Wat er nu in mij omgaat...
Vandaag vertrekt Marieke naar huis,
al vond ze even hier
een winterse, maar warme thuis.
Haar bedje wacht al dagen
met liefde klaargezet,
morgen komen ze pas aan,
in hun verre huis,
een ander land, de zee
en oceaan voorbij,
daar wordt ze opgewacht,
heel blij.
Ik moest mijn tranen hard bedwingen,
voor mijn eigen meisje,
nu zelf moeder,
al blijft ze ook mijn kind.
Dat zijn zo van die dingen
die wij bij ieder afscheid, altijd
weer ondervinden.
Niemand ziet nu dat ik ween,
ze gingen weg,
heel droevig heen.
Het doet wel dubbel pijn,
omdat ze nu met tweëen zijn.
Dag lief Marieke,
slechts kort kennen wij elkaar,
veel tekort,
maar volgend jaar,
als 't God belieft,
zien wij elkaar weer.
Je moeke en je papa
reizen met je mee.
Tijdens de lange vlucht,
rust je aan haar hart,
daar ben je geborgen en voor haar,
vermindert ook de smart.
Met Kerstmis,
als jullie samen thuis gaan zijn,
met je zus en broer.
dan wordt het vast heel fijn,
want jij vooral
bent voor allen het mooiste geschenk.
Marieke,
lief klein wezentje,
nooit zal je beseffen,
welke grote plaats
je inneemt
in het hart van je grootouders,
die nu een beetje
eenzaam achterblijven.
Ik zoen en knuffel je van ver,
terwijl mijn tranen
een spoor trekken,
om op te gaan als parels
van geluk voor jou.
Kindje van mijn kind,
ik zal jullie beiden heel hard missen.
oma
17.12.05
