Dank elisa20,
voor jouw ontroerende gedicht:
IEPER
Op 10 mei 1940 vielen Duitse troepen België binnen...
Deze soldaat (zie hierboven) sneuvelde (al) op 28 mei 1940.
Op 31/1/1940 was hij '28' geworden en liet een weduwe en dochtertje (Monika) achter. Zijn weduwe noch zijn dochter konden ooit het graf van echtgenoot en vader bezoeken. (
Dat was voor de hereniging van Oost- en West- Duitsland) "Dresden" lag destijds in Oost-Duitsland.
De familie waartoe deze man behoorde werd door de Nazi-terreur vervolgd, omdat ze verdacht werden van "linkse sympathieën". Dus waren ze tweemaal de "verliezers".
De weduwe hertrouwde nooit en werd in 1987 zwaar ziek. In 1988 bezocht ik het graf (in LOMMEL) en stuurde haar enkele foto's. Haar tranen liet ze de vrije loop. Enkele maanden nadien is ze zelf vredig overleden.
Mijn eigen vader (
die ik als kind nooit heb gekend) streed aan de zijde van de geallieerden. Boven de Noordzee werd hij als vermist opgegeven. Ik heb hem levenslang moeten missen, maar kan wel "
vergeven zonder te vergeten". En besef maar al te goed, dat "Karl Hippe" uit Dresden evenmin als "daddy" die wrede oorlog heeft gevraagd.
Mijn bloemen op de Noordzee zijn even oprecht, als die op het graf in Lommel.
En in
IEPER kan ik nooit voorbij de Menenpoort stappen, zonder 'n traantje weg te pinken.
Vredige groeten,
Silver Wolf