Dit is geen gedicht mijn lief
geen gezwam van jonge liefde
of een oud geloof
geen morgen die ontstaat
geen zon die onder gaat
geen roos
geen kus op de ogen
van wie slaapt
dit is gewoon in woorden alledaags
met zwarte letters hier bevestigd
niet te ontkomen
en gedaan
en opnieuw
iedere dag
dezelfde gedachten te denken
te lopen langs dezelfde straten
met een afgesloten kop
tot het tijd is
om slapen te gaan
dit is slapen gaan in de nacht
en niet weten
waarom jou mond
besloten heeft te zwijgen
uiteindelijk.
Voor de vogels
uit de bomen vallen
voor het water wegloopt
uit de beken lief
voor het laatste licht vergaat
bewaar me in je schoot
begraaf me tussen je borsten
brand me aan je lippen
dwing me
tot het hijgen
tot het bijten
tot het zinken
tot het vuur tot de wind
ontbind me
breek me
scheur me
verdelg me aan je mond.
Is dat het geluk? het wonder sprookje
dat ik droomde al die lange vreemde jaren?
Ik weet het niet
maar ik voel in mij een stil verdriet,
diep in mij, al ben ik soms blij,
want zingen kan ik niet als vroeger
en dansen rond de grote vijver.
Ik ben een oud huis
en die in mij woont is van een ander land,
hij dwaalt s'avonds door de kamers en gangen
en zoekt op de muren met prenten behangen
een teken van jou liefde
of kijkt door de vensters in alle straten
van het vreemde dorp en kan,
van alles verlaten, niet verzaken.
Zoeteke, ben jij het, en wie ben ik?
Ben jij het geluk?
En moet ik de prins zijn
die je wakker kust?
Mijn meisje wil mij vergeven
de zorgen die kwamen,
in mijn hoofd schijnt de dag
zo vrolijk maar bang
jouw stem die één woord begon
"schatteke"
is lichter dan de zon
en bloeit in een lach
tot blijde groet.
