Ik kom net terug van mijn 'dagtaak' als vrijwilliger op de geriatrie-
-afdeling van de kliniek.
Je gelooft het misschien niet maar ik had weer een paar boeiende
gesprekken met een paar nieuwe gezichten. Een man van 87 jaar
die tot zijn 13 jaar naar school was geweest, maar zoveel wijze
uitspraken deed, dat ik er even stil van werd.
Pas thuis overloop ik ons poëzieforum en kom zo automatisch bij
uvi terecht. Ik lees en herlees je laatste werkje 'zomaar', en word
er ook heel stil van.
Mag ik zeggen dat dit voor mij een van je beste beeldenkronkels is
die ik reeds las. Puur, maar oh zo schrijnend.
Ga nu even rusten - vanavond waarschijnlijk meer ...
Uvi, ik ben gezond jaloers op wat
jij zomaar op papier krijgt.
groetjes in vriendschap - -denook - -
(heeft het meisje, waarvan een werkje
op mijn topic, talent volgens jou?
gedichtje met als titel 'stilte')
Goedenavond m'n beste Denook,
Heeft Anke talent?
Dàt antwoord kan enkel persoonlijk zijn.
En werd reeds gegeven door de jury van die poëziedag.
Wie ben ik om daar een zinnige consideratie over te geven?
Zoveel lezers, zoveel dichters, zoveel recensenten.
Wat is talent? Wat is poëzie?
Laat ons veronderstellen dat Anke talent zou hebben om poëzie te schrijven.
Ja, wat dan?
Met cijfers breng je het veel verder in het leven.
'Per jaar verschijnen niet eens 15O Nederlandstalige bundels
en dat is nog veel meer dan de markt kan versassen',
schrijft Reynebeau in De Standaard.
In Vlaanderen is er één beroepsdichter (op de zes miljoen inwoners)
en dat is Leonard Nolens
en die moet naast zijn schrijfwerk ook nog het podium op om zich te 'verkopen'.
Gelukkig kan jij Anke haar wiskunde verbeteren (to improve) , m'n waarde Denook.
De vraag is niet: "Heeft Anke talent?" maar wel "Schrijft Anke graag?"
Zo ja, moedig haar dan aan. Jong en oud drijven op complimenten en waardering.
En brengt 'het woord van een dichter' materieel niets op,
het kan dan toch lezers ontroeren tot in het diepste van hun ziel.
Het eeuwige dilemma tussen "avoir et être".
De dichter kan de lezer thuis brengen bij zichzelf.
Kijk, Denook, ik had twee dromen.
Missionaris worden en als dat niet kon dan toch wel schrijver.
Ik werd geen van beiden.
Mààr ik had het grote geluk de laatste tien jaar van m'n beroepsloopbaan
maandelijks een loon te krijgen voor 'het schrijven'.
Dàt waren dan ook m'n mooiste jaren.
Ik was een "taalprostitué" zo noemde ik mezelf.
Schrijven boven de naam van andere mensen.
Mezelf en m'n gedachten verkopen.
Zij de pluimen en ik het geld.
Maar ik genoot met volle teugen.
Kijk, de poëzie is ondertussen gepopulariseerd.
Iedereen die op internet kan en het alfabet kent, schrijft nu gedichten.
En dat is goed om de geest jong en vitaal te houden.
Iedereen is vrij te lezen wat hij wil.
En je mag al blij zijn als er nu en dan een brave ziel
een teken van leven geeft onder je teksten.
Ik mag niet klagen. Zit ook nog op andere sites.
Maar wordt kwaliteit bepaald door de kwantiteit van de lezers of de teller?
Ik vrees, vermoed en hoop van niet.
Want indien dat wel zo zou zijn en we relateren dat aan TV
dan zou 'de Pfaffs' het culturele visitekaartje van Vlaanderen zijn.
Daarmee wil ik niet zeggen dat als niemand kijkt
je ipso facto een 'kwaliteitsvol' programma hebt.
Maar laat mij me beperken tot de poëzie en haar talent.
Lire c'est écrire.
En we schrijven allemaal ons eigen verhaal. Ook als we lezen.
Denook, jij was en bent gelukkig als je wiskunde kunt doceren.
Daarvan getuigde jij reeds meer dan eens.
En dàt is het enige wat belangrijk is.
Ik hoop dat Anke nog dikwijls zal gloeien van geluk bij een creatie.
En dat ik nu en dan een lezer mag vinden
zonder dat die meteen een schrijver wil worden.
Want dichters hebben we genoeg maar lezers tekort!
Met vriendelijke groeten,
Uvi &
Pp
Petit poète
Laatst gewijzigd door uvi op 29 jan 2007, 17:09, 1 keer totaal gewijzigd.
Maandag is een stille dag.
Het gewemel van het weekend zit op school of op het werk.
De lucht zucht onder een grijs gewelf.
Alsof wolken het licht hebben opgeslorpt.
De uren lijken me leeg.
Zonder haar.
Wachten op Godot wordt het.
En in afwachting dan maar poetsen en strijken.
Eerst me nog opwarmen aan een paar schrijvers.
Misschien laat het wit wat zon door.
Hoe zij liefde, verlangen en gemis in hun woorden leggen.
Ach, het doet me denken aan het verstoppen van paaseieren.
Dat soort geluk, vooral het vinden,
strooit weemoed over m'n vingers.
Laat me mezelf maar vinden vandaag.
Ik begin eraan ...
Haar letters kwetterden door de telefoon.
Net verliefde lentemussen. Tak op, tak af.
Neenee. Dat waren die hyperkinetische mezen van Gezelle.
Straks, zie ik haar. In het huis van boeken.
Waar schrijvers en dichters rusten.
Wachten om geplukt te worden. Door hongerige lezers.
Gestreeld door hun hunkerende handen.
Ik zal haar ogen lezen, ondertussen.
En drinken van haar lippen.
Terwijl ze mij verdrinkt.
In een taalbad gevuld met verliefde woorden.
Straks dus, ik zal je niet missen, lezer.
Maar daarna ...
Uvi
Laatst gewijzigd door uvi op 29 jan 2007, 17:04, 1 keer totaal gewijzigd.
