Clair-obscur

Dit laatste gedicht
weer
geweldig uvi !

"Vaders en zonen"
het zit vol ongenoemde emoties

Mooi!
j.m.

Van moe word je moedeloos.

Woorden zouden handwijzers moeten zijn.
Maar lezers draaien ze al eens in de verkeerde richting.
Ze hollen ze uit en vullen ze met eigen betekenis.

Daar word je soms moe van.
Ik ben zo ver.
Omwille van je geestelijke gezondheid moet je dan even op retraite.
Even ervan tussenuit.

Vakantie, noemen ze dat zeker?

Ik krijg al eens persoonlijke berichtjes.
Beantwoord ze graag. Als het zinnig is.
Voor schrijver en lezer.

Maar nu ben ik een beetje moe geworden.
Neen, het gaat niet over jou.
De persoon (m/v) weet wat ik bedoel.
Want ik schreef hem/haar ondermeer volgende zinnen:


Ik kan niet schrijven zoals jij leest ....

En jij bewijst nog maar eens mijn stelling.
Wij zijn beiden "gelijkwaardige mensen". Maar we zijn niet "gelijk", want "verschillend".
En dat komt door wat ik noem: "de grammatica van ons leven".

...

Dat heeft tot gevolg dat we anders denken en schrijven.
"Anders" is géén synoniem voor "beter". Neen, anders.


Beste lezer-es,

Als je wil reageren, doe het dan op "clair-obscur".
En hoffelijk, asjeblief.
Mijn Forum-brievenbus zit vol.

En tot de aangesproken persoon, asjeblief,
zie dit weer niet als "negatief".
Maar zorg goed voor jezelf. En schrijf!

Beste lezer-es,
Uit respect: begin niet te vissen naar wie of wat.
Vertrouwen is heilig voor mij!
Steun elkaar en moedig mekaar aan.

Tot binnenkort.

Groetjes
Uvi

Herkenbaar jouw laatste woorden. Ik wens je een heel vruchtbare 'retraite' en het opladen van je 'accu'.
Mag ik je het navolgende meegeven?

wat blijft, o Heer, bent U

trillend doorheen het bladerwerk
stijgt zinderende warme zonneschijn
en bonte halmen wiegen dicht
in ’t stille windgezang als wolkensluiers
trekken door ‘t wijde firmament
en reiken zwijgend handen
geborgen in dat licht

gedragen door wat zachte vleugels
begeleidend naar de eeuwigheid
in tijd die alle tranen droogt en moe
het zijn van ’t altijd strijden
wat blijft, o Heer, bent U
omkleed mij met Uw liefdessluier
en dek mij met Uw aarde toe.
**********
sunset
**********

Liefs en hopelijk tot gauw,

sunset

Dag voyageur immobile..en retraite,


Wat een contrast, uvi, je moedeloze slippers op zoek -langs een vederlicht boulevard- naar de tere en vergankelijke schoonheid van een lente, een mei die nooit zou eindigen.

Pennen moeten ook op adem komen..

In hoeveel varianten gingen vandaag Lucebert's woorden door duizenden mensenhoofden: de weerloosheid van al wat waarde heeft. Was het dit wat je plots moe maakte, uvi?

Kom maar op adem even.. wij kunnen het nog

uvi schreef:




Een blauwe prelude voor mei


De zee
zingt zomers in de bomen.
En de wind
golft heftig door hun kruinen.

Ze kreunen zachtjes
onder zijn genadeloos gebeuk.
Groene golfbrekers
in een landerige lucht.

Witte hitte
schildert schuwe stilte.
En luierende wolken
sluieren de hemel.

Gezegende aarde in mei.
Ging het maar nooit
voorbij.
Zo weerloos van waarde ...




Uvi


Alles van waarde is weerloos
(Lucebert)

ZO DIEP MOOI! POËTISCH MOOI!

Jij bent een Poët uvi!

Meer kan ik niet zeggen,
weet dat ik dit gedicht herlees, neurie en
in de zon en wind laat spelen...
heerlijk!

DANK
johanamaria

uvi weer terug!
blij!!
het blauw is weer terug.
Het blauw van de vergeetmenietjes en
het blauw dat groetmoeder gebruikte
om de was schoon wit te krijgen.

Het blauw van de deuren van de huisjes
in de dorpen in het Oosten;
het blauw van de steentjes die zij
hangen boven 't bedje van hun kinderen en
hangen rond de hals van hun kamelen:
bescherming tegen alle onheil,
Insh-Allah, zoals Allah het wil!

Het adelijk blauw,
het koningsblauw.....

Het blauw van...
het blauw van uvi!!!

Welkom terug van weg ,
ik ben en blij om!
johanamaria

HOME SWEET HOME!


ria

Ria,
mooi gevonden!

Kon niet beter!
Groetjes aan jou en uvi!!

j.m.

groetjes Liz