lieve hilde,
Ouders maken zich zorgen om hun kinderen,
maar tegelijkertijd kunnen ze ook veel geluk
en vreugde, samen met hen ervaren.
Ook al staan ze reeds lang op eigen pootjes,
toch zullen wij altijd bezorgd blijven,
meeleven met hen.
En zeker als een volgende generatie zich aanmeldt.
Even klein, even weerloos, even lief.
Mijn moeder die de laatste jaren van haar leven
bij ons woonde zei altijd, "kinneke" (dat is antwerps voor kindje)
"doet toch een sjaal aan...
ben je warm genoeg gekleed?...
wees voorzichig onderweg, hé..." enz. enz.
Zij was over de tachtig, ik was zestig....
Dan zei ik steevast, " moeke, ik weet dat wel, ik ben
ondertussen al lang zelf moeder en ook oma."
Ik betrap er mij op dat ik dit soms ook tegen onze
volwassen kinderen doe.
Zo is het leven, ouders en kinderen, dat is men voor eeuwig.
Sorry, dat ik zolang ben weggebleven, 't zal niet meer gebeuren.
Slaap zacht,
ria
ps. hoe gaat het nu met je kleinzoontje
en ook met je dochter?
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.