Robbe,
Ik zie het graag wanneer je zo in je
Limburgs streektaaltje schrijft.
Van jongsaf was ik een grote fan van
Jo Erens,ik had een paar singeltjes van hem
en heb ze bijna grijs gedraaid.
Daarom plaats ik hier nu een liedje van hem.
Al is zijn Limburgs nog anders dan het
uwe,dat weet ik wel,streekgebonden en
Nederlands Limburg hé.
ICH KEN EIN AERDIG MAEDJE
Ich kèn ein aerdig maedje, ei richtig Zittesj kèndj,
zo sjoon wie ei blaedje dat fladdert in de wèndj.
Mien hart dat sjteit in brandj,
veur dat aardig maedje oet oos Zittesj landj.
Mien hart dat sjteit in brandj,
veur dat aardig maedje oet oos Zittesj landj.
Gaon veer dan saame wanjele, de Kolleberg èns in,
weit ich neit wie te hanjele, dao vilt mich gaar niks in.
Mer ès de maon door de wolke loert,
gaef ich 'm ei muulke waat bekans 'n urke doert.
Mer ès de maon door de wolke loert,
gaef ich 'm ei muulke waat bekans 'n urke doert.
Tekst & muziek: Jo Erens
Groetjes,
Bosrankje en Alterego
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht