De tuinman schrijft rozen op haar raam.
Zij leest ze niet.
Hij legt de herfst te slapen in een winterbed.
En zal voor haar de lente wakker maken.
Zij hoort hem niet.
Hoe hij voor haar de bomen groeien laat.
En de tijd zal snoeien tot groene dagen.
Het gras als een voorzichtige mat voor haar voeten legt.
Zij voelt het niet.
Enkel de woorden van een blauwe rijmelaar
lijken haar een gedicht.
Terwijl haar tuinman pas écht poëzie spit.
Ook woorden worden oud.
En begraven onder het verleden.
Tot ze voltooid verleden tijd zijn.
Hoelang is het geleden dat u dit woord hoorde?
Of zelf gebruikte?
Het heeft zijn tijd gehad.
Zoals oude mensen die met niemand
nog hun herinneringen kunnen delen.
Erover spreken, jawel. Als er iemand wil luisteren.
Maar dat is niet hetzelfde als delen.
Delen dat doe je van eenzelfde stuk.
Van hetzelfde leven. Dezelfde tijd.
'Tersluiks' heb ik het hier toch maar even heimelijk
binnengesmokkeld. Het zou een woord van Mortier kunnen zijn
die gisteren de AKO literatuurprijs won. Met 'Godenslaap'.
Een god in het diepst van zijn verlangen. Proficiat Erwin.
Het was stil toen ik terug kwam.
Het vreemde huis was leeg.
Alsof er slechts onbewoonde muren waren.
Ik had niet het gevoel dat ik thuis kwam.
In de eerste zin hierboven, had ik eerst 'thuis' geschreven.
Ik maakte er 'terug' van.
Zo kom ik dichter bij de 'waarheid' van mijn gevoel.
Mijn thuis is mijn zolder.
Het verheugde mij dat het geruis van de zee
in m'n oren nog even niet overschreeuwd werd.
Ook de trappen lagen er verlaten bij
als een strand in november.
Vandaag gaat het leven weer verder.
Alsof er niets veranderd is.
Morgen is het precies weer hetzelfde.
Als de elfde of de vijftiende ...
Rozengeur en maneschijn duren niet lang.
***
Mijn zolderkamer, vermoed ik, is zowat de helft van de slaapkamer in het hotel.
Vanuit de dakramen op het zevende, keek je boven de daken,
recht de zee in. Het was net of ze aan de einder hoger ging staan.
En meteen kwam een gedicht van Bernard Dewulf
aangerold als een golf.
"
Men zegt
dat als de laatste wandelaar is uitgekeken
en weggegaan
de zee gaat staan.
In een kamer
in november in Oostende
bijna op de hoogte van de maan
stond ik denk ik
niet te dromen ...
"
Ik had een bundel van Ducal meegenomen en 'Schaduwkind'
van P.F. Thomése. Maar ik kon geen letter gelezen krijgen.
Misschien is de zee wel te groot voor woorden. En literatuur in haar nabijheid te klein.
Ik ben ervan overtuigd dat menig lezer hiermee niet akkoord gaat.
En die weidse plek juist stimuleert om een boek open te slaan.
Het kan voor mij ook wat anders geweest zijn.
Misschien was zij het wel. De afwezige die nu steeds aanwezig was.
Terwijl hier ons leven is als ebbe en vloed. Komen en weggaan.
Ginder aan zee vielen onze getijden weg.
PS.
Het was een schitterend Art deco hotelgebouw uit het Inter Bellum,
prachtig gerenoveerd. Vandaar de exuberante ruimte.