Beste vrienden,
Volle maan...
Herfst...
Herinneringen...
Gemis...
En straks, toen ik een oud indische sjaal aan
't zoeken was, zag ik heel onverwachts.....de trui
van mijn vader.....
Later ben ik gaan kijken naar de tekst die ik dan
twee jaar geleden schreef toen ik ging verhuizen...
De trui van mijn vader
'k Ben vandaag op zolder geweest .
Ik ga verhuizen en moet sorteren...
Moeilijke en toch leuke bezigheid.
Maar ineens, in een grote doos,
heel onverwachts, vond ik een
trui........ een bruine wintertrui van
mijn vader.
De trui die hij droeg op de dag van
zijn ongeval.......
Zo lag hij, met deze trui onder de
boom die hem geveld heeft....
En later nog in 't ziekenhuis op de
brancard op spoedgeval......
Met een glimlach op zijn gezicht....
Met zijn lievelingstrui om in 't bos
te werken (hij zei, spelen)
In zijn bos met de hoge bomen....
Had hij kunnen weten dat zijn lieve
bomen ook soms levensgevaarlijk
konden zijn !!
Hij zei, twee weken voor zijn ongeval :
Ik hoop dat ik ooit heel onverwachts in
mijn bos sterf........ als ik nog gezond ben
en gelukkig en dankbaar voor een goed
gevuld leven .......
Ik moet mij schamen voor niets. Ik heb
mijn best gedaan,maar ik ben maar een
mens met zijn goede en slechte kanten....
Een ding mag je nooit vergeten zei hij toen
tegen mij : wees altijd verdraagzaam en
vol respect voor de andere mensen ook al
zijn ze anders dan jezelf ! Probeer die te
begrijpen en laat die eten aan je tafel, luister
naar hen en help als het kan !
Het is negen jaar geleden en ik heb altijd
geprobeerd te leven zoals hij mij het geleerd
heeft.
Nooit zal ik veranderen en zal altijd trouw blijven
aan zijn levensfilosofie die ook de mijne is !
Zijn trui heb ik nooit gewassen en toch ruikt het
nog heel fris....... naar het bos, naar mijn vader.....
Ik heb hem straks tegen mij gehouden, heel dicht
bij mij, een hele tijd..........
Ik heb er mijn bittere tranen mee geveegd .......
En heb gehuild als een ontroostbare kind..........
Het deed pijn en toch was ik bijna blij... Ik had hem
even teruggevonden.....
Zijn trui neem ik mee in mijn andere woning........
Ik zal die altijd overal meenemen, overal......
tot in mijn graf.
Bosrankje
16-10-06
Volle maan...
Herfst...
Herinneringen...
Gemis...
En straks, toen ik een oud indische sjaal aan
't zoeken was, zag ik heel onverwachts.....de trui
van mijn vader.....
Later ben ik gaan kijken naar de tekst die ik dan
twee jaar geleden schreef toen ik ging verhuizen...
De trui van mijn vader
'k Ben vandaag op zolder geweest .
Ik ga verhuizen en moet sorteren...
Moeilijke en toch leuke bezigheid.
Maar ineens, in een grote doos,
heel onverwachts, vond ik een
trui........ een bruine wintertrui van
mijn vader.
De trui die hij droeg op de dag van
zijn ongeval.......
Zo lag hij, met deze trui onder de
boom die hem geveld heeft....
En later nog in 't ziekenhuis op de
brancard op spoedgeval......
Met een glimlach op zijn gezicht....
Met zijn lievelingstrui om in 't bos
te werken (hij zei, spelen)
In zijn bos met de hoge bomen....
Had hij kunnen weten dat zijn lieve
bomen ook soms levensgevaarlijk
konden zijn !!
Hij zei, twee weken voor zijn ongeval :
Ik hoop dat ik ooit heel onverwachts in
mijn bos sterf........ als ik nog gezond ben
en gelukkig en dankbaar voor een goed
gevuld leven .......
Ik moet mij schamen voor niets. Ik heb
mijn best gedaan,maar ik ben maar een
mens met zijn goede en slechte kanten....
Een ding mag je nooit vergeten zei hij toen
tegen mij : wees altijd verdraagzaam en
vol respect voor de andere mensen ook al
zijn ze anders dan jezelf ! Probeer die te
begrijpen en laat die eten aan je tafel, luister
naar hen en help als het kan !
Het is negen jaar geleden en ik heb altijd
geprobeerd te leven zoals hij mij het geleerd
heeft.
Nooit zal ik veranderen en zal altijd trouw blijven
aan zijn levensfilosofie die ook de mijne is !
Zijn trui heb ik nooit gewassen en toch ruikt het
nog heel fris....... naar het bos, naar mijn vader.....
Ik heb hem straks tegen mij gehouden, heel dicht
bij mij, een hele tijd..........
Ik heb er mijn bittere tranen mee geveegd .......
En heb gehuild als een ontroostbare kind..........
Het deed pijn en toch was ik bijna blij... Ik had hem
even teruggevonden.....
Zijn trui neem ik mee in mijn andere woning........
Ik zal die altijd overal meenemen, overal......
tot in mijn graf.
Bosrankje
16-10-06
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....


lieve jullie samen!


