Het is lente in mijn tuin.
Allerlei vreemde vogels kwetteren een liedje.
Het bruist, het swingt ...
En aan het raam sta ik te monkelen,
soms te mompelen.
Kijk, daar zit ie weer. De pieren af te snoepen.
Sommige hebben een hoog pluimgehalte. Plaçe tu m'as vu?
Andere zijn zo gecamoufleerd dat je ze amper ziet zitten.
Frêle en fragiel. Schichtig of schetterend.
Ieder zingt zoals hij of zij gepend is.
Legt z'n ei. De ene is er wat verlegen over.
Een ander kijkt bewonderend toe. Tevreden over eigen ei.
Onder mijn dagboek (Blog SN) van woensdag 18 april ll.
Un voyageur immobile
schreef Meermin:
"Maakt het iets uit? De datum waarop de rozen werden gezet?
Misschien zijn er 51 redenen om niet op de dag zelf de bloemen te zetten.
Nu staan ze er en dat is wat telt. Dood maar niet vergeten? "
Waarom.
Sluimert er een licht verwijt in haar reactie?
Dat vroeg ik me af.
Terwijl ik slechts vragen poneerde. Suggereerde.
Het waarom. De wieg van de filosofie.
Waarin de gedachte ligt te blozen. Als een boreling.
Gewikkeld nog in twijfel.
Ik ben een beetje bang van mensen zonder deze luier.
Zij stralen de arrogantie uit van een Axioma.
De grondregel of het sluitstuk dat niet hoeft bewezen te worden. In aanslag.
Voor deze soort 'weten-schappers' is de twijfel eerder een gebrek.
Het Dogma maskeert hun Onzekerheid.
De macht van de onfeilbaarheid. Een Aureool rond hun Grote Gelijk.
Terwijl twijfel juist een gids is op weg naar "exactheid".
Maar dan nog gesluierd in onderzoek. Geluierde wetenschap.
"Gelijk krijgen" is voor sommigen belangrijker dan "gelijk hebben".
Uvi
PS.
Beste lezer,
misschien denk je wel: "wat een arrogante aanval op een reactie".
Schijn bedriegt.
Vooraleer ik dit schreef, verwittigde ik Meermin.
Bedankte ik haar bovendien, want zij gaf mij dit dagboek cadeau.
Ze is nu zelfs tot op het Forum afgezakt merk ik.
Ik vermoed dat vele lezers zich te sterk vastpinnen op de letters van een tekst.
Lees maar, er staat niet wat er staat. (Martinus Nijhoff)
Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
(Arno)
Zopas geluisterd naar Titaantjes.
Er zat een reus in de studio bij Pat: met name Premier Verhofstadt.
Raar te horen uit de mond van een liberaal pur sang:
"we moeten meer belang hechten aan het immateriële".
Iemand die "10.000 Euro netto" per maand (!) op z'n rekening krijgt,
en een villa in Toscanië bezit, kan zich deze luxueuze gedachte permitteren.
Vooraleer je mij verdenkt van 'jaloesie'.
Wat mij betreft, mag het honorarium van een premier, een veelvoud zijn
van de verdienste van een voetballer.
Met deze maatstaf 'verdient' hij bijgevolg nog te weinig.
Ik ben dus erg blij dat ook een premier toch nog wil 'toegeven'
dat het materiële minder belangrijk is in het leven dan het immateriële.
Want ik geloof hem graag.
Als je rijkdom een equivalent is van de merknaam van je auto,
de geur heeft van je zwembassin en de kleur van je verre vakanties,
dan kàn je erg arm zijn. Versta me juist: kàn, schrijf ik.
Want premier Verhofstadt is "rijk" in meerdere betekenissen van het woord.
Oei, nu verdenk je mij ervan een 'blauwe ridder' te zijn. En een verkiezingsronde op gang trek.
Nooit blauw gestemd, enkel geschreven. Duidelijk?
Nog iets meer ...
Zal ik je even laten glimlachen op een zonnige zondagochtend.
Ooit reed ik met een Lada Break.
Ik voelde me de gelukkige bezitter van een magistrale Mercedes.
Met de snelheid van een slak en de pittigheid van een Porsche.
Dàt bedoel ik. Het zit tussen je twee oren.
Als je eigenwaarde "een afgeleide" is van dat soort 'prullaria'
dan ben je een pover mens.
Natuurlijk, moeten eerst de primaire basisbehoeften voldaan zijn
om deze "waarheid" neer te pennen. (*)
Ik heb immers goed praten.
Want ik woon in een eigen huis, hoef in de Delhaize niet na te denken.
En mijn bankkaart doet het nog steeds.
Maar je zal ook wel begrijpen dat mijn pensioen (niet van een staatsambtenaar)
eerder een modale status uitstraalt.
Maar hier kap ik er mee ... een andere keer meer.
Te veel zon aan het raam en in m'n hoofd
Uvi
PS.
De premier koos als liefdesliedje er eentje van Arno.
Beeldend en met een warme glimlach gelezen. Al bewonderde ik daadwerkelijk buiten het ontwaken van deze nieuwe lentedag.
Liefs en mijn warme genegenheid, sunset
Als ik Brouwers
in 'De Wandelgangen' van de radio hoor hijgen
dan word ik amechtig. Ontdaan van adem.
Ik snak naar lucht.
Want heb het zo al moeilijk om m'n brandstof
te tanken uit de hemel.
Brouwers, de scherpschutter, de Picassso van de stijl.
Maar ook de boer die ellenlange zinnen ploegt.
Over het witte veld. Met trage pen.
Hij die prijzen aanklaagt en er literair over zeurt.
In fraai gestileerde frasen. Maar gewillig en geruisloos
het manna naar z'n bankrekening transfereert.
Hij mag nu, wat Reve werd ontzegd,
de prijs van de Letteren uit de bladerende hand
van een Koning, halen.
De symbiose van de osmose.
Een Vlaamse Hollander. Bijna Europees.
Het dorp is een wereld geworden. Van woorden.
Dag Uvi, je topic geeft alleszins veel stof tot nadenken. Zullen we elkaar ooit kennen, kennen we onszelf wel? Gelukkig kunnen we elkaars gedachten niet lezen, anders zouden we misschien perplex staan.
'k Wil hier zeker niet de filosoof uithangen, je alleen vertellen dat ik met interesse alles heb gelezen. 'Was een aangename kennismaking. Liefs Hilde m.
.
