-
-
Bosrankje,
Het is fijn te lezen dat je met de ' oorlogsjaren ' via Alter toch ook een beetje hebt meegeleefd. Ik zelf was 5 toen de oorlog uitbrak, 10 toen
het over was.
Als kinderen in lange rijen gaan aanschuiven voor vlees of vis die alleen verkrijbaar waren op zegeltjes, was het bijna je beurt, broer of andere familie naar huis om de mama te roepen die dan verder onderhandelde. Het was altijd snel zijn, ken je dat ' de voorraad is beperkt '
Eerlijk waar ik zou er een boek kunnen over schrijven, om van de zwarte markt nog maar te zwijgen.
Mijn mama had een erfenis van een oudtante, ongehuwd, die is in die tijd erdoor gegaan op de zwarte markt om ons kinderen toch nog een beetje een fatsoenlijk leven te geven.
En ja onze kleinkinderen hebben ook hun verhalen, zijn heel sociaal, zijn alledrie sportief met wekelijks trainingen en matchen ( waar wij allemaal gaan supporteren ) Ons familiale leven is zo close als maar zijn kan, elke gelegenheid is goed om samen te zijn, verjaardagen, bbq's, te veel om op te noemen.
Ook ik heb een kleindochter en weet maar al te goed wat er leeft bij die kinderen, heb in 't weekend nog een halsketting die ze gekregen had van haar vriendje moeten keuren enz.
Die gasten hebben prachtige herinneringen maar het zal nooit hetzelfde zijn als toen, ze zijn opgegroeid met alle moderne spullen, zijn dat allemaal normaal gaan vinden. Voor hen is het dat ook.
Maar zij die nog iets over de oorlog kunnen vertellen, een zeldzame soort bijna, kunnen vergelijken,weten hoe het allemaal begon en waar we nu staan. Wat een evolutie. Dat bedoelde ik met hun en onze herinneringen.
Gelukkig diegenen zoals jij het beschrijft en hoe het hier ook gaat, die in een warm nest zijn opgegroeid. Iedereen zal wel andere gevallen kennen.
Heel veel groetjes, wat een epistel he!
Bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!