Samen dichten, samen schrijven...

De trui van mijn vader

Vandaag ben ik op zolder geweest
ik ga verhuizen en moet sorteren...
moeilijke en toch leuke bezigheid.

Ineens, heel onverwachts, in een grote doos,
vind ik een trui........de bruine wintertrui van
mijn vader.

De trui die hij droeg op de dag van zijn
ongeval......zo lag hij, met deze trui, onder
de boom die hem geveld had.
En later nog, in 't ziekenhuis, op de
brancard in de Spoed......

Met een glimlach op zijn gezicht en met zijn
liegvelingstrui om in 't bos te werken (hij
zei spelen)
In zijn bos met de hoge dennen.....
Had hij kunnen weten dat zijn lieve bomen
ook soms levensgevaarlijk konden zijn !!!

Hij zei, twee weken voor zijn ongeval :
" ik hoop dat ik ooit heel onverwachts in 't
bos sterf.......als ik nog gezond en gelukkig ben
en dankbaar voor een goed gevuld leven.....
Ik moet mij voor niets schamen en heb altijd
mijn best gedaan. "

"Een ding mag je nooit vergeten, zei hij toen :
wees altijd verdraagzaam en vol respect voor
de mensen ook al zijn ze anders dan jezelf !
Probeer ze te begrijpen en laat hen aan je
tafel eten, luister naar hen en help als het
kan "

Ik begreep niet direct waarom hij me dit
zei want, zo had hij mij toch groot gebracht !
Ik denk dat hij een soort voorgevoel had.....

Het is negen jaar geleden en ik heb
altijd geprobeerd zo verder te blijven leven.
Nooit zal ik verandern en zal altijd trouw
blijven aan zijn levensfilosofie die ook de
mijne is.

Zijn trui heb ik nooit gewassen en toch,
ruikt ze nog heel fris..... naar het bos.....
naar mijn vader......
Ik heb ze daarstraks tegen mij gehouden,
heel dicht bij mij, een hele tijd...... en ik
heb er mijn bittere tranen mee geveegd
want ik huilde als een ontroostbaar kind!
Het deed pijn en toch, was ik bijna gelukkig,
ik had mijn vader even teruggevonden....

Zijn bruine wintertrui neem ik mee naar
mijn nieuwe woning..... ik zal die altijd en
overal meenemen, overal tot in mijn graf.

Bosrankje

Juist één jaar geleden geschreven......
voor mijn lieve vader.

dood, hoe dood?

november 1958
ma, waar ben je?
het is nog veel te vroeg
we zijn nog kinderen
zie je ons nog?
we hebben je nodig
pa heeft je nodig
waak je over ons?
is er leven na de dood?

1969
leven
wonderbaarlijk leven
vier voetjes trappelen in mijn buik
vier handjes spelen met de navelstreng
we dansen van vreugde
ons geluk kan niet meer stuk

november 1969
dood, hoe dood?
36 weken zwanger
waar blijven de voetjes?
waar blijven de handjes?
hoe dood is dood?
onnoemelijk veel verdriet

2007
40 jaar huwelijk
hoe lang nog samen?
wie gaat eerst?
wie blijft achter?
ik wil niet dat jij achterblijft
jij kan het niet aan
jij moet eerst gaan
ik blijf achter
hoe dood is dood?
zien we elkaar ooit terug na de dood?
krijgen we een tweede kans?
of is dood dood?

De liefde verdwijnt nooit.
De dood is niets ,ik ben slechts
in de kamer hiernaast.
Ik ben ik , jij bent jij.
Wat we waren, de een voor de andere.
Dat zullen we altijd zijn voor elkaar.
Geef mij de naam die je mij altijd gaf.
Spreek met mij zoals je het altijd deed.
Sla geen andere toon aan,
doe niet plechtig of triest.
Blijf lachen om alles waar wij samen om lachten.
Glimlach en denk aan mij.
Spreek mijn naam uit zoals het altijd is gebeurd.
Zonder grootspraak, zonder een spoor van schaduw.
Het leven betekent alles wat het altijd heeft betekent.
Het leven is wat het altijd is geweest,
de draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Alleen omdat ik uit je ogen ben ?
Ik wacht op jou, Ik ben niet ver,
aan de andere kant van de weg.
Zie je wel , alles is goed .

Charel Peguy

Ik ben even gaan kijken wat er vorig jaar geschreven is over Allerheiligen. Ik zag dat Tjolder een topic geopend had met als titel: Allerheiligengedicht.
Tjolder ik plaats het hier, o.k.?

Met mijn armen vol chrysanten sta ik bij je kille graf,
Met mijn hart vol bittere smart om wat voorbij is, wat eens was.
't Leven is een tijd van komen, het leven is een tijd van gaan
Maar daartussen ligt ons leven,ons heel korte, aardse bestaan.
Met mijn armen vol chrysanten haat ik deze dodendag,
Haat ik al de herinneringen aan wat voorbij is...wat eens was!
Ik hoor hier weer je zachte stem, hier zie ik weer je stille lach,
Ik voel al je lieve attentie die me vol ontroering bracht!
Men zegt me "je zult vergeten, tijd naait alle wonden tesaam",
Maar ik ben niet als een ander, ik weet dat het nooit zal gaan.
Ik dek je grafsteen met chrysanten, warme tranen druppelen af.
Ik ween om alles wat voorbij is, ik ween om alles wat eens was.
Ik moet weg van de herinneringen, ik weet, moest je me hier zien staan,
Dat je zachtjes aan zou dringen om heel rap naar huis te gaan.
Ik vraag me af terwijl ik heenga, wie van ons nu het beste heeft,
Jij onder je zware grafsteen, of ik...Die hier achterbleef!

Tjolder

robbe,

mag ik zo vrij zijn mijn laatste gedicht hier te plaatsen ?
toevallig ( of niet ) over de dood...


Praten met stenen


Hier sta ik dan,

moederziel alleen
Omringd
door een kleurenpracht van bloemen
Van onschuldig wit,
tot bloed,
diep, donkerrood
Het aanzicht maakt me warm
en toch,
ben ik omsingeld
door de stilte van de dood

Hier sta ik dan,

moederziel alleen
Ik ben gekomen om te praten
Maar het lukt me niet,
te praten tegen een
grijze, koude, kille steen

Hier zit ik dan,

moederziel alleen
Geknield,
mijn linkerhand
rustend waar ik denk
dat eens je hart heftig klopte
In de rechter hand,
een bloem
Geen grote witte, gele of roze
Het is diegene,
die je ooit
voor mij speciaal hebt uitgekozen

Ik ga maar weer,

moederziel alleen
Ik neem de bloem weer mee
Omdat ik niet zou kunnen verdragen,
dat de winter haar kleur zou vervagen
Ik laat ze liever drijven in mijn hart
in onze denkbeeldige zee
Daar waar ze hoort,
daar waar liefde heerst van ons alleen
Daar waar ik urenlang met je praat

Want ik wil niet praten tegen een steen



Tinneke

Voor ieder die een geliefde achterliet....
foto Lydia Vall de Perez - met dank

Als je naar de zon kijkt
moet je de ogen sluiten,
zo verblindend...

Als je hier bent
aan de overkant
schijnt de zon,
zonder te verblinden,
en je loopt geen gevaar
voor zonnebrand.

Je wandelt in het licht
dat je verwarmt,
en met vreugde overlaat.
De bloemen zijn
getooid met prachtige kleuren
die ik vroeger niet kende.
Er is zoveel schoonheid
die ik nooit eerder heb vermoed.

'Hemels'
zo wordt dit Paradijs genoemd.
En het geluk,
is van zo'n intense grootheid,
dat je het niet kunt uitdrukken
in de woorden van mensen.

Dicht bij God,
die zelfs met deze nieuwe ogen
verblindend is.
Daarom buigen wij in eerbied
voor Hem,
die alles heeft gemaakt
en in stand houdt.

De engelen, zij zijn de wachters
van dit Paradijs,
zij vervullen hun taken,
zoals wij op aarde
de onze hebben vervuld.

Muziek, van ongekende schoonheid
vloeiend als de liefde
die hier heerst onder elkaar.

Ween niet, mijn geliefde
als je met mij zou kunnen delen
in dit hemels geluk,
zou je weten dat tranen overbodig zijn.

Tenzij je tranen van geluk weent
om wat reeds mijn deel is
en ooit jouw deel mag zijn.
Omdat GOD liefde is,
en altijd zal zijn.

Open jullie harten voor Hem,
die je ooit zal binnenleiden
in dit Paradijs.
HIJ is DE WEG!

ik weet niet waarom deze gedachten mij plots vervullen,
ik schrijf ze in deemoed neer.

ria - 8 juli 2006

Misschien hebben getuigenissen over bijna-dood ervaringen
mijn gedachten en gevoelens beinvloed.
30.10.07

Als ik morgen dood zou zijn

Als ik morgen dood zou zijn
op stap naar de vergetelheid
ontvouw dan uit m'n stijf geworden handen
het woord, dat ik nooit heb uitgesproken
en bewaar het in een doek
geweven met sterke draden
van goedheid en van vrede
want niemand hoeft te weten wie ik was
ik, die nu vecht voor
wat liefde en wat leven
maar morgen dood kan zijn.

Uit m'n schoenendoos
bij een blik naar de kalender.....11 november.

Frido
11 november 2004

In dankbare herinnering aan Frido,
van wie ik dit gedicht mocht overnemen op mijn webpagina,
ria

Robbe, ik ben blij dat je het goed vindt.
Eerlijk gezegd dacht ik er pas vandaag aan,
maar ik vond dat dit niet mocht ontbreken.
Vriendelijke groet,
ria

ps. Akkoord voor het volgende voorstel.
Wordt echter weer een droevig onderwerp,
maar we kunnen er niet aan voorbijgaan.
Mijn moeder is geboren in 1914, mijn vader en
schoonouders waren toen enkele jaren oud.
Zij hebben er veel over verteld.
Er is veel over geschreven, ook proza en poëzie
o.a. door Gaston Durnez: Zeg mij waar die bloemen zijn
en Novellen over De Groote oorlog, verschenen bij het Davidsfonds

bedankt ria, bedankt robbe...
groetjes van visje