uvi : ik las bij Robbe " De vrouw die zichzelf vergat "
mijn woorden schieten te kort
ik kan de pijn niet verzachten , voel ze op dit moment met je mee
mijn hele hart gaat naar jullie uit.Liefs Fernanda
uvi : Helemaal iets anders
Ik kwam je tegen bij Denook . Voledig eens met wat je schrijft over zogeheten ""kunst""
Ze moesten Wim Delvoye zelf zeer pijnlijk volledig tatoueren en daarna
opsluiten zonder hesp of ander eten met alleen cloaca te vr.....
Sorry met zoveel gevoel waarmee ik je wil troosten met zoveel gevoel kan ik me kwaad maken over zulke dingen !!Ferry !!!
Jouw uitroepingstekens lijken mij furieus.
Radeloosheid overklast soms de rede.
Te veel ratio durft al eens de emotie minimaliseren.
Alsof een kwetsuur van de ziel minder pijnlijk zou zijn
dan een kreupele gedachte.
Ik tem en temper woede.
De jaren leggen berusting rondom de furie van m'n woorden.
Gelatenheid sluipt in m'n gedachten.
High noon. Ligt lang al achter mij.
Het vuur gedoofd. Maar genstert nog.
Onzichtbaar hard.
Ik leg een lus rondom de slaap.
Mijn middaguil zit op mij te wachten.
Uvi
Dag Johanna-Maria,
Zou het Angelus nog kleppen?
Terwijl de boeren op het veld de hoofden buigen.
De voren geuren naar een verre God.
Het leven in de grond zal sterven.
Om te verrijzen.
Hoevele jaren droeg jij in het Verre Oosten
de handen van de Heer over het golvende koren?
Zalfde jij de zielen met de zorg van elke dag?
Mischien heb jij daar wel een andere mening over.
Dat zou mijn ijdelheid strelen.
Ik schrijf hier maar, zo maar wat.
Hét vloeit uit m'n hoofd naar m'n vingers
als regen van een heuvel.
Ik mag niet lezen of ik begin te schrijven.
Vandaag is De Standaard der Letteren weer magnifiek.
Nieuwe lay-out, schitterende inhoud.
Al die briljante schrijvers.
Ik heb even moeten nadenken over een valabel adjectief.
O, wat verslind ik ze. Savoureren is een juister woord.
Met ingehouden haast want het moet duren.
Zwagerman, Torfs, Deleu, Murakami ... zelfs De Gucht.
Over die zijn "Pluche" wil ik wel nog wat kwijt.
Een andere keer. Misschien.
Glansrijke geesten. Ik voel me zo pietluttig
onder het lover van hun woorden.
Hoelang denken zij na over een gedachte,
eer zij er een geschreven zin van maken?
Scripta manent, indachtig.
Hoelang laten ze hem rijpen onder de tijd?
Alvorens hem met inkt te zegenen.
Blauw als een druif. Met een blos erop.
Wie meldt mij de exacte naam voor dit prachtig patin?
Zie je, ik denk maar wat, en schrijf maar wat ...
en oeps ... daar staat het al in z'n armtierige glorie.
Zopas nog ongeboren. Gauw geconcipieerd in m'n hoofd.
Nu al versleten onder m'n vingers.
Ik schrijf mij kwetsbaar bloot onder je blikken.
Gelukkig heeft mijn naam zich diep verborgen.
Ingegraven in de anonimiteit.
een teder gedicht uvi ,zo lief geschreven ,zo warm dat ik het nu zou willen beleven !nu ,terwijl ik bijna alles nog weet ...
weer zo eentje om héél dikwijls te lezen , maar deze keer omdat ik het wél begrijp....
Mijn verontschuldigingen
omdat ik niet altijd even 'leesvriendelijk' schrijf.
Maar ik kan niet anders dan mezelf zijn.
U zal hier op dit Forum ruimschoots uw gading vinden
aan "begrijpbare gedichten".
Maar ik ben blij dat u toch blijft komen lezen bij
deze rare vogel ...
Tijdens een drukke drukkende periode even komen verpozen bij Uvi.
Wat lees ik? Een rare vogel?
Raar in de betekenis van zeldzaam?
Dan moeten we Uvi in bescherming gaan nemen (glimlach) !
Naar het Uitstervende Vogels Instituut brengen. Het UVI.
(Dom woordgrapje).
Raar kan natuurlijk ook merkwaardig betekenen.
Afwijkend van het gewone. Zoals de koekoek, die zijn eieren legt
in het bouwsel van een collegavogel. Maar Uvi heeft hier een pracht van een nest. We komen zijn broedsel(s) vaak bewonderen.
Mag men een nachtegaal ook een "rare vogel" vinden, gezien hij zingt in de schemering?
Raar kent ook de betekenis van aardig. Laat ik het hier op houden.
Aardig in de betekenis van leuk, dan.
Beste groetjes
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Het is toch algemeen geweten
dat allerlei soort hier mag leven,
eigenaardig, speciaal, zelfs raar
dat men in een ander nest
mag broeden.
Is zoiets vriendschap te noemen?
.........................
Ik wens jou ondanks al het rare
toch een hele fijne zondag.
BLAUW IS NIET MIJN KLEUR,
toch houdt zij mij reeds uren in de ban.
Wat is haar magische kracht,
dat ze zelfs vermoeidheid doet verdwijnen
als sneeuw voor de zon?
Misschien is het toch wel mijn kleur
of heb ik haar leren kennen en liefhebben,
zoals, (mijn man leest toch niet mee,)
ik van de gedichten van de man
met de pen in het blauw - hou!
Niet van allemaal evenveel,
maar genoeg om heel af en toe,
door de dichter misschien niet zo bedoeld,
te mogen vermoeden,
wat er leeft in een blauwig gemoed.
Vrees niet, Uvi, het is maar een vermoeden,
al weet ik wel wat 'blauw' is,
toch weet ik waarschijnlijk niet
met welk blauw de dichter schrijft.
Maar dat het een magische
aantrekkingskracht uitstraalt,
die pen in blauw,
daar blijf ik bij,
ondertussen bijna ochtend,
ik moet nu gaan,
maar kom terug - gauw!
visje70 schreef:een teder gedicht uvi ,zo lief geschreven ,zo warm dat ik het nu zou willen beleven !nu ,terwijl ik bijna alles nog weet ...
weer zo eentje om héél dikwijls te lezen , maar deze keer omdat ik het wél begrijp....
liefs van visje
Woord na woord herhaal ik dit , wat visje schreef , zo teder , zo warm!!
Ik heb visje gezien in Maasmechelen .
Mij maakt mensen leren kennen meestal blij !!Ik sprak even met haar en ik denk niet dat visje het mij kwalijk zal nemen dat ik haar woorden even leen !! Liefs Ferry