Tijdens een wandeling langs grauwe asfaltwegen,
Kwam ik een grijsaard tegen.
Deze man oud van jaren,
Stond moedeloos voor zich uit te staren.
Ik sprak hem aan maar kreeg geen wederwoord,
Het was alsof ik hem had verstoord.
Na een wijl sprak hij mij aan,
Met zachte stem, moeilijk te verstaan.
Lange tijd had ik het hier goed,
Maar nu is het mijn hart dat bloedt.
Vele jaren heb ik van gezondheid geblaakt,
Maar de moderne tijd heeft mij kapot gemaakt.
Waar mensen werkten en kromden hunne lijven,
Staan nu stinkende bedrijven.
Mijn tijd is nu afgedaan,
Vaarwel ik moet nu gaan.
Ik zegde hem dat ik zijn naam nog niet wist,
En in zwarte rook en grijze mist sprak hij, voor hij
verdween: “Ik ben De Bist”.
Laatst gewijzigd door fakir op 20 sep 2011, 22:14, 6 keer totaal gewijzigd.