verder over Peru:
Het Titicacameer
Het Titicacameer is het hoogst gelegen bevaarbare meer ter wereld op 3810 m, het heeft een oppervlakte van 8400 vierkante kilometer en daar mee het grootste meer in de Andes. Langs de ene kant ligt Peru met het stadje Puno, langs de andere kant Bolivia. Er liggen verscheidene eilanden in het meer o.a. het eiland Taquile met een authentieke bevolking van zo’n 1800 mensen, ze leven in primitieve omstandigheden: op het eiland rijden geen auto’s, er is geen elektriciteit, geen stromend water, geen afvoersysteem.
Taquile deed eerder, van 1917 tot 1931 dienst als politieke gevangenis. Het eiland behoort tot de bewoners. Als je met de boot aan komt moet je een gigantische trap (in elk geval honderden) oplopen om bij het dorpje te komen wat geen sinecure is op een hoogte van 4000 m. Hier leven 350 families verdeeld over 6 communes. Het economisch leven wordt bepaald door het gemeenschapsprincipe: de opbrengst van hun werk, landbouw en visserij wordt verdeeld volgens behoeften, er is geen burgemeester, er is geen politie, de ‘oudsten’ nemen in onderling overleg de nodige beslissingen. Een eigenaardigheid is dat de mannen mutsen dragen die ze zelf breien, zo kom je onder weg breiende mannen tegen zoals je spinnende vrouwen tegenkomt. Aan de manier waarop ze hun muts dragen kan je zien of ze nog vrij zijn of reeds bezet. De vrouwen dragen omslagdoeken ook daaraan kan je de gemoedstoestand en de relatiestatus aflezen. De vrouwen spinnen en weven, ze verkopen de afgewerkte producten in de coöperatieve op de marktplaats. Er is een gesponsorde schooltje, een probleem is dat de kinderen zelf hun pennen moeten kopen. Wie ooit het eiland bezoekt doet er goed aan balpennen mee te nemen voor de kinderen.

op Taquile

kindjes verkochten touwtjesarmbandjes

landbouw op het eiland

de coöperatieve op de marktplaats
De drijvende eilanden op het Titicacameer
Als geen ander indianenvolk is het leven van de Uros-indianen verweven met het Titicacameer. Toen op de oevers van het meer verscheidene stammen vochten om de heerschappij kwamen de Uros in de verdrukking en zochten hun heil op het meer waar ze ‘drijvende’ eilanden bouwden van dikke pakketten totora-riet. Deze planten groeien overal langs de ondiepe oevers van het meer. Omdat de onderliggende delen verrotten moet om de een à twee maanden een nieuwe toplaag van totora aangebracht worden. Wandelen op de eilanden is net lopen op een spons. Lange tijd vormden de Uros een gesloten gemeenschap met een unieke levensstijl. Door vermenging met de Aymara-indianen zijn er velen aan land gaan wonen. Het leven op de eilanden is zwaar, er is geen elektriciteit en de kou en het vocht veroorzaken op jonge leeftijd reumatiek.
Op de eilanden wordt geen honger geleden, het totorariet dient ook als voedsel, de stengels zijn eetbaar, er is een overvloed aan vis, verder kweekt men er cavia’s, een lekkernij in Peru. De mannen hebben hun werk door het vernieuwen van de toplaag, het bouwen van boten en door toeristen rond te varen naar de verscheidene eilanden, de vrouwen vervaardigen mooie doeken, de mensen leven er van het toerisme, daardoor is de authenticiteit voor een stuk verloren gegaan, al zijn er enkele eilanden waar toeristen niet toegelaten worden en waar er nog op een authentieke manier geleefd wordt.

totorariet

het leven op een drijvend eiland

vis ligt te drogen

de boten, echte kunstnijverheid

mensen leven van toerisme waar ze hun waren verkopen
Aan iedereen een fijne Paasmaandag!
gustilpe