Leven is ook en zeker genieten. Van alles en iedereen. Toch?
een stukje hemelblauw
zilverig glanzend op de groene halmen
en ook op ‘t veld watt zachte morgendauw
ik zie de eerste schouwen walmen
de hemel geeft een heel klein stukje blauw
langzaam mijn stap en in de bomen
verzamelen vogels zich in grote schaar
zij zingen opgewekt de mooiste dromen
voor hun vertrek iets later in het jaar
zelf ben ik dikwijls hemelhoog gevlogen
als elf en ongezien
danste ik over regenbogen
en tussen sterren bovendien
nu ga ik stil door ’t gras mijn pad
met open hart en grote blije ogen
enkel mijn ziel wordt nog een weinig nat
al kan niets mij nog van mijn rust beroven
- de hemel geeft een heel klein stukje blauw
en zacht val ik in morgendauw.
Bibike : wat een lieve aangename avondgroet !!
ik wordt bijna jaloers op die 2 slapende beren
ik zal nog eens in mijn nestje gaan proberren !!
Bij mijne grote beer !! Liefs Fernanda
Als ochtendgeschenk, deze witte pauw uit Australie
die je ook zo prachtig vond. 'k Heb het juist gelezen
op mijn topic. Voor een keer was ik vroeger in bed
dan jij Anders had ik het al vannacht geplaatst !
En wat betreft het mooi gedicht van Herman, Alter
heeft mij verrast vanmorgen. Hij had al voor mij een
prachtig ppt van gemaakt. Zie maar
Tot vanavond misschien en veel liefs van ons beiden
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Snel in alle hectische drukte de laatste tijd, een heel prettige zommerse zondag wensen.
Gewoon een avondlijke mijmering
Ik adem onder loverdaken
een herfst die nu niet ver meer is
de ziel laat rust heel zachtjes luiden
en jaar na jaar verwijdert zich mijn strijd
’k Drijf weg - waar niets mij nog kan raken
op ’t mos verdampt het laatste restje tijd
de besjes smelten vaal als winterbruiden
mijn herfst staat voor mij al bereid
Hoe oud en moe lijken de bladeren
waar Phoebus reeds zijn wintersluier legt
als zeegetijden draaien laatste jaren
in ‘t altijd komen gaan dat blijft.
Dat kleine kind
zo zeer bemind
speelt in de zon
met een ballon
en als het lacht
oh wat een pracht
niets op aard
is zoveel waard
als dat kleine kind
zo zeer bemind
De rode ballon
wil naar de zon
hij danst in de wind
aan de hand van het kind
rukkend om vrijheid
zorgt hij voor blijheid
tot het koordje breekt
en het kindje weent
maar ’t grote verdriet
deert hem niet
want de rode ballon
is op weg naar de zon
Fernanda
Laatst gewijzigd door ferry op 15 aug 2007, 23:24, 3 keer totaal gewijzigd.