Toen onze kinderen nog jong waren,
geen baby’s meer en ook geen kleuters
maar oud genoeg om een weekendje
te logeren bij tante of grootouders,
togen wij er jaarlijks op uit,
gewoon met ons beidjes,
zonder zorgen, alleen maar met elkaar
en voor elkaar, genietend met volle teugen.
Hij voor mij en ik voor hem,
zoals in de tijd van onze verkering.
Elkaar opnieuw ontdekken;
plooien gladstrijken, een verrassing
gewoon maar lieve, kleine dingen.
Praten, luisteren, herinneringen ophalen.
“weet je nog…” …al wandelend,
dansen, neuriën, zingen
de natuur – stilte en vreugde
die ons omringen; tederheid!
Nu zijn we bij elkaar, elke dag!
Al bestaat er Valentijn,
die hebben wij niet nodig
om op elkaar verliefd te zijn.
Wij deelden hoogten - laagten,
verwondden ons soms aan doornen.
Maar de liefde en de rozen
waarvoor we eens te samen kozen,
bloeiden steeds weer open.
Herfst en winter, lente, zomer,
van ieder kregen wij ons deel,
elkaar beminnen in ieder seizoen,
dat is wat wij nu doen!
ria – 04.02.08
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.