Gewoon, gedichten - 3

sunset · 04 apr 2010, 09:30

Pasen

‘s avond zingen zij
over koortsige dromen
de schepping van aarde
het leven, de dood

dansen zij uren
met de echo van smarten
midden op ‘t droge zand
tussen eeuwig dorre aren

‘s morgens vult licht
hun harten met vreugde
want zij zijn één
met de luister van hemel.
**********
sunset 04-04-2010
**********

en ook

Pasen

geleidelijk vluchten betrapte
wintermanen in een vergeten
ontpellen schorsen tere bloesems
doezelende weidekatjes
in dronken lentetijd

vloeiend ontspruiten roze en geel
met Pasen geverfde eieren
op ‘t feest van de opstanding
en kleuren de tuin.
**********
sunset 04-04-2010
**********

sunset · 05 apr 2010, 07:53

majestueuze wouden

kronen naast kronen groen
dicht tegen dicht
lucht en weldra
licht zijn wij
bleke schaduwen
onder kronen
groeien samen
wind bereikt
ons niet

ons dekt lover toe
als een kus
een mond.
**********
sunset 05-04-2010
**********

sunset · 06 apr 2010, 05:25

hoe wij lieven

wij zetten de hemel op zijn kop
leunen met schouders ertegen
alles is zo licht door de liefde
dat wij armen voor vleugels houden

onzichtbaar in bossen duiken
waar wij ritssluitende naden delen
onze huid helder en dorstig lijkt
handen bont door alle veren strelen

van tongvogels die zich door zweetzilte
hun zoenen eerst ontdekken moeten
onmogelijk weer te vangen
weten onze vingers niet meer kooien te zijn.
**********
sunset 06-04-2010
**********

Bosrankje · 06 apr 2010, 10:31

Beste sunset,

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets bij jou
heb geschreven maar je weet dat we regelmatig
komen lezen met veel interesse en plezier

Lieve warme aprilgroetjes van Alter en Rankje

sunset · 07 apr 2010, 08:04

.
.
.
Goedemorgen lief Bosrankje,

Prachtig hoe je dit weer verwerkt hebt. Ik neem het met graagte mee naar mijn eigen website pagina Zomaar gekregen gedichten 16.
Liefs en knuf, groetjes
sunset
.
.
.

sunset · 07 apr 2010, 08:05

bittere stonden

hoe lang reeds komt er niemand meer
in ´t stille van de kamer
enkel wazige zonneschijn
glanst nog als bladgoud op wat hout

en rondom alles opgeruimd
zoals 't zich hoort in 't leven
de hangklok staat en het blijft koud
zelfs de vergeten tijden

ontmoedigen waar alles hoopt
ontspringend lieft en ongebonden
ken ik ze toch, 'k heb ze te veel
gevoeld de bittere stonden.
**********
sunset 07-04-2010
**********

sunset · 08 apr 2010, 07:32

daar wacht ik jou

mijn kleren en dagen
liggen op eenzame stoelen
van mijn verzen en lachen
werp ik als kiezelstenen
op de weg van duisternis

daar, onder de eikenboom
wacht ik jou: op die plek
waar takken als armen
maan tegemoet zwemmen.
**********
sunset 08-04-2010
**********

sunset · 09 apr 2010, 08:56

de zee

in helmgras
dat mondjesmaat op duinen
staat: man tegenover vrouw

en niets gebeurt!
enkel halmen buigen zacht
in ’t heen en weer van tijd

rest hem zelf anders niets
dan enkel dode vogels
in ’t schuim van golvenwolken

haar droom: was ik toch daar
wat zo gehoopt door jou
doorwaadbaar tot aan voeten.
**********
sunset 09-04-2010
**********

schrijfster · 09 apr 2010, 20:09

Een fijn weekend toegewenst!
schrijfster

sunset · 10 apr 2010, 10:18

.
.
.schrijftser,

Dank je voor je bezoekje en je weekend wens. Jij ook een heel fijn en vooral rustig weekend. Wij hebben morgen het NK met onze dansgroep en hopen drie titels mee naar huis te brengen.
Liefs en knuf, sunset
.
.
.

sunset · 10 apr 2010, 10:20

randen

aan randen van verliefd-zijn
staat iets dat nerveus maakt
dat je niet laat gaan, niet blijven
(dat zie je aan handen)
ofschoon het overduidelijk is
dat niets verandert

witte richtingsaanwijzers in de lucht
- goed te lezen – verbleken
onder jouw zolen wanneer jij
de sleutel naar je mond brengt
jezelf om je as draait en zegt

dat je met iedereen dansen wilt
die in de zon staat
samen wilt gaan
omdat het eindelijk helder is
waar randen eindigen.
**********
sunset 10-04-2010
**********

sunset · 12 apr 2010, 07:30

ik diep in je ben

wind beschrijft lentehemel
zwaluwen vliegen diep
waar lakens lijven omhullen
staat tafel naast stoelen
in 't vers gekamde gras

ik tuur de paarden na
die bijna niet bewegen
aan einder laten meeuwen
schreeuwen vallen
zo stil is het

en 'k zwijg vanuit je stem
- wat zeg ik zonder jou? -
laat tulpen verslensen
in kamers veel te eng
lig jij in 't zand in regenhuid

wil ik je drogen met mijn lippen
tot jij ze sluit – je weet het wel
je ogen – ik diep in je ben.
**********
sunset 12-04-2010
**********

sunset · 13 apr 2010, 06:42

verlies

verloren, ontgleden
is mij jouw hand
wijl mijn blik
nog probeert
te volgen
zoekend
in een zee
van kleuren

schril klankwerk
zuigt je
einde – loze
uren
door labyrinten
betonbunkers
flakkerende zonnen

eindelijk
vind ik je
op een perron
de kille wind
wervelt stof
en bladeren
een trein staat
trillend te hijgen.
**********
sunset 13-04-2010
**********

sunset · 14 apr 2010, 07:55

houden van is durven

jij loopt
waar ‘k stilsta
komt tot rust
wijl ‘t mijne duurt
en ‘k vraag waarom
je niet meer volgt
echo’s kennen geen antwoord

ik sta
kijk naar ‘t verstorven groen
en weet:
er is geen plaats
en zelfs al was er één
weet ‘k niet
of ik die hebben wil

ik ga
want achter grenzen
ligt zo veel nog onontdekt
misschien zelfs jij
die mij daar volgt.
**********
sunset 14-04-2010
**********

sunset · 15 apr 2010, 07:18

in liefde stranden

over bouwvallen vliegen eenzame golven
de hemel in: enkel door te zijn
heeft een hart geen kracht
om te slaan, de wil te geloven

wanneer de maan machtig staat
zijn licht op vleugels spiegelt
zilveren strepen op jouw wang
en ogen vredig vreemd

de levens in puin liggen
wereld gebroken en tijdloze
volle lippen de mijne treffen
voel ik je adem: ik verbrand.
**********
sunset 15-04-2010
**********