Je stond op de hoogste berg,
de hoogste rots,
je kon niet hoger,
de armen gestrekt naar boven,
naar omhoog,
zo hoog,
met je handen in de wolken en
het zonnelicht op je gelaat.
Je was zo mooi
Zo mooi ,o jij mensenkind.
Je was één en al bewondering,
verwondering,
je hart warm van vertrouwen,
je handen open in gebed.
Naar die hoogste berg
had Hij je geroepen
om jou te vinden en
met jou alleen te zijn,
jij in hem
en Hij in jou.
Jij bent een deel van mijn droom,
mag ik een deel zijn van jouw droom?
Jij bent een deel van mijn hart,
mag ik een deel zijn van het jouwe?
Jij bent een deel van mijn pijn en mijn vreugde,
mag ik jouw pijn en vreugde delen?
Jij en ik,
ik en jij.
In die dans van jij en ik,
van mijn droom en jouw droom,
van mijn hart en jouw hart,
van mijn geluk en jouw geluk,
in één dans
een dans naar de eeuwigheid.
In één lied
een nooit eindigend lied.
In één licht
een nooit dovend licht.
In één vreugd,
een nooit gekende vreugd,
dansen wij samen naar de eeuwigheid.
Eén weg, één hart, één droom,
één lied en één dans
in een Ja tot in de eeuwigheid!
jahanna Maria :
" gebed " " één weg , één hart , één droom " " die weg koos jou "
3 prachtige gedichten !!Om te lezen en te herlezen !!!
Ik wordt er blij van , van binnen !!!!Liefs Fernanda
Lieve Johana-Maria, ik ben het met vorige bezoekers volledig eens.
Het zijn prachtige gedichten, ook al schreef je ze een tijd geleden, het is nog steeds jouw levensvisie.
Ik wil je vandaag blij maken, als ik mag, met een bezoekje en een stukje natuur. Inderdaad natuur en spiritualiteit kunnen jij en ik niet van elkaar loskoppelen. Daarom is ieder foto die ik de laatste weken in onze gulle en kleurrijke tuin mocht maken, voor mij een dankbaar gebed.
Ik wil je er graag in laten delen. Nog een heel mooie zondag, ria
Dit is een ochtendgebed, bij het ontwaken - ik voel mij dan zo bevoorrecht.
Terwijl reeds de rozen beginnen te bloeien, zijn er nog steeds mooie tulpen te bewonderen
Pluk naar hartelust wat bloemen
Ik wens je een goede start van een mooie meimaand
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
Bosrankje!
Wat de liefde al niet kan!!!!
Fantastisch zeg!
Je gelukkig voelen in een totale overgaven
en een onvoorwaardelijk vertrouwen!!!
Heerlijk zeg, dat gevoel!
(zo denk ik toch, want ik heb het nog nooit beleefd)
Maar ik ben zo heel blij voor jou:MOGEN gelukkig zijn!!
Zich gelukkig mogen voelen!
Bosrankje wonderen bestaan!
liefde bestaat!
het leven is de moeite waard!
Geniet er van!
Dank je dat je me zo spontaan in vertrouwen nam.
Dank voor al het mooie dat je op dit forum brengt!
Bosrankje!
Wat de liefde al niet kan!!!!
Fantastisch zeg!
Je gelukkig voelen in een totale overgaven
en een onvoorwaardelijk vertrouwen!!!
Heerlijk zeg, dat gevoel!
(zo denk ik toch, want ik heb het nog nooit beleefd)
Maar ik ben zo heel blij voor jou:MOGEN gelukkig zijn!!
Zich gelukkig mogen voelen!
Bosrankje wonderen bestaan!
liefde bestaat!
het leven is de moeite waard!
Geniet er van!
Dank je dat je me zo spontaan in vertrouwen nam.
Dank voor al het mooie dat je op dit forum brengt!
Ferry
heel blij dat je langs kwam en
ben blij dat ik jou blij maakte.
Weet je het zijn teksten van een paar jaar geleden ,
maar ik zelf zie er nu sporen in van mijn grote
verlangens van in m'n jeugdjaren:
de bergen, de hoogten, het zoeken.......
de Matterhorn, de Jungfrau....(ook al heb ik die nog
nooit gezien, maar het zijn symbolen van bergen
en dalen diep in mij)
En ja , dat leeft nog steeds onbewust verder in mij.
Dank voor je bezoekje en je heel aanmoedigende
woorden ferry!!
In een oude schrift vond ik dit gedicht van
Hector Frisotti(ken ik niet) .Vond het wel mooi ,
vooral in deze lentetijd.
TUSSEN DE STENEN
Er was eens een bloem die,
niemand weet waarom,
opschoot tussen de stenen.
Er kwam een man voorbij.
Hij bewonderde de schoonheid van de bloem,
dankte God voor haar en ging verder.
Die nacht stak er een storm op
en de bloem stierf.
Er was eens een bloem die,
niemand weet waarom,
opschoot tussen de stenen.
Er kwam een vrouw voorbij.
Ze bewonderde de schoonheid van de bloem
en dacht:ik neem haar mee naar huis,
daar kan iedereen haar bewonderen.
Een week later verlepte de bloem.
Er was eens een bloem die,
niemand weet waarom,
opschoot tussen stenen.
Er kwam een kind voorbij,
dat zich met de bloem vereenzelvigde:
eenzaam, zonder iemand op de wereld.
Het kind besloot voor de bloem te zorgen,
bracht grond en water iedere dag.
En deze bloem veranderde in een bloementuin!
HECTOR FRISOTTI
Voor al m'n forumvrienden die ZOVEEL
van bloemen houden!
Met veel liefs op deze
EERSTE MEI!!!
NOG EEN MOOIE MEIMAAND!
