Samen dichten, samen schrijven... - Pagina 20 — Forum

Bosrankje 07 dec 2007, 01:40 Antwerpen 9.308 berichten

Mijn kind

Ik herinner mij
of het gisteren was
het moment waarop
ik moeder werd.....

Een en veertig
jaar geleden en toch,
ik beleef alles terug
en voel mijn geluk
om haar glibberig en
warm lichaampje
tegen mij te houden....

Nog even van mij...
met de navelstreng
die ons bindt....

Na negen maanden
echte blijde verwachting
zonder misselijkheid
vol nieuwsgierigheid
mocht ik haar
eindelijk ontdekken
mijn kleine tanagrabeeldje..

Toen zij nog tegen mijn hart
leefde............ beschermd,
door mijn bewegingen gewiegd,
zong ik voor haar,
streelde ik haar en voelde
met zoveel emotie
hoe zij zich omdraaide
als een poesje dat men aait.

Nu, kon ik haar echt voelen,
ruiken, bewonderen, horen...
ik kuste haar donszachte wang
en proefde haar.....
mijn kind......een wonder !

En..... toen ik haar
voor de eerste keer
voedde, wist ik
dat er niets mooiers bestaat
dan gewenst moederschap......

Ineens
werd ik een beetje triest
want ik dacht
aan alle vrouwen
die nooit moeder konden zijn
of die hun kindje hadden verloren.

Ik heb altijd beseft
dat ik veel geluk had......

Bosrankje

Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....

Robol Startte dit onderwerp 07 dec 2007, 07:56 Beringen 6.642 berichten

walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...

Robol Startte dit onderwerp 07 dec 2007, 08:15 Beringen 6.642 berichten

Toen ik...

Toen ik pas
op de wereld was,
begreep ik al gauw
wat liefde was...
Ik werd fier aan
de wereld vertoond.
Ik werd zorgzaam door
moeder verschoond
en gezoogd.
Door vader,
door zuster en broeder
vol liefde beoogd.

Ik werd geknuffeld en gekust,
met zachte zang in slaap gesust.
Ik werd gedragen en getorst,
gedrukt aan menig vrouwenborst.

Ik mocht
echt niet klagen,
als een prins werd ik
op handen gedragen.

Toen ik later
groter was
begreep ik pas goed
hoe wonderzoet
die kindertijd was.

Robbe

Afbeelding

walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...

ria 07 dec 2007, 10:25 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten

MIJN ZOON

Ik draag je in mijn hart
mijn kind, al ben je
niet uit mij geboren;
vanaf ‘t eerste ogenblik
heb ik jou oprecht bemind.
Voor immer zullen wij
elkaar toebehoren.

Wat is de liefde toch
een groot en wonder geschenk
dat mensen zó van elkaar
kunnen houden,
geen grenzen, geen barrières,
wel delen met mekaar
en elkaar toebehoren.

Jij kwam in ons gezin,
als jongste van de bende.
Al gauw had je dolle pret,
slechts één probleem,
je hield niet van je bed.

Je nestelde dan bedeesd
tussen vake en moeke in.
Het leek wel of het zo
al jaren was geweest.
Jij hoorde erbij,
zo voelden wij het aan,
voor ons, voor jou, had
niets mooiers kunnen bestaan!

Het was een heerlijke zomer,
toen je bij ons kwam.
Je speelde zo graag in de tuin,
met zussen en broer…en
al was je huidskleur bruin
de zon deed je zo mooi blozen.

Wat een liefde, wat een vreugde,
wij hebben voor elkaar “gekozen”

Vele jaren zijn voorbij gegaan,
weldra word je dertig,
en al koos je ook
je eigen weg te gaan
de band werd alsmaar sterker.

Ik denk zo graag terug
aan dat jongetje van twee,
met zijn oogjes als sterren
en de stralende glimlach,
die bracht hij uit
het verre India mee.

Ik wens je veel geluk, mijn zoon,
waar ik zoveel van hou;
Mijn hart is vervuld van
dankbaarheid,
om wie je bent, om wat je geeft;
“daarom” hou ik van jou!

Al woon je niet meer
in de buurt, ons huis,
eens jouw thuis,
staat altijd voor je open.

Af en toe ben je er weer,
nog dikwijls,
laat ons hopen…

mam - 23.2.2006