Gisteren ontmoette ik mijn vroegere baas, de coördinatrice van de vrijwilligers waar ik elf jaar werkte, een paar keer per jaar gaan we samen eten om bij te praten. Nu komen de patienten weer in mijn vizier opdagen.
Twee onwaarschijnlijke verhalen
Het gebeurde op de palliatieve afdeling waar ik 11 jaar werkte als vrijwilligster.
Op een dag kregen we een nieuwe patient, ik geef hem hier de fictieve naam, Kamiel. Kamiel kwam uit mij geboortestreek (zie topic Denook). Hij was zeer gelukkig met mij onze streektaal te kunnen spreken. Het klikte onmiddellijk.
Kamiel kwam rechtstreeks uit de gevangenis, een maatschappelijk assistente en de aalmoezenier van de gevangenis brachten hem binnen.
Hij was geen groot misdadiger maar had zijn hele leven wat kleine criminaliteit gepleegd zoals meermaals alcohol gestookt.
Kamiel had een lange spierwitte baard, zijn eveneens witte haar hing tot op zijn schouders.
Kamiel leefde gescheiden van zijn echtgenote en had twee kinderen. Een van zijn kleinkinderen speelde voor hem op een orgeltje op de afdeling, Kamiel was apetrots.
Kamiel had op een camping aan zee een caravan, zijn grote droom was nog eens op de camping verblijven en er zijn vrienden terugzien.
Toen ik een van de volgende keren op zijn kamer kwam lachte hij breeduit en stak zijn duim hoog in de lucht. "Ik ben naar zee geweest dit weekend" vertelde hij. Dit werd hem mogelijk gemaakt door een verpleegster van de afdeling te laten mee gaan.
Op de camping zag hij zijn vrienden, en zijn kinderen terug.
Bij het afscheid vormden de vrienden een erehaag voor Kamiel, de man was dolgelukkig.
Het team van P.Z. bracht ook verzoening tot stand tussen Kamiel en zijn echtgenote, zij kwam hem bezoeken, het verleden werd uitgepraat en vergeven.
Ik heb Kamiel verscheidene weken bijgestaan, eigenlijk was hij een heel lieve zachtaardige man, hij was steeds heel blij mij te zien en dit was wederkerig. Bij mijn laatste bezoekje vroeg hij wanneer hij mij terug zou zien, ik wist dat dit de laatste maal zou zijn, Kamiel was ten einde...
ik kuste hem, het afscheid viel mij zwaar
Kamiel is in vrede en sereen gestorven, ik denk nog dikwijls aan hem...
Een tweede patient waar ik met weemoed aan terugdenk, is een dame, zij was van Duitse oorsprong. Ze vertelde mij haar ganse levensverhaal. Ze had tien kinderen.
Bij een van mijn bezoekjes wou ze gaan winkelen in een shoppingcenter in de buurt van de kliniek. Ik duwde er haar met een rolstoel naartoe.
Ze kocht afscheidsgeschenkjes voor haar tien kinderen: een dasspeld, manchetknoppen, armbanden, halskettingkjes enz, voor ieder wat.
Doodmoe en gelukkig keerden we terug, ze wou een blijvend aandenken voor de kinderen zei ze nog.
De volgende keer had ze niet meer de kracht om op te staan. Ze leefde nog enkele weken. Toen ze stierf was ik bij haar samen met de hoofdverpleegster, we hebben haar met tederheid en liefde omringd.
Ik denk vaak met weemoed terug aan de vele mensen die ik gedurende elf jaar heb weten sterven, maar de druk werd te groot, ik kon het niet langer aan.
Toch ben ik heel blij dat ik het zo lang kon volhouden, er was niet enkel verdriet maar er werd ook veel gefeest, alles een laatste keer, een verjaardag, kerstmis, moederdag enz
Ik ben de afdeling zeer dankbaar dat ik deze kans kreeg, ik dank ook de patienten en hun familie, de dankbaarheid van deze mensen sprak boekdelen.
IK HEB ER MOOIE INTENSE MOMENTEN BELEEFD
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
BO59VR, 
Morgenstern en Herman
