Mijn blik dwaalt naar de einder
verliest zich
in het niets
een kind raast voorbij
op een fiets.
Aan de rand van het water
klinkt gelach als geklater
en golven spoelen
het geluid
steeds verder
voor zich uit.
Op een bank,
gans verloren
in gedachten
en zee
drijf ik vol verlangen
met de branding
mee.
Michelly
Laatst gewijzigd door Michelly op 17 jul 2012, 23:56, 1 keer totaal gewijzigd.
De sterren zijn niet bang vuurvliegjes te lijken
(Rabindranath Tagore.)
________________________________________
Michelly, het is alsof je soms maanden afwezig blijft om diep te ademhalen om dan gedichten te schrijven die ademloos worden gelezen.
Bij sommigen krijg ik een droge keel en het gevoel dat ze dubbel op zijn.
Dat men dingen leest die ons...enfin, ik vind de juiste woorden niet.
Ter afsluiting : Zeer mooi!
Dank je Jure voor je woorden. Ze ontroeren me. Ik schrijf ook gedichten, die gewoon te persoonlijk zijn om hier te plaatsen en die niemand ooit leest. En inderdaad, het komt met vlagen, dat ik een onstuitbare behoefte heb om gedichten te schrijven en dan is er een tijdje niets. Het komt op zijn eigen ritme en tijd. )
Michelly
De sterren zijn niet bang vuurvliegjes te lijken
(Rabindranath Tagore.)
________________________________________
Treinen rijden af en aan
ik sta verloren op het perron
ik wacht op jou
zie je niet staan
lawaai, geschreeuw alom
mijn ogen dwalen rond
en zoeken jouw gezicht
mensen rennen, lopen rond
gebukt onder het gewicht
van koffers, tassen en nog meer
en ik, ik zoek je weer.
En plots zie ik je dan
ver weg
zoekend net als ik
je voelt mijn blik
je kijkt me aan
en elk geluid
verstomt.
Michelly
De sterren zijn niet bang vuurvliegjes te lijken
(Rabindranath Tagore.)
________________________________________