Wachten op een trein, duurt lang.
Behalve als je afscheid neemt
van een prille liefde.
De tijd en het leven in de war.
Er bestaat nog perrongeluk.
Samen vertrekken.
Naar een andere stad.
Treinen is dan meer dan reizen.
Het ver-dwalen door straten.
En door elkaar. Het besnuffelen
van dromen. Als jonge hondjes.
Alles is nieuw. En zonder einde.
Onlangs hoorde ik een sterke zin.
Ga even zitten.
Want het wordt schrikken.
'Als de tong een stukje vlees wordt,
dan is de liefde over.'
Connie Palmen heeft geluk gehad.
Het lichaam van Hans
is nooit een homp vlees geworden.
Een vlezige aanwezigheid. In bed.
Die snurkt en in de weg ligt.
Zij verloor de minnaar die haar man was.
Nog onaangetast door tijd.
Nog niet verscheurd door sleur.
Maar voor altijd een lege plek.
De bezetter van haar genadeloos gemis.
De bezitter van haar onvoltooid verlangen.
De man die onveranderlijk een geliefde blijft.
De dood verzegelt soms de toekomst.
Als een ongelezen afscheidsbrief.
Barmhartig voor elke herinnering.
Alsof de tijd bang is voor de teleurgang.
PS.
Lees dit dagboek als een ode.
Voor de gelukzaligen. Soms zie ik ze haperen
aan elkaar. De trage koppels die de jaren in mekaar
vervlochten. Straten van achteloos geluk.
"En opeens, mijn lief, mijn lief, ben ik weer bij jou in Portugal.
Ik denk namelijk: als ik dood ben wil ik bij jou zijn. Bij niemand anders."
Uit 'Het onverwachte antwoord' pagina, 266,
Patricia de Martelaere.
Dag liefste,
Als ik zal sterven, zal jij niet mijn weduwe zijn.
Je zal wenen. Stiekem. Op de badkamer en op het toilet.
En als ze je vragen 'waarom je ogen zo rood zijn',
dan zal je een leugen verzinnen. Maar dat doe je al jaren.
Je zal niet op mijn doodsbrief staan met jouw naam.
Maar dat is niet erg. Ik wil er geen.
Geen enkel papieren getuige van m'n dood.
Alleen de tekenen tijdens het leven hebben belang.
De andere zijn formaliteiten.
Je zal ook niet vooraan in de kerk zitten.
Onder een zwarte voile. Nochtans daar hou ik van.
Een weduwe onder een sluier die weent.
Die haar tranen niet opzichtig laat vloeien, maar verbergt.
Zo lijken ze échter. Maar er zal geen kerkdienst zijn.
En je wordt nooit mijn weduwe.
Maar als het kan, laat de klokken dan luiden.
Daar hou ik zo van, dat weet je.
Ach, je bent nu mijn lief.
En jouw lichaam mijn eeuwigdurend testament.
Laat ons leven en de vergetelheid vergeten.
Kom anker je handen op mijn resterende jaren.
Ik betrap mij op een vergetelheid.
In het literaire ritueel.
De bladeren laten wapperen
en de geur opsnuiven. Van het verse boek.
Te gehaast. Ontroerd ook door de foto.
Op de omslag. Een beeld
zoals ik een portret graag zie.
Van de werkwoorden: zien en houden van.
Geen technische proeve. Of een visueel getuigschrift.
Voor later. Neen, de onverwachte aanraking
van een ogenblik. De tijd die voortaan verder sluimert.
Sluitertijd. Sluimertijd.
Zo gehaast ben ik, dat de straten zelf
mijn voeten veilig naar huis brengen.
Een lezende wandelaar. Een wandelende lezer.
Nooit eerder gedaan.
En dan beginnen mijn vingers
te lezen. Te kneden.
De desem van een liefde. Van verdriet.
Het vermoeide verlangen. Het ontroostbaar gemis.
Een klaaglied over haar verloren helft.
Of is het eerder de hagiografie van een verliefdheid.
...
PS.
Ondertussen las ik al een eerste kritische recensie. En niet van de minste: Elsbeth Etty.
Maar Connie Palmen slaat meteen haar 'literaire parasieten' ongenadig neer. Alsof ze naar een bromvlieg mept. Het blijft een harde en onbarmhartige tante.
dan steel ik duizend sterren
en verberg ze in je ogen
dansen wij over de melkweg
tussen de koeien en het koren
dan zweven we in woorden
met nog ongetemde trouw
over diep picassoblauw
op het canvas van je dromen
dan leg ik het hele alfabet
als rozen aan je voeten
opdat je weten zou
dat ook de liefde schrijft
met doornen.
PS.
Ach, hoe lang blijf je een puberaal jongetje. Soms scharrel ik onder het stof wat naar boven.
Als een ekster. Dief van het verleden. Dat minder schittert dan ik ooit dacht.
Het geruststellende aan dit dagboek
is dat het geen 'literaire ambitie' heeft.
Het mag onaf zijn. Dagelijkse kost
van gewone woorden.
Anoniem ook. Dat heeft zo z'n voordelen.
Voor de schroom en de schaamte.
Hoewel ik weet dat er wel 'iemand' kan meelezen
die dichter bij de werkelijkheid staat.
Toch een milde vorm van zelfcensuur dus.
Sommigen verwarren dat met een gebrek
aan eerlijkheid. Je verbergt iets.
Of gebrek aan moed. Je durft niet.
Misschien heb ik wel een overschot
aan respect.
Voor haar. Voor mezelf. Voor jou.
Ik kan mezelf schrijven. Of bijna.
Zo lees jij, lezer, mijn waarheid,
toegedekt met een vergevingsgezind convenant
van schijnbare leugenachtigheid.
Misschien is het wel deemoed en mededogen.
...
Ik loop lichtjes gebogen,
de zon in mijn ogen.
Alsof ik naar mijn schaduw zoek.
Maar hij volgt me. Als een slome hond.
Zonder lis. Hondstrouw.
Hij likt mijn hielen.
Laat me slechts alleen
als het duister valt.
Dan verdwijnt hij.
Ongemerkt. Alsof hij denkt.
Baasje thuis.
Er zit veel genade in mijn genen, vermoed ik.
Voelbare zaligheid. En dat zonder een heilig leven.
De ochtend wordt wakker als een mirakel.
Het wonder van elke dag.
Mijn kleine prins ligt diep onder het deken.
Opa zit al aan de koffie en de speculoos.
Zijn ochtendlijke verslaving. Het is amper zeven.
Onderweg naar het voetbalveld zoemt de diesel tevreden.
Grijze penseelstreken schuifelen over een lichtroze hemel.
'Of hij de poezen zal missen?' 'Ja', knikt hij.
Deze morgen komt een dame de twee poezen halen.
Ze breken de flat af. Trekken kasten en frigo open.
Terwijl dochter in de les of op het werk zit.
's Nachts lopen ze over haar heen.
Zij slaapt in de living. De katten overal.
En o, toeval, de dame die haar komt bevrijden
van de katten, herkent haar meteen.
Afrika. Ze kwam ooit bij haar langs.
De zon ligt als een poes
op mijn schoot te spinnen.
In mijn minuscule veranda zomert het.
Ik lig behaaglijk in mijn zetel.
Connie Palmen met haar verdriet
in mijn handen.
