Mijn zoon kreeg ooit een cadeau van een vriendje.
Een écht cadeautje was het niet, zijn vriendje wou iets kwijt!
Een schildpad!
Hij droeg ze tussen zijn handen naar de tuin en en-passant liet ze in mijn keuken
van pure stress minikoeienvlaaien achter.
Hij wou ze, dus hielden we ze.
Onze Bes had zo een wezen nooit gezien en blafte de buurt bijeen!
Maar het wende.
Als ze al dacht dat ze een speelkameraad vond, dacht ze verkeerd.
Onze nieuwe aanwinst, die we "Joke" doopten, had geen zin in spelletjes
met hondjes.
Ik moest ze dan ook vrij dikwijls weer op haar pootjes zetten
als Bes haar spelletje gespeeld had en haar in hulpeloze ruglig achterliet .
Ze at vegetarisch, ze at zelfs de afgevallen bloemen
van het vingerhoedskruid!
Vingerhoedskruid of Digitalis is een medicinale plant
en uiterst giftig.
Ze werd er bij mijn weten niet ziek van !
Bes wel! Zij was verzot op de rokken van wittekoolbladeren die ik op de komposthoop
kiepte...de zaden van het vingerhoedskruid belandden er ook!
Een dodelijke cocktail!
En, zij, ons Joke, leefde haar eigen trage leven.
In het afgemaaide gras op de komposthoop vond ze haar onderkomen.
Ik wist achteraf wel waarom, dat gistend gras wordt warm, erg warm,
ik stak er mijn hand wel eens in!
In de herfst groef ze dieper en dieper en begon aan haar winterslaap.
Ongeveer half april werd ze meestal wakker.
Maar als er in maart of begin april enkele warme dagen waren,
dacht ik dat ze ontwaken moest en vreesde ik dat ze de nieuwe lente niet gehaald had.
Dus werd die composthoop overhoop gehaald...
en ja...daar was ze dan, slower dan slow...
Soms groef ze zich gewoon terug dieper.
In mei deed ze nooit ophoudende rondjes in mijn tuintje.
Ze wou eruit!
Mijn voorjaarsbloempjes lagen tegen de grond alsof er een minitank
overheen walste.
En...zoals het bij velen gaat, althans dat denk ik toch, worden de kinderen groot,
krijgen andere interesses, andere zorgen...
Joke werd mijn zorg!
Ze was ongelukkig en ik ook een beetje als ik zag wat
ze weer platgemaaid had en ik de zin niet begreep van haar eindeloze
rondjes .
Toen kreeg ik een voor mij aanneembare oplossing aangeboden!
Iemand had er al jaren eentje en wou er eentje bij.
(Kwestie van gezelschap voor een eenzame schildpad.)
Ik vergewiste mij van het aanbod want ik gruw van schildpadsoep.
Het aanbod was eerlijk en meer dan aannemelijk.
Bij de eerste ontmoeting was het al duidelijk!
Ons Joke was geen zij maar een hij!
Die twee hebben het goed met elkaar gevonden,
gepaard en eitjes gelegd...Ik zou een kleintje krijgen.
Ik had zo een miniwalsje wel terug in mijn tuintje gewild,
maar het mocht niet zijn...
Ik weet verdomd goed dat het niet goed gaat met onze wereld.
Het is mijn manier om iets te ontvluchten
en me weer even een kind te wanen van 6 of 66+...
Daarom dit gedichtje
Het winterhuisje
Ooo! kloeg de schildpad
nu wordt het te koud.
Wat word ik toch stijf
o, ik voel me zo oud.
Voorbij is de zomer
Het wordt kil en nat,
ik wou dat ik nu al
in mijn winterflatje zat.
Hier lekt steeds maar water,
de wanden zijn vochtig
en gaat het nou waaien
dan wordt het ook nog tochtig.
In zo een buitenhuisje
word ik vast ziek,
ik krijg angina
ofwel reumatiek.
Als het gaat vriezen
dan wordt het pas naar,
dat kan mijn dood zijn,
ik voel me nu al zo raar.
Ik keer morgen terug
naar mijn winterverblijf
en dat staat zo vast
als het schild op mijn lijf.
In de composthoop
daar heb ik zo’n huis.
’t Is écht niet zo ruim
maar ik voel me er thuis.
Ja, het is er warm,
en nee, ik lij er geen kou…
en dat is de reden
dat ik het hebben wou.
Herfsten geleden
heb ik een maand lang gezocht..
toen heb ik het gevonden
en meteen ook gekocht.
Mochten jullie toevallig
mijn huisje ontdekken,
toe, laat me dan slapen,
jullie moeten mij niet wekken.
Overtuig jezelf en weet
dat ik zelf wel kies
wanneer het mijn tijd
van wakkerworden is.
J.S.
Janina
Slaap wel!
Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)