robbe :
ik vreesde , dat je voor weken op verlof was , gelukkig , je bent er nog en met zo'n mooie gedichten als : " ik tracht " en " kleine dingen " en je verblijf tussen de koeien zo vrolijk om lezen !
Natuurlijk gunde ik je een trektocht door de natuur !( zelfs 3 weken)
Maar ik ben heel blij dat je er nog bent ! Liefs Fernanda
wel verdraaid , dat gaat hier snel zeg , zit ik hier iets te antwoorden , ik hoorde de koetjes nog loeien en lap , ik sta al 7 eendjes achter , en 7 werken van barmhartigheid
ik moet eigenlijk gaan slapen is dat ook een werk van barmhartigheid mijn eigen te slapen leggen
Laatst gewijzigd door ferry op 01 jul 2007, 00:04, 2 keer totaal gewijzigd.
Je weet dat de 7 algemeen als een magisch
getal wordt aanzien.Velen houden er aan,
anderen hebben er een afkeer van.
Voor de man van Ferry,is dit jaar 07/07/07
heel bijzonder,temeer het zijn 70ste verjaardag is.
'k Hoop dat Ferry het mij niet kwalijk neemt
dat ik dat hier verklap
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Vandaag heel wat vlinders waargenomen in de tuin. Dagpauwoog, koninginnepage, blauwtje, vosje en onderstaande atalanta, die zo mooi poseerde op een blad van een zonnebloem...
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Vaak heb ik in
mijn leven moeten horen:
“’t Is tijd!”
Vanaf de dag
dat ik ben geboren
en mijn wiegje werd gespreid
Moeder zei:
“’t Is tijd,
laat je nu maar zien”
Ze telde mijn kleine vingertjes
en mijn teentjes, alle tien
“’t Is tijd!”
dacht ik
“‘k Heb reuzendorst”
En hunkerend naar
de moederborst
liet ik me luidkeels horen
Geen druppeltje gemorst
geen spatje ging verloren
Ik groeide op
als boerenkool
Moest naar de kerk
en ook naar school
“’t Is tijd!”
riep moeder elke morgen
Mijn blokkendoos
werd opgeborgen
Afgestudeerd,
ik werd soldaat
Voor het vaderland
paraat
“’t is tijd
voor wacht!”
riep de sergeant
Al was ik er niet op gebrand
Zo eenzaam in de nacht
Op een dag
stond moeder aan mijn bed
“’t Is tijd!
Maak je maar klaar
Op tafel ligt het bruidsboeket
Straks sta je voor ’t altaar
“‘t Is tijd !”
riep vrouwlief
elke morgen
Je moet voor dagelijks brood
gaan zorgen
We namen afscheid
met een zoen
Een ritueel dat duurde
tot aan mijn brugpensioen
Ik weet het wel
de tijd
vliegt snel
Mijn wilde haren
werden grijs
‘t Leven is vergankelijkheid
Straks komt Pietje
met zijn zeis
en fluistert zacht
“Kom manneke…
‘t Is tijd!”
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...