Ik wens iedereen een mooie zondag,en bedank u voor de wensen die me tijdens mijn 'afwezigheid' zijn te beurt gevallen.
Mijn dagboek is wat verwaarloosd, maar ik weet dat u dat zult begrijpen. Rapke heeft het altijd al wat moeilijk als het gaat over meer dan twee dingen tergelijkertijd te doen, maar ja, ik ben ook maar een man, en de gehuwde vrouwen onder u zullen dat wel begrijpen, hoop ik

.
Maar goed, alhoewel de revalidatie nog geen aanvang heeft kunnen nemen wegens complicaties na de operatie, is er toch al beterschap merkbaar, en daardoor kan ik gemakkelijker wat tijd vrijmaken om sennet te bezoeken.
Tijd maak ik ook vrij om mijn moeder te bezoeken in het RVT in De Panne. In juli wordt ze 99 jaar. Die bezoekjes probeer ik samen met mijn zus te doen, op die manier kan ik beter omgaan met de dementie van mijn moeder. M.a.w., als zoon is het voor mij moeilijk om gevoelens te tonen, ik geef toe, mijn zus is daar veel beter in dan ikzelf.
Mijn zus was vijf en ik drie jaar, toen we onze vader verloren hebben. Veel werd daar thuis niet over gesproken, het leven gaat verder. Wat ik echter nu pas ontdekt heb, in een oude koekjesdoos met de beeltenis van Koningin Astrid, zijn de postkaartjes die mijn vader tijdens zijn legerdienst in de jaren twintig heeft gestuurd naar zijn toenmalig lief, mijn moeder.
En daar was er eentje bij met een gedichtje van Victor Hugo
Ik wil het hier even plaatsen, omdat ik het zo mooi vind
Aimer c'est comprendre les cieux;
C'est mettre, qu'on dorme ou qu'on veille,
Une lumière dans ses yeux,
Une musique à son oreille
Ik heb het vrij vertaald
Beminnen is hemels begrijpen;
slapend of wakend, plaatsen van
een licht in haar ogen,
muziek in haar oor
Ik vind het zo mooi,
groetjes,
Rapke