betekenis had.
Maar het landschap in de omgeving is zeker zo spectaculair.
Wanneer je met de bus komt aangereden zie je het Busque de Piedras (het bos van stenen) al liggen.
Deze hoge kalkrots is door erosie omgevormd tot een formatie van losstaande en half met elkaar vergroeide stenen zuilen. Sommige beelden hebben veel weg van de beelden van de Paaseilanden.
Wie wil kan op een bepaalde plaats door een rotsspleet heen, met een klein aantal doen we er aan mee. Luguber vind ik, waar begon ik weer aan, ik kan niet terug, ik moet er nu wel doorheen, verder wordt het pikdonker, Junior houdt mijn hand vast, voorzichtig tast ik voet voor voet de bodem af. De opening is zo eng, ik voel rots tegen mijn buik, ik voel rots aan mijn rug. Misschien geraak ik er nooit uit en blijf ik ergens steken. Opeens zie ik weer licht, oef het ergste is voorbij. Wat als er ineens een aardbeving plaatsvond, dat gebeurt hier wel regelmatig. Niemand zou mij ooit gevonden hebben bedenk ik, gewoon verwenen in Peru. Ik zou het niet nog eens doen.
Het is hier heerlijk wandelen in dit wandelgebied bij uitstek, we genieten er ten volle van.
net een gezicht; junior
Af en toe geeft de gids ons deskundige uitleg, er worden heel wat kiekjes genomen. Junior leeft zich uit, hij klimt op rotsen en poseert duchtig.
We maken een wandeling langs het pre-Inca-kanaal en zien er verscheidene rotstekeningen. Af en toe moeten we over het kanaal, over rotsige bodem, maar ik heb een goede begeleider met een stevige hand.
aquaduct; rotstekeningen
Reglmatig zie je hier kindjes poseren met een lammetje of hondje, of ze zingen een liedje om een aalmoes te krijgen. Deze kindjes gaan niet naar school, er is geen school in dit gebergte en geen vervoer naar de stad. Ze blijven in armoede wonen zonder kans op verbetering.
kindjes poseren met hun diertje om een aalmoes te krijgen; we laten junior iets geven, zo staat hij eens aan de andere zijde
In het tehuis zou er een onderwijzeres komen koken tegen 13 uur. De bus komt om 14:00 aan bij het vertrekpunt, we moeten nog een 15’ stappen. Zou de onderwijzeres er nog zijn vragen we ons af. Maar ja, braaf en geduldig zit ze ons op te wachten. We zijn blij met het lekkere eten.
In de namiddag bezoeken we de Indio-markt. Na schooltijd werken er hier heel wat kinderen van onze school, doch vandaag zijn er weinig kinderen aanwezig want ze mochten op jaaruitstap met de parochie. Ik had hen heel graag nog eens gezien, spijtig.
De grote hall is gevuld met eetstalletjes, vrouwen koken er de ganse dag. Het is er warm, ik zie onder een afdak karkassen hangen van koeien zomaar zonder koeling.
We praten met een 11-jarig meisje, ze werkt hier elke dag van 6 ’s morgens tot 5 in de namiddag. Ze gaat niet naar school. Dat is niet goed te praten en uitbuiting van kinderen. We nodigen haar uit eens bij Manthoc binnen te lopen, het tehuis ligt schuin tegenover deze markt.
Nilda, de toezichtster van het tehuis komt er groenten kopen, we veronderstellen dat het voor deze avond is, ons laatste avondmaal hier.
Nancy is ondertussen ook aangekomen in het thuis, ze wil ons nog even zien voor het vertrek, we stappen samen de stad in voor een laatste koffie en een gezellige babbel.
Eén iets wil ik nog bezoeken:
het
Quartel de Rescate
Toen Incavorst Atahualpa gevangen werd genomen door Pizarro en snapte hoezeer de Spanjaarden op goud belust waren, wou hij zich vrij kopen door het vertrek waar hij gevangen zat te laten vullen eenmaal met goud en tweemaal met zilver. Deze kamer, het quartel de rescate, bestaat nog altijd en is het laatste Incabouwwerk van de stad, het bestaat uit vierkante blokken die precies passend zijn gemaakt en zonder cement op elkaar zijn geplaatst. Het vertrek meet 11,80 bij 7,95 meter. Atahualpa hield woord, weken en weken lang kwamen elke dag karavanen beladen met goud en zilver, de beloofde schatten behelsden 6040 kilo goud en 11700 kilo zilver. De Spanjaarden smolten bijna alles om in baren. Omgerekend naar de huidige prijzen van onbewerkt goud en zilver vertegenwoordigde de schat een waarde van 60 miljoen euro. Hadden de Spanjaarden de voorwerpen niet omgesmolten dan zou het losgeld nu van onschatbare waarde zijn geweest.
De Spanjaarden hielden hun woord niet. Atahualpa bleef gevangen en werd later ter dood gebracht!.
Bij het ‘thuis’komen staat een grote tafel gedekt, alle onderwijzers en begeleiders zijn er voor het feestelijk afscheid, Nancy blijft ook eten. We nemen samen het avondmaal voorafgegaan door het gebed. Er wordt veel heen en weer gepraat, iedereen is in goede luim, of toch niet helemaal want het afscheid nadert, de tijd was tekort zegt men, een volgende keer moet je langer blijven. Ja ik wil heel graag langer blijven, zeg ik maar thuis zit iemand op mij te wachten, volgende keer breng je jou man mee hoor ik… zo gaat het nog een hele tijd verder. Dan houdt de directrice een toespraak vol dank, ik krijg een groot pak als afscheidsgeschenk, ze hebben allen bijeengelegd om dit geschenk te kopen, ik moet het onmiddellijk openen. Tot mijn grote verrassing krijg ik een handtas, ik krijg tranen in mijn ogen, ik had niet de minste verwachting iets te krijgen.
Nu is het mijn beurt voor een dank- en afscheidswoord, moeilijk in die emotionele toestand en dan nog in het Spaans.
Men vraagt wanneer ik terugkom, in mijn binnenste zeg ik waarschijnlijk nooit meer al mag ik er niet aan denken en koester ik de stille hoop …...
Er worden velerlei warme omhelzingen en afscheidskussen gegeven.
Een laatste maal trekken we naar ons kamertje, het zal een korte nacht worden of helemaal niet slapen…. Om 6:00 wacht de luchthaven.
wordt vervolgd…..