Weer terug en ... een kleine literaire verrassing,
Mijn directe baas is Peter; dat weten de mensen die hier regelmatig lezen.
Als vrijwilliger wordt één prestatie per twee weken gevraagd.
Ik kom elke week en neem verlof als Peter verlof neemt.
Zo waren we nu bijna een maand niet meer in de kliniek geweest.
Bij onze terugkeer zagen we dan ook veel nieuwe gezichten, samen met
enkele langdurige blijvers, die glimlachend toonden dat ze blij waren met
het weerzien.
Een voormiddag eindigt altijd met enkele 'stapperkes', zoals Peter ze
noemt: patiënten die pas zijn geopereerd en nog niet naar de kinezaal
kunnen, of mensen van zeer hoge leeftijd, voor wie even rechtstaan en
met enkele pasjes tot aan de kamerdeur geraken al een zware inspanning
vergt. Langs beide zijden ondersteund, voelen ze zich veiliger en loopt het
merkbaar vlotter.
De laatste patiënt op die eerste woensdag na het verlof, was Frank. Wat
een moderne naam voor een 97-jarige, dacht ik.
We moesten met ons drie allen meer dan een inspanning leveren om wat
resultaat te bekomen: rechtstaan, recht blijven, enkele pasjes zwaar
ondersteund ... alles ging moeilijk. Frank deed wat hij nog kon en sprak
daarbij traag, zeer stil en met afgebroken zinnen.
Toen we zijn kamer verlieten merkte ik dat op een tafeltje een dichtbundel
lag: allemaal haiku's. Het boekje was mooi uitgegeven, verlucht met aan-
gepaste tekeningen en versieringen. De dichter was ... wat dacht je ...
onze oude Frank.
Alle stukjes waren geschreven toen hij reeds de 90 voorbij was.
Ik mocht fotocopy's nemen van de bladzijden die ik graag las.
De vraag om wat uitleg bij de hoofdgeneesheer, die juist op de gang was,
leerde me dat de man een doctor in de germaanse filologie was en een
rijke loopbaan als docent Nederlands en Engels aan een Gentse Hoge-
school had doorlopen; en ... dat er nog andere werkjes van zijn hand de
revue op het tafeltje gepasseerd waren.
Volgende week ga ik verder navraag doen en zoeken, want de man had
zeker talent.
Jammer toch dat de tand des tijds zijn werk deed en me daarom hier het
woordje 'had' moet doen neerschrijven.
Enkele van zijn haiku's
Alle vogeltjes
nestelen met hun tweeën
tenzij ik en jij
(-geschreven na het overlijden van 'zijn Prinsesje Mijn'-)
Over de afgrond
zeilt een late kabellift
aan een zijden draad
(-over het leven, breekbaar als glas, dat we zelf niet in handen hebben-)
Op glazen vleugels
zweeft zij telkens her en der
de waterjuffer
(-'Op Glazen Vleugels' is ook de titel van de bundel-)
denook
Mijn directe baas is Peter; dat weten de mensen die hier regelmatig lezen.
Als vrijwilliger wordt één prestatie per twee weken gevraagd.
Ik kom elke week en neem verlof als Peter verlof neemt.
Zo waren we nu bijna een maand niet meer in de kliniek geweest.
Bij onze terugkeer zagen we dan ook veel nieuwe gezichten, samen met
enkele langdurige blijvers, die glimlachend toonden dat ze blij waren met
het weerzien.
Een voormiddag eindigt altijd met enkele 'stapperkes', zoals Peter ze
noemt: patiënten die pas zijn geopereerd en nog niet naar de kinezaal
kunnen, of mensen van zeer hoge leeftijd, voor wie even rechtstaan en
met enkele pasjes tot aan de kamerdeur geraken al een zware inspanning
vergt. Langs beide zijden ondersteund, voelen ze zich veiliger en loopt het
merkbaar vlotter.
De laatste patiënt op die eerste woensdag na het verlof, was Frank. Wat
een moderne naam voor een 97-jarige, dacht ik.
We moesten met ons drie allen meer dan een inspanning leveren om wat
resultaat te bekomen: rechtstaan, recht blijven, enkele pasjes zwaar
ondersteund ... alles ging moeilijk. Frank deed wat hij nog kon en sprak
daarbij traag, zeer stil en met afgebroken zinnen.
Toen we zijn kamer verlieten merkte ik dat op een tafeltje een dichtbundel
lag: allemaal haiku's. Het boekje was mooi uitgegeven, verlucht met aan-
gepaste tekeningen en versieringen. De dichter was ... wat dacht je ...
onze oude Frank.
Alle stukjes waren geschreven toen hij reeds de 90 voorbij was.
Ik mocht fotocopy's nemen van de bladzijden die ik graag las.
De vraag om wat uitleg bij de hoofdgeneesheer, die juist op de gang was,
leerde me dat de man een doctor in de germaanse filologie was en een
rijke loopbaan als docent Nederlands en Engels aan een Gentse Hoge-
school had doorlopen; en ... dat er nog andere werkjes van zijn hand de
revue op het tafeltje gepasseerd waren.
Volgende week ga ik verder navraag doen en zoeken, want de man had
zeker talent.
Jammer toch dat de tand des tijds zijn werk deed en me daarom hier het
woordje 'had' moet doen neerschrijven.
Enkele van zijn haiku's
Alle vogeltjes
nestelen met hun tweeën
tenzij ik en jij
(-geschreven na het overlijden van 'zijn Prinsesje Mijn'-)
Over de afgrond
zeilt een late kabellift
aan een zijden draad
(-over het leven, breekbaar als glas, dat we zelf niet in handen hebben-)
Op glazen vleugels
zweeft zij telkens her en der
de waterjuffer
(-'Op Glazen Vleugels' is ook de titel van de bundel-)
denook