Dank je wel kruimel.
Op de bladzijde die ik hier heb stond die strofe niet op, te begijpen het gedicht werd gebruikt op een begrafenis.
Johana-Maria,
ik denk dat dit allemaal genade is. Enkele jaren geleden kon ik er zo ook nog niet over denken. Maar door het ouder worden en vooral ook door aan het sterfbed te hebben gestaan van enkele dierbaren, die in volle overgave naar het Vaderhuis terugkeerden, heb ik een andere visie mogen krijgen, minder angstig ook.
Wat niet wil zeggen dat, als ik morgen zou vernemen dat ik ongeneeslijk ziek zou zijn, ik het ook heel benauwd zou krijgen.
Maar wat ik vooral wilde zeggen is dat ik zeker ben van de aanwezigheid van een liefhebbende God, dat heb ik al dikwijls in mijn leven heb mogen ervaren.
Dat kan men niet uitleggen in woorden. Dat is een stille vreugde, die ondanks alles, aanwezig blijft.
Voor wie gelovig is denk ik dat men om die genade kan vragen.
Een paar dagen geleden zag ik op BBC een verslag over Taizé. Er kwamen daar Broeders van die oecumenische gemeenschap aan het woord, die
zo een oprechte uitstraling van geluk op hun gelaat hadden, dat men alleen maar kan zeggen,
die zijn heel gelukkig en geborgen in God. Niets of niemand kan hen deren, Frère Roger, de stichter, werd vorig jaar vermoord door een gestoorde roemeense vrouw. Hoe dramatisch ook, toch blijft de gemeenschap in liefde en geloof verbonden.
Volgens mij is dit alles God's genade, waar men kan om vragen en voor bidden.
ik wens je een rustige en vredevolle nacht, en bedankt voor je eerlijke getuigenis. Nog veel vreugde bij je vrijwilligerswerk,
ria
