Gedachten...
het daglicht nam weer afscheid
en maakte plaats voor de nacht.
Het is stil hier in de kamer,
want mijn geliefde was moe
en ging te bed.
Opstaan om 4u25 is ook erg vroeg
en dan heel de dag in de fabriek...
terwijl ik nog lekker in mijn bedje kan blijven
en pas tegen 8 uur het bed uit kom.
Wat een luxe, denk ik dan.
De film die we samen begonnen te kijken
het einde bekeek ik alleen.
Het ging over een jonge vrouw waar ze
borstkanker bij ontdekten! Ze was zo moedig...
zo sterk en vol levenslust!
Ze overwint de ziekte,
niet door het toe doen van de dokters
maar door haar sterke wil en inzet.
Haar vriend verliet haar,
want hij wist niet om te gaan met het feit
dat zij nu nog maar een borst had.
Later leert ze een man kennen,
die haar accepteerd en lief heeft...
en zijn hand streelt haar litteken.
Gedachten...
Ik ben gezond, God-zij-dank.
Waarom voel ik me dan soms toch niet zo goed in mijn vel?
Waarom heb ik soms last van zo'n dipje?
De ene dag is de andere niet!
Dat is een feit.
Herinneringen spelen soms een grote rol.
Doen je teveel denken...
Dan lees je weer dingen
waar je ook gaat over nadenken, zoals:
Waarom moet het leven een betekenis hebben?
Waarom moet het leven een doel hebben?
Leven op zich is alles wat er is.
Je zoektocht naar spirituele zingeving
heeft van het leven een probleem gemaakt.
Of deze hier:
"Als je zoekt,
leef je in de veronderstelling
dat je iets kwijt bent".
Ik kan zo uren bezig blijven met "wijze raad"
die ik dagelijks in mijn mailbox te lezen krijg.
Hoe meer je herkent dat je niet het denken bent,
maar de waarnemer van het denken,
des te meer zal het denken zijn vermogen verliezen
om jou ongelukkig te maken.
Dus het denken...maakt me ongelukkig?
Er gebeuren dingen en denk dan:
ligt het aan mij? Doe ik iets verkeerd?
Zeg ik iets verkeerd? Daar begint het dus al fout te gaan...
"denken"
Zou je dat echt kunnen leren?
Niet meer denken?
Geluk zit niet in het veranderen van hoe je nu bent.
Geluk zit in het ontspannen in hoe je nu bent.
Nee veranderen is te gek...want je bent toch wie je bent!
En echte vrienden nemen je ook zoals je bent.
En volgens mij...is er echt niets mis met mij.
Ik ben dankbaar voor de vriendschap die ik mocht ervaren
in moeilijke momenten.
In goede tijden mis ik vriendschap soms wel
en denk dan, waarom kunnen we nu niet iets samen doen?
Enkele jaren geleden had ik helemaal geen zelfvertrouwen meer.
Door een heel goede en mooie vriendschap heb ik terug geleerd
aan zelfvertrouwen te winnen.
Er is ondertussen zoveel gebeurd en spijtig genoeg
is ook die vriendschap stuk gegaan.
Dus wat "vriendschappen" betreft,
kreeg mijn zelfvertrouwen weer een ferme deuk.
Ik wil geen fouten meer zoeken bij mezelf.
Het zelfvertrouwen wat ik terug kon winnen,
kwam mijn huwelijk ten goede!
Houden van...overwint zoveel.
Het geeft me dan weer een goed gevoel...
een warm gevoel, als mijn ventje me bekijkt
en zegt: ik hou van je.
Van hem weet ik zo zeker,
hij houdt van me...
om wie ik ben!
Ik moet niet veranderen
als ik gelukkig ben, is hij het ook!
Hij is veranderd, omdat hij merkte
dat ik niet meer gelukkig was...
Hij twijfelt nooit over zijn liefde voor mij.
Ik ben zo fier op hem
En ik weet dat ook ik van hem hou.
Het is gek...door die stilte in deze kamer
wou ik schrijven...en nu...
weet ik eigenlijk niet meer over wat?!
Ik ga slapen en kruip dicht bij mijn ventje
En ben dankbaar voor dat gevoel.
Welterusten
S. Ingrid
*BiBi* op SN.
het daglicht nam weer afscheid
en maakte plaats voor de nacht.
Het is stil hier in de kamer,
want mijn geliefde was moe
en ging te bed.
Opstaan om 4u25 is ook erg vroeg
en dan heel de dag in de fabriek...
terwijl ik nog lekker in mijn bedje kan blijven
en pas tegen 8 uur het bed uit kom.
Wat een luxe, denk ik dan.
De film die we samen begonnen te kijken
het einde bekeek ik alleen.
Het ging over een jonge vrouw waar ze
borstkanker bij ontdekten! Ze was zo moedig...
zo sterk en vol levenslust!
Ze overwint de ziekte,
niet door het toe doen van de dokters
maar door haar sterke wil en inzet.
Haar vriend verliet haar,
want hij wist niet om te gaan met het feit
dat zij nu nog maar een borst had.
Later leert ze een man kennen,
die haar accepteerd en lief heeft...
en zijn hand streelt haar litteken.
Gedachten...
Ik ben gezond, God-zij-dank.
Waarom voel ik me dan soms toch niet zo goed in mijn vel?
Waarom heb ik soms last van zo'n dipje?
De ene dag is de andere niet!
Dat is een feit.
Herinneringen spelen soms een grote rol.
Doen je teveel denken...
Dan lees je weer dingen
waar je ook gaat over nadenken, zoals:
Waarom moet het leven een betekenis hebben?
Waarom moet het leven een doel hebben?
Leven op zich is alles wat er is.
Je zoektocht naar spirituele zingeving
heeft van het leven een probleem gemaakt.
Of deze hier:
"Als je zoekt,
leef je in de veronderstelling
dat je iets kwijt bent".
Ik kan zo uren bezig blijven met "wijze raad"
die ik dagelijks in mijn mailbox te lezen krijg.
Hoe meer je herkent dat je niet het denken bent,
maar de waarnemer van het denken,
des te meer zal het denken zijn vermogen verliezen
om jou ongelukkig te maken.
Dus het denken...maakt me ongelukkig?
Er gebeuren dingen en denk dan:
ligt het aan mij? Doe ik iets verkeerd?
Zeg ik iets verkeerd? Daar begint het dus al fout te gaan...
"denken"
Zou je dat echt kunnen leren?
Niet meer denken?
Geluk zit niet in het veranderen van hoe je nu bent.
Geluk zit in het ontspannen in hoe je nu bent.
Nee veranderen is te gek...want je bent toch wie je bent!
En echte vrienden nemen je ook zoals je bent.
En volgens mij...is er echt niets mis met mij.
Ik ben dankbaar voor de vriendschap die ik mocht ervaren
in moeilijke momenten.
In goede tijden mis ik vriendschap soms wel
en denk dan, waarom kunnen we nu niet iets samen doen?
Enkele jaren geleden had ik helemaal geen zelfvertrouwen meer.
Door een heel goede en mooie vriendschap heb ik terug geleerd
aan zelfvertrouwen te winnen.
Er is ondertussen zoveel gebeurd en spijtig genoeg
is ook die vriendschap stuk gegaan.
Dus wat "vriendschappen" betreft,
kreeg mijn zelfvertrouwen weer een ferme deuk.
Ik wil geen fouten meer zoeken bij mezelf.
Het zelfvertrouwen wat ik terug kon winnen,
kwam mijn huwelijk ten goede!
Houden van...overwint zoveel.
Het geeft me dan weer een goed gevoel...
een warm gevoel, als mijn ventje me bekijkt
en zegt: ik hou van je.
Van hem weet ik zo zeker,
hij houdt van me...
om wie ik ben!
Ik moet niet veranderen
als ik gelukkig ben, is hij het ook!
Hij is veranderd, omdat hij merkte
dat ik niet meer gelukkig was...
Hij twijfelt nooit over zijn liefde voor mij.
Ik ben zo fier op hem
En ik weet dat ook ik van hem hou.
Het is gek...door die stilte in deze kamer
wou ik schrijven...en nu...
weet ik eigenlijk niet meer over wat?!
Ik ga slapen en kruip dicht bij mijn ventje
En ben dankbaar voor dat gevoel.
Welterusten
S. Ingrid
*BiBi* op SN.
Laatst gewijzigd door Bibi op 22 mar 2006, 11:07, 1 keer totaal gewijzigd.
Zoals één zonnestraal een bloem doet opengaan kan een vriendelijk woord een gezicht doen stralen.
de rest kunnen we best zo vlug mogelijk "deleten" 
