Toevallig las ik in de krant volgend verslag over de zandstormen in de VS
Zandstorm in de VS (Phoenix, Arizona)
Op de wolken zand die de zon verduisteren, probeert een verdwaalde reisduif te landen. Vergeefs: de schoonheid van de wind is een lachertje naast dit ruwe natuurgeweld. Dat oude orgel wordt door de wervelwind warempel de hemel ingeschoten!
' Waar vliegt dat ding heen?' kreunt de 89-jarige dominee-landbouwer John Blindfaith.
'Recht de zee in' raadt zijn 10-jarig zoontje Billy, dat vast gelooft dat alle stormen op zee eindigen.
'Dat kan toch niet?'moppert de dominee.
'Och, ik dacht dat zomaar!' antwoordt Billy, en vervolgt zelfzeker: 'In hogere sferen past zulk instrument best wel, hoor!'
'Oh zon!' juicht Jessy, Billy's zusje, dat wat voorbarig een bliksemflits aanziet voor ons geliefde hemeljuweel.
Maar de storm neemt in hevigheid toe: Een vlinder die haar eerste zomer in schoonheid wil inzetten, gaat schuilen bij enkele angstig bijeengekrulde rupsen, die een rouwlied kwelen. Ze geloven in een afwijkende vorm van predestinatie, waarbij men beweert dat een kind rechtstreeks het paradijs mag binnentreden indien de nimf die het onschuldig wezentje vergezelt naar de hemelpoort, rupsen onder haar voorouders telt en zulks kan staven met gelegaliseerde officiële stukken.
'Ik voel dat wij vrienden voor het leven zullen worden', snikt de angstige vlinder, zich met alle macht aan haar vriendjes vastklampend.
'Hoogtijd dat die wind gaat liggen!' schrijft Jessy op een A1-blad. Al is het eigenlijk een simpel a-viertje, maar de dominee noemt alles A-één.Tempus Fugit, leest de dominee aan de achterkant, waarop hij een pamflet had ontworpen voor een van zijn lezingen. Dan schouwt de boer zijn akkers, waar hij zo vaak in milde avonduren gekuierd had, met belangstelling de groei der gewassen waarderend. 'Neem mij mee', hadden de kinderen hem telkens toegeroepen. Weer hoort hij hun met aandrang overslaande stemmetjes, alsof het nog gisteren was.
Nu is alleen de gedachte aan dergelijke wandeling absolute nonsens Zeker met dit onweer! Bij deze donkerte moeten de kinderen gewoon accepteren dat verhuizen naar een streek met minder rupsen en stormschade de beste optie wordt. Deze verlangens leven trouwens ook bij de vlinder, die hoopt ooit te kunnen ruiken aan haar geluksbloem.
Zandstorm in de VS (Phoenix, Arizona)
Op de wolken zand die de zon verduisteren, probeert een verdwaalde reisduif te landen. Vergeefs: de schoonheid van de wind is een lachertje naast dit ruwe natuurgeweld. Dat oude orgel wordt door de wervelwind warempel de hemel ingeschoten!
' Waar vliegt dat ding heen?' kreunt de 89-jarige dominee-landbouwer John Blindfaith.
'Recht de zee in' raadt zijn 10-jarig zoontje Billy, dat vast gelooft dat alle stormen op zee eindigen.
'Dat kan toch niet?'moppert de dominee.
'Och, ik dacht dat zomaar!' antwoordt Billy, en vervolgt zelfzeker: 'In hogere sferen past zulk instrument best wel, hoor!'
'Oh zon!' juicht Jessy, Billy's zusje, dat wat voorbarig een bliksemflits aanziet voor ons geliefde hemeljuweel.
Maar de storm neemt in hevigheid toe: Een vlinder die haar eerste zomer in schoonheid wil inzetten, gaat schuilen bij enkele angstig bijeengekrulde rupsen, die een rouwlied kwelen. Ze geloven in een afwijkende vorm van predestinatie, waarbij men beweert dat een kind rechtstreeks het paradijs mag binnentreden indien de nimf die het onschuldig wezentje vergezelt naar de hemelpoort, rupsen onder haar voorouders telt en zulks kan staven met gelegaliseerde officiële stukken.
'Ik voel dat wij vrienden voor het leven zullen worden', snikt de angstige vlinder, zich met alle macht aan haar vriendjes vastklampend.
'Hoogtijd dat die wind gaat liggen!' schrijft Jessy op een A1-blad. Al is het eigenlijk een simpel a-viertje, maar de dominee noemt alles A-één.Tempus Fugit, leest de dominee aan de achterkant, waarop hij een pamflet had ontworpen voor een van zijn lezingen. Dan schouwt de boer zijn akkers, waar hij zo vaak in milde avonduren gekuierd had, met belangstelling de groei der gewassen waarderend. 'Neem mij mee', hadden de kinderen hem telkens toegeroepen. Weer hoort hij hun met aandrang overslaande stemmetjes, alsof het nog gisteren was.
Nu is alleen de gedachte aan dergelijke wandeling absolute nonsens Zeker met dit onweer! Bij deze donkerte moeten de kinderen gewoon accepteren dat verhuizen naar een streek met minder rupsen en stormschade de beste optie wordt. Deze verlangens leven trouwens ook bij de vlinder, die hoopt ooit te kunnen ruiken aan haar geluksbloem.
Laatst gewijzigd door eurocent1948 op 08 jul 2011, 10:35, 1 keer totaal gewijzigd.
Frankie (zie ook blog onder deze naam)
bbe
