horizonten
zij laat haar ogen wandelen
door de lege horizon
stil is de rust van ‘t water
mijn orensuizen wijst
op een verhoogde bloeddruk
en de halsslagader pocht:
laat jij de mijne ik de jouwe zijn
voeten bengelend in ‘t water
tenen gespreid
groeien geen zwemvliezen
tussen rimpels:
jij bent mijn oog en ik je appel
loensend naar verten
in een lege horizon
schrijft zij mijn naam
en begint te neuriën
klapt in haar handen
zingt.
**********
sunset 28-03-2010
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.




