Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

ochtend

de ochtend die stil nader sluipt
en bijna breekt de schemering
door dunne huid van hemel

het nachtkleed nog niet afgelegd
streept hier en daar alreeds wat licht
laat sterren, maan verbleken

in stille uitgerolde nevelsnoer
waaraan slaapparels gerijd
(van groot naar klein) tot op het einde
de zon in ruiten spiegelt
**********
sunset 29-01-2012
**********

[sunset]

in 't grijze weent mijn hart

naar ’t blauwe wil ik trekken
’t geluid van wolken volgen
los van land en geur van bloed

wil 'k zuidwaarts trekken
't gefluister van de sterren achterna
met zachte lippen hemel kussen

uitspuwen 't laatste vuil van fijnstof
en wat nog meer de luchten duistert
blij om het zien van wilde kuddes die
vanaf heuvels weer het dal bevolken

blauwwaarts wil ik trekken
want in het grijze weent mijn hart
**********
sunset 30-01-2012
**********

[Lezer100]

ochtend

de ochtend die stil nader sluipt
en bijna breekt de schemering
door dunne huid van hemel

het nachtkleed nog niet afgelegd
streept hier en daar alreeds wat licht
laat sterren, maan verbleken

in stille uitgerolde nevelsnoer
waaraan slaapparels gerijd
(van groot naar klein) tot op het einde
de zon in ruiten spiegelt

Prachtig ochtendbeeld.

[sunset]

.
.
.
Lezer100,
Het pleziert me dat je het prachtig vind.
Lieve groet en nog een heel fijne - poedersneeuwende - maandag, sunset
.
.
.

[sunset]

nu nog door de winter

ramen zijn open
en het unieke
is slecht vast te houden
zelfs wanneer men stopt
met spreken schrijft de wind
op eigen wijze het bewegen
gaat het om de weergave
van momenten die
plots iets onderbreken

zelfs daar waar kraaien
als versteend nu staren
over het pas geploegde veld
dooft later een nevel
weer de sporen uit
van de nog heldere helft
van de wereld

geen tijd voor afscheid
wanneer alles terugkeer is:
bodemloos opbewaard blauw
met daarin een ronde
zingende maan

vleugels van raven
waaien in populieren
**********
sunset 31-01-2012
**********

[sunset]

van mij

in ‘t groen dat sneeuwend
glad en ergens hemelblauw
nog heel huid-dicht bij jou
het goud van zonnestralen
die nestelen in je haar
als winterkind dat wandelt
over regenbogen

’t verlangen slaapt niet
is in elke halm van een wei
zit op de bank geschilderd
in het rijp in ‘t hier en daar
en ginds en ook in ‘t innere

van mij
**********
sunset 01-02-2012
**********

[Alterego1]

[sunset]

.
.
.
Beste Alterego,
Fijn dat je er mij op attendeerde. Ik verheug me nog steeds om te horen dat oude gebruiken niet vergeten worden. Tenslotte zijn zij een deel van wie we zijn. Toch?
Vriendschappelijke groet en een prettige donderdag, sunset
.
.
.

[sunset]

aan 't graf

de open aarde verslindt
gedichten en mensen gaan over
naar de andere wereld

lang weten wij niets

tot een zebravogel het verraadt
met zijn gezang dat als het hameren
van doodskistenmakers klinkt

driemaal kort driemaal lang

bij de vierde keer begint het hout
te bidden tot de open aarde
die toch de wond nooit heelt

hoe dikwijls wij het ook proberen
**********
sunset 02-02-2012
**********

[sunset]

op herhaling

de dagen zijn nog altijd korten alles is
hetzelfde als verleden jaar: de hoest
en ook de koude kwetsbaarheden;
niet echt heel veel waarvan

ik droom: een maan verstopt achter
de donkere wolken, de hemel klaar
en zelfs het denken aan terugkeer

en toch, vergis ik mij in wat ik zie
tijdens de laatste reis misschien
een ochtendlicht tussen wat twijgen
of heel misschien een jonge vrouw

op weg naar morgen; niet wetende
of ik nog leef hoor ik nog zelden echt
gepraat of de geluiden van de straat
**********
sunset 03-02-2012
**********

[sunset]

gisteren, namiddag

alles van gisteren is wit:
de bomen zijn wit, de aarde
zwelt op en valt terug
naar de wolken, de lucht
is dikke vlokken sneeuw

over de straten sporen
die harde geluiden bedekken;
diepe koude dringt overal in
en ik hoor niets anders
dan een betoverende stilte

zie hoe onmetelijk wit
het verdwijnende van velden
razendsnel vermeert
**********
sunset 04-02-2012
**********

[sunset]

in slapeloze nachten

zoals de tere lijfjes van de vogels
die plots uit hoogste hemel vallen
in vlucht verdoofd door strenge vorst
en opgejaagd over de heuvels, ’t dal
op ’t einde in het afgrondzwarte
enge van dooddiepe nachten vallen
die zonder jou mij worden als een graf

jouw donkere mantel liet je mij
hij ademt, achteloos geworpen
op een stoel jouw schemergeur
hier in de kamer – een geur die mij
het hart en zinnen nog verdooft
mijn ziel en lijf verstoort en neen:
herinnering stilt niet mijn honger;
jouw vlees jouw warmte alleen
**********
sunset 05-02-2012
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Je Muze schrikt niet van sneeuw, storm of koude
want ze fluistert jou inspiratie toe om weer mooie
gedichten te schrijven.

We wensen je (jullie) nog een gezellige zondagnamiddag.

Lieve groetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je voor dit moois dat je bij mij achtergelaten hebt en ook voor jou, jullie een heel fijne winters ijskoude maandag. Hier in Nederland is de elfstedentocht-koorts in volle hevigheid losgebarsten (om half tien is er een persconferentie). Zelf hadden wij met onze vereniging gisteren ons eigen goed en drukbezocht danstoernooi.
Liefs en knuf, groetjes,
sunset
.
.
.

[sunset]

't voorbije

wanneer de nacht valt
en het laatste geluid
verstilt in het duister
is het donker meer dan
het ontbreken van licht

wat eerst was kan nooit
meer zo zijn; het leeft
enkel in 't gisteren en
droombeelden verlichten
die momenten maar even

misschien dat de ochtend
nevelig wordt wanneer
de eerste druppels vallen
niemand nog klaagt
over het voorgoed voorbije

waar geen leven meer is
bestaat geen herinneren
**********
sunset 06-02-2012
**********