De inval van de Amerikanen in Iraq heeft op mij
een zeer grote ikdruk achtergelaten:
ontbijstering , ongeloof , woede om zoveel
leugens en berekende onwetendheid.
Maar ... wat te doen?
Iemand zei"steek de kaarsen aan"
en daarop schreef ik volgend vers:
STEEK DE KAARSEN AAN!
Alle sterren zijn gedoofd.
duister en donker is de nacht.
Het is alleen maar stil.
Alles luistert.
Alles wacht.
Iemand zei:
"Er komen donkere tijden"
Een ander:
"Wat kunnen we doen?"
Kom, zei de oudste,
laat ons binnen gaan.
"Steek de kaarsen aan"
en bidden we om vrede.
misschien wordt dan het licht geboren.
hoe onmogelijk dat ook lijkt.
Kom
"Steek de kaarsen aan"
Johana-Maria schreef:
De stilte is toen voor mij de beste terapeut geweest. Dank zij de "Helende kracht van de stilte" vond ik rust en vrede, kon ik stilaan weer mezelf vinden en in mezelf geloven, kon ik weer vertrouwen in de goedheid van de mens , kon ik de bron vinden en de kracht om weer verder te gaan.
De vorige gedichten dateren ook van die tijd en deze die volgen ook. Met dank aan mijn vrienden die me op weg zetten naar de stilte,als een bedding waarin mijn leven nu vloeit.
"DUIK IN DE STILTE"
Duik in de stilte , zei je,
met z'n golven , ebbe en vloed.
Duik in de stilte,
laat je drijven op de stilte,
in de stilte , naar de stilte,
zodat de stilte de bedding van je leven wordt!
Daar zal je jezelf vinden.
Wie je bent.
Wat je waard bent.
Duik in de stilte , zei je,
daar is leven in overvloed,
daar vind je alles zevendvoud.
Daar zal er vrede zijn vrijheid en vreugde ,
voor jou en mij,
tot in Eeuwigheid.
september 2003
BOSRANKJE,
MAG IK JE ANTWOORDEN MET DEZE TEKST
DIE IK OP DE EERSTE BLZ VAN M'N TOPIC SCHREEF ???
De stilte is mijn "Refuge" op moeilijke ogenblikken.
En een groot zwijgen..
Ik kwam uit een moeras,
met besmeurde vleugels.
ik kon niet meer vliegen en
wou het zó graag.
Ik wou terug vliegen.
Maar het lukte niet.
Mijn vleugels wogen zo zwaar aan
mislukkingen , ontgoochelingen,
twijfels, wanhoop en verdriet.
Ik was verkleumd van onmacht en pijn.
Toch bleef ik verlangen te vliegen:
te vliegen naar de overkant , naar de verre einder,
te vliegen naar het mooie , het goede , het geluk,
te vliegen naar het oneindige Schone!
Ik dacht : dat kan nooit meer!
En toch...
Ik ontdekte de kracht van de stilte: de heel diepe stilte,
waar ik mezelf weer ontplooien kon.
Door de kracht van de stilte voelde ik
mijn vleugels weer herleven,bewegen zo licht,
ontplooien als een wonder.
En na heel veel tijd,
heel stilaan,
gingen de vleugels open en gedragen door de stilte,
kon ik weer vliegen.
Weer mezelf zijn.
SEPTEMBER 2003
BOSRANKJE DIT NOG EVEN OM MIJN ANTWOORD
TE VERDUIDELIJKEN.
