Zelfs mijn tijd is kostbaar, maar gezien de reactie van Neske, ben ik genoopt wat spoed te zetten achter het verspreiden van de trieste levensloop van Homeruske. Blijkbaar is hier een doofpot operatie van start gegaan, hetgeen nadelig zou kunnen zijn voor de geloofwaardigheid van mijn verhaal. Maar goed, ik doe mijn best.
Ik weet nog dat het een zonnige dag was waarop ik een wandeling ging maken in het stadspark van Mechelen. Het was ook daar dat ik die affiche bemerkte van het OCVMT van Zemst. Het OpvangCentrum voor Verwaarloosde en Mishandelde Tuinkabouters is enig in zijn soort. Vanuit heel België en sinds kort ook vanuit vele delen van Europa en Zuid-Oost Azië worden hier tuinkabouters voor wie het bestaan ondraaglijk is geworden opgevangen en met veel liefde verzorgd tot er een nieuw baasje zich aanmeldt!
"Hoe is Homeruske daar terecht gekomen ?" vraagt u zich wellicht af.

.
Exact dezelfde vraag stelde ik toen aan de directrice van het centrum.
Deze lieftallige dame barstte in tranen uit. Na een vijftal minuten vreselijk gesnotter was ze eindelijk in staat om het verhaal van mijn vriend te vertellen. Omwille van de privacy mag ik hier geen namen en adressen vermelden.
Feit is dat het gezin uit wiens klauwen Homeruske op het laatste nipperke werd gered, op het eerste gezicht een "normaal" Vlaams-Brabants gezin was. Zij huisvrouw, klein van gestalte, hij werkzaam bij de Belgische spoorwegen. Het enige dat men bij deze mensen als enigzins abnormaal zou kunnen beschrijven is de hobby van de man : spelen met miniatuurtreintjes, en dat op de meest onmogelijke uren van de dag of de nacht, naargelang de dienstregeling van de NMBS !
Op zich niets fenomenaals zult u denken, ware het niet dat in de beoefening van zijn hobby de man heel ver ging. De hele voortuin was bezaaid met treinsporen, en net als in het echte leven keek deze bezetene niet op eigendommen die toevallig op zijn weg stonden. Het vrouwtje van die man, al even koppig als haar echtgenoot, weigerde echter om Homerus te verplaatsen. Het meningsverschil escaleerde en op een nacht, tijdens een hevig onweder sloop de man de tuin in om zich met hamer en beitel een weg te banen door de voeten van de arme tuinkabouter.
Beste tuinkabouterliefhebbers, u begrijpt dat ik hevig geëmotioneerd ben door het vertellen van dit intrieste verhaal, zodat ik even moet recupereren bij een kopje koffie
tot later
Rapke