Wie mij inziet zal ik erkennen,
wie mijn ogen meeneemt
om weg te laten vliegen
boven de heide, wie mijn adem
uitlaat zonder leiband,
wie om mij uit
de handen vallen weent,
en ik zal op een tak zitten
in je nabijheid of alleen maar
zweven boven je hoofd,
een torenvalk of een andere vogel
en mijn groet
zal ik roepen
als een snik,
dit is een belofte zonder hoop,
de dagen zijn zo zonder inzicht,
het venster is van buiten uit
gesloten met tralies
voorzien als een cel
en niemand doet er
de deuren open.
De liefde schettert weer in mijn hoofd
waarom ben je dan verwonderd dat ik onzin spreek ?
Waarom schenk je dan niet wat "hoop" in mijn hart
om jou te drinken tot ik zwijg ,
Niet hoog en wijd, niet diep en uitgebreid,
alleen maar wat woordkruim uitgespreid
om voor het donker wordt de muur te vinden
en te slopen die ons scheidt .
Een liefde herstellen uiteengevallen
nog in restanten weer te vinden,
een hemel als het éné regenzeil in het onweer,
en we kropen bij elkaar
en waren echt
en buiten de tijd,
een liefde van oprechtheid
en een hemel van weerzien
en de zoeker staat in het vinden,
de beschouwer in het begrijpen,
de denker in het aanvaarde licht,
de geliefde in de geliefde,
één en nu en altijd,
een vlam zonder kaars,
een brand zonder vuur,
en bevrediging.
Als ik voor jou niet meer besta
zal ik minder zijn
dan een beeld uit de film
in het museum bewaard,
alleen projectie ben ik geweest
en vluchtgestalten al wie me leest,
maar ben ik niet geest ?
en hoe ook, een straal die trilt,
een golf die beweegt ?
Ik gedenk voortdurend ieder uur
er moet geen titel boven
het geschenk van jouw aanwezigheid
dat je me geeft,
zo noem ik nu de dag waarop
ik dit schreef, hoe oud is reeds de dag
en het afgesneden zijn,
hoe moet ik blijvend dit beleven
zoeteke, teveel heb ik geschreven,
nu ben ik uitgeput, maar ook deze
kleine gedachte van de avond
wil ik je geven.
Het is niet belangrijk te weten of ik waardig ben
om over jou te schrijven, belangrijk is alleen
maar te weten of er iemand is die dit over-jou
verlangt te lezen.