Huivert mijn adem
dan niet meer in een parfum
van jouw denken ?
Ligt mijn tong niet gebalsemd
tussen windsels van jouw gedachten ?
Is de uitweg van mijn hand
nog wel een vuist,
mijn schrijven nog langer
het anker van mijn wil ?
Of ligt ook vandaag
de waarheid gekronkeld om
de as van jouw vluchtweg
gestut door onverschilligheid
en minzaam zwijgen ?!
Altijd staat mijn woord gemaskerd
afzonderlijk wanneer ik schrijf
en in dit statig carnaval
voeg ik me met tegenzin
in het venitiaanse portret van
de ontzaggelijk verworpenne.
De eenzaamheid is zo lang als de weg is,
en de weg is langer.
Daarom word ik zwijgzamer.
Het kost je niets
mijn hart te dragen
als een gesloten droom
vol gestolen liefde.
De tijd dekt alles
met vergetelheid.
Mijn stille hoop sleept
zich door de dagen
die ik 's nachts
als droeve wanhoop voor
mijn zwarte ramen hang.
En mijn haar
wordt grijs.
Twee hoog
in weerom een nieuw gebouw
woon je, leef je,
bedrijf je de liefde.
Ik mag er niet komen,
maar dat vergeet ik
als je naar me lacht
met je huid van perzik
en roodbruine haren,
je praat met me
je weet dat ik zwak ben
je kent me te goed.
Je wilt me alles besparen
wat jezelf bijna teveel werd.
Laat me nog wachten
en met wijdopen ogen om me heen kijken.
Een soort halte in mijn leven,
een lang moment waarin de tijd zijn snelheid verliest.
Ik houd mijn adem in,
ik zal mij niets meer herinneren.
Ik zou bijvoorbeeld niet eens meer weten
hoe jij lacht, leeft, vrijt.
Blind zonder jouw blik
blind zonder jouw handen.
Onaantastbare vrouw,
jij was van mij.
Ik was nooit van jou.