Vleugels van papier

[Robol]

Het schuifje

In het schuifje van mijn hart
bewaar ik mijn herinneringen
Stil geluk, verdriet, mijn smart
Meestal toch heel mooie dingen

Al de liefde die ik kreeg
samen lachen, samen huilen
Voel ik me soms droef en leeg
dan ga ik in het schuifje schuilen

Dan streelt moeder door mijn haren
terwijl haar ogen liefde stralen
Ze brengt mijn tranen tot bedaren
Moeders troost zal nimmer falen

Op het schuifje zit geen slot
ik trek het soms behoedzaam open
als ik door het levenslot
wel eens verward raak in de knopen

Robbe

[Janina]

Robbe, hier zou ik een hartje willen zetten zoals mijn kleinkinderen me leerden hoe dat op FB gaat.
Ik moet dan <3 intikken.
Hier gaat dat niet maar je weet wat ik zeggen wou.

MLG, Janina

[Robol]

Bedankt Janina voor de waardering
ik schrijf gedichtjes uit mijn hart
soms met een vleugje nostalgie...

In een (heel) oude map vind ik nog een tekening
of meerdere maar sommige komen in de papiermand terecht
andere kleur ik in en komen terecht in mijn gedichtenmappen

zoals deze:

(even geduld zong Jef Burm indertijd !)


mvg

Robbe

[Robol]

Jabbadabbadoe !

Herinner je je de Flintstones
op een TV zonder kleur
Fred die zet
de kater buiten
"Wilma open eens de deur!"

Ik heb ze
op mijn manier vereeuwigd
met potlood en
met stille vlijt

Ik had toen
meer vrije tijd

Het was in
mijn prille apenjaren
Maar de datum
ben ik kwijt


Robbe

[Robol]

HET SPIEGELGLAS**


Er leefde eens heel lang geleden
een boertje werkzaam en tevreden,
aan weelde was hij niet gewend,
een spiegel had hij nooit gekend .


En eens toen hij aan het spitten was
vond hij een stukje spiegelglas.
Hij nam't in zijn vereelde hand
't zat onder't vuil en onder't zand.


Hij veegde't aan zijn broekspijp af
en keek er in, en stond toen paf.
Mijn vader zei hij, sapperloot,
die is al vele jaren dood .


Mijn vader, och die goeie man,
hij is het en hij kijkt me an .
Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak,
en bekeek het thuis op zijn gemak.


En hij begon te overleggen,
wat zijn vrouw ervan zou zeggen.
Ze was wat bazig zijn Katrien
en zou er wel om lachen misschien .


En omdat hij daar zo bang voor was,
verborg hij 't onder zijn matras.
Maar telkens ging hij er weer heen.
"Mijn vader," zei hij dan tevreên ..

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw
die het hare er van weten wou,
en zodra hij weer de deur uit was,
zocht en vond zij 't spiegelglas ..

Wat moet hij daarmee, peinsde zij,
er moet iets niet in orde zijn!
Zij wantrouwde zo haar goede Hein,
dat ze 't omkeerde en keek,
doch raakte toen geheel van streek.


Daar heb je 't nou, ik dacht het wel,
er is een andere vrouw in 't spel.
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf,
waarom houdt hij van zo'n lelijk wijf ???


Een gedichtje dat ik in mijn mailbox vond....gelezen met de glimlach en graag gedeeld (auteur onbekend)


mvg

Robbe

[Robol]

De taal der tijd


Ik luister naar
de taal der tijd
tikketikketikketik
Vaders uurwerk aan mijn oor

Het ging zo snel, zo gauw
Veel sneller dan
de wekker op de schouw
die sprak zijn tikgetak
op z’n duizendste gemak

Maar ach, hij tikte voort

Jaren zijn
voorbij gevlogen

Voorzichtig haal ik
telkens weer
het uurwerk uit
z’n doosje

dan luister ik
een poosje
naar het getik
van vaders oude zakhorloge

zoals ik als kind
naar ’t tikken luisteren mocht
Vaders oude zakhorloge
Ik ben er aan verknocht

Het spreekt
nog steeds met vlijt
mijn eigen taal der tijd



Robbe

Vaders zakhorloge is een stuk ouder dan ikzelf ben. Hij nam zijn "puthorloge" mee naar het diepste van de mijn, zoals de andere mijnwerkers. Waarschijnlijk om te weten wanneer het "manja" was. Etenstijd dus. Een verbastering van "manger". De ingenieurs die van de Luikse mijnen kwamen waren Franstalig.

[Robol]

Als jij het sentiment
uit al mijn woorden zeeft
blijft slechts
een ondervoed skelet

in een uitgeleefd gedicht
dat weemoed zwijgt

fladderen mijn
verkrampte ganzenveren
als halfverteerde
herfstbladeren
tussen de grauwe wilgen

gedoemd tot roemloos sterven
in een bronstig bed
van dood

Robbe

[Janina]

'De taal der tijd en mijmering...'

Als dochter van een horlogemaker stond de tijd toen voor mij nooit stil.
Elk uur van de nacht bimbamden ze, de zieke klokken na herstelling in observatie om nog te zwijgen van de Westminsterklokken die het om het kwartier deden...
Het hield me toen niet uit mijn slaap, integendeel, het was vertrouwd.

En zo beland ik weer in mijn eigen mijmeringen en denk ik terug aan
het glasraampje dat mijn pa liet maken...De tijd, een baardige man met een zandloper in zijn hand...

Heel graag hier gelezen!

MVG Janina

[Robol]

Dear Janina

zoals het klokje thuis tikt, maar dan in het meervoud !

Onlangs keek ik bij toeval naar de Nederlandse quiz " één tegen honderd"

De vraag was, wie zong de vertaling van het Aznavourliedje "une enfant"
"meisje van 16", de kandidate kreeg 3 antwoordmogelijkheden, waaronder natuurlijk Boudewijn de Groot. Ze moest echter het antwoord schuldig blijven. Tot mijn verbazing wisten ook een gedeelte van haar tegenkandidaten het antwoord niet ! De eerste hit van Boudewijn is toch een klasieker en zeker in Nederland !

Boudewijn gebruikte wel de stijl van Noel Harrison.

Hier de 3 versies:


une enfant




a young girl

meisje van 16


mvg

Robbe

[Janina]

Kijk Robbe, dat is nu net zoiets als wat ik vanavond vast stelde.
Ik steek het niet onder stoelen of banken, ik kijk enorm graag naar "Blokken!"

Een piepjonge leraar die nog nooit van Godfried Bomans hoorde....

Bomans, één van onze iconen!

MLG
Janina

[Robol]

Pa Pinkelman draait zich om in zijn graf Janina!

mvg

Robbe

[Robol]

Elektriciteit

Ook zonder elektriciteit
heeft het leven een Doel
Ook in het duister
voel jij wat ik voel

’n Maaltje bij kaarslicht
heeft ook wel wat sfeer
We eten wat rauwkost
’n appel, ’n peer

Geen tv, geen radio
ik schud wel wat uit m'n mouw
een zoetgevooisd gedichtje
of een liedje voor jou

Het maanlicht is gratis
neem mijn hand vast en droom
wij overleven wel samen
een dag zonder stroom


Robbe

[Janina]

Elektriciteit!

Ik heb gelezen en weer gelezen
en als het zover zou komen
zal ik denken aan jou.

******************

Steek dan die kaarsjes maar aan
want straks,
over een paar uurtjes
gaat het licht weer aan.

Begrijpe wie begrijpen kan...
na zoveel jaren
dat de mensheid
zijn eerste stapjes zette op de maan...
en hier...
is er nog een lange weg te gaan!

********************

Robbe, je hebt een positieve en humoristische kijk op dit gedoe van het leven.

Ik kan niets anders zeggen dan... Als ik je lees, valt er iets van mijn schouders.
Een kwinkslag, een warm gedicht, een grapje en soms ook weemoed...dat is wat mij aan jouw gedichten en gedachten bindt.

LVG
Janina

[piepje]

gelukkige verjaardag
grote broer

[denook]

gans deze bladzijde gelezen,
sommige stukjes herlezen.
Robbe, je blijft een zonnige optimist,
zoals er hier veel meer moesten rondlopen.
Je werkjes geven lucht en licht en levensvreugde.
Je blijft als een der weinigen uit de beginperiode
deze topic hondstrouw,
tot genoegen van je vele lezers (lezeressen).
Ik kom hier minder dan vroeger,
sporadisch soms nog maar.
Maar jij blijft een magneet die me doet terugkeren.

Onderaan deze bladzijde lees ik nu dat je gisteren verjaarde ...

mag ik nog ... een fijne verjaardag gewenst,
en blijf ons verwonderen en verwarmen
in je typische en enige Robolstijl ...

denook