Gewoon, gedichten - 2

[bo'ke]

Hé Sunset,

Ga je deze gedichten
ook samenbundelen
tot een mooie creatie?

een blije groet
bo

[sunset]

Nele,

Een heel mooi plaatje en een pracht gedicht; dank je wel. Enne, wij zijn nog altijd jong (van hart en voel) *knipoogt*.
Liefs en warme knuf, sunset


bo,
Een goedemorgen en dank je voor je bezoekje hier. Wat je vraag betreft, als er voldoende belangstelling voor bestaat, ja hoor *glimlacht*.
Liefs en mijn warme genegenheid voor en met je
sunset

[sunset]

weer onderweg naar 01 november (4)


kerkhofblues

en mijn visioen van eeuwigheid
is als een fluisteren dat nadert
in diepe warme toon
lichtvoetig, speels
uit oude saxofoon
streelt het de graven

de blues van regen
neigt zich stemmingsvol
naar aarde, vervlecht zich
met het groen van gras
druppels glanzen zacht
waar eeuwigheid al wacht

in kleuren bont en warm
ontstaat in mij dit beeld
van stilte, rust en vrede
met slechts de hese toon
uit d’ oude saxofoon.
**********
sunset 23-10-2008
**********

[ria]

bont in kleuren
en in rijm

Sunset, hanteert
zijn pen,
alsof
het penselen zijn.

Goed om hier te kunnen vertoeven, Sunset
ria

[sunset]

ria,

Een goedemorgen en dank je wel voor je meer dan warme complimenteuse woorden. Zelf heb ik nog steeds en jammer genoeg te weinig tijd om regelmatig overal te gaan lezen en reacties te plaatsen.
Liefs en een heel prettige dag verder, sunset

[sunset]

weer onderweg naar 01 november (5)


oktoberwind
in ’t onderhout beven wat wilgentwijgen
en onder eiken, beuken ligt een bonte deken
nevel weeft zich kil grijs over velden
het pijnboomruizen maakt koud

vandaag is zelfs de hemel
tot op een enkel kier
volledig dichtgetrokken
en ’t laatste zonnelicht
aan het versterven

’t is koud
een oostenwind sluipt zich naar vorst
de herfst heeft warmte versleten; geen maan
slaapt nog in horizon en iedere halm
voelt het sterven

langs kille grijze kerkhofmuren gebogen
verdorde zwarte zonnebloemen
weldra schuifelen pompoenlantarens.
**********
sunset 24-10-2008
**********

[sunset]

‘k sla herfst en winter over

je slaat je ogen open, te vroeg
zegt: er zal nooit meer een tussen zijn
enkel nog kilte, sneeuw en grijze haren
zo veel en vaag als een legende

schmink jij je kleurloos
vergeet dat zoenen tijdloos zijn
- herinneringen weten, nemen -
laat vleugels hangen

waar iemand ze zal vinden, aandoen
lieven, giechelen ook in een herfst;
vandaag heb ik me reeds betrapt
hoe ik naar morgen loenste.
**********
sunset 25-10-2008
**********

[sunset]

weer onderweg naar 01 november (6)


in ’t vacuüm van je ogen
blijf ik voor altijd gevangen
jij, vuur op sneeuwverlichte wolken
in ’t zilte van mijn tranen
ben ik niemand; blind hulpeloos
ronddwalend in eeuwige leegte
schreeuw ik aan deuren van doofheid
wentel in ’t graf van je verstomde stem.
**********
sunset 25-10-2008
**********

[sunset]

weer onderweg naar 01 november (7)


de kelk van stille dagen

het schuchter jammerklagen
strooit zachte wind over de weide
nevel verheft zich naar het licht
een zonneschijn weeft levensadem

stil wordt een troost geschonken
waar as en gloed verbrandde
de morgen na ’t cremeren
stijgen ruïnes op naar ’t blauwe

en alle tranen zijn uit ’t hart
langzaam ontwakend uit het duister
het leven deelt de dag
waar ’t nieuwe ligt te wachten

elk schreeuwen is verstomd
een vrede heerst, een rust
want zelfs na 't zegenen van de graven
blijft alles toch altijd verbonden.
**********
sunset 26-10-2008
**********

[sunset]

weer onderweg naar 01 november ( 8 )


nog lang mijn weg
mijn ziel die weent
een deel van jou
heeft mij verlaten
ver ging je pad
in eenzaamheid
en eenzaam heb je
ons verlaten

mijn voeten zullen
mij nog dragen
hoe zwaar mij ook
het hart; jij bent
gegaan en hebt
de wereld stil verlaten
toch weent jouw oog
mijn traan.
**********
sunset 27-10-2008
**********

[sunset]

Mijn God is vrouwelijk; en 'k ben een diep gelover.


vergeef me als het moet

vergeef dat ik in woorden kleed
wat in de wereld van Jouw tover
door ’t niet gedachte wordt geboren
vergeef het door de letters stil geroofde
wat is, in eeuwigheid van tijd

nooit schaduw wordt
vergeef dat ‘k over Je vertellen moet
omdat ikzelf van Jou slechts deel
en glans in het heelal kan zijn
vergeef dat ik in zonneschijn van dagen

Jouw goedheid in mijn verzen leg
ofschoon ’t verkleurt als zwart op wit:
vergeef!
want door te zwijgen zou ‘k mezelf
pas doden in een helse pijn.
**********
sunset 28-10-2008
**********

[sunset]

weer onderweg naar 01 november (9)


het duurt en telkens weer
tot ik het wil begrijpen: je bent niet meer
komt niet naar hier terug

en tot die tijd ben ik in trance
met tranen die in mij verzamelen
stil wachten op gelegenheid

en dan, dan ben je overal
in ’t blaffen van een hond in nevel
of in het ondergaan van zon
zelfs in de harde wind die huilt
het plenzen van een regen
in ‘t lachen van een kind
en in de vreemde die genegen
mij vriendelijk warm groet

maar tot die tijd blijf ik in trance
en duurt het telkens weer
tot ‘k eindelijk begrijp: je bent niet meer.
**********
sunset 28-10-2008
**********

[bo'ke]

Sunset,


Meestal zit ik
met een lach,
doch nu even,
na het lezen
met een traan,
als het mag.

Ik hoor het ivm de bundel?


een traanvochtige lieve groet
bo

[sunset]

bo,

Dank je voor deze mooie warme meelevende woorden die je hier neerzette. En natuurlijk hoor je het als ik deze serie, bij voldoende interesse (maar dat ziet er nu nog niet naar uit), ga bundelen.
Ik wens je een rustige bijna winterse herfstwoensdag vandaag.
Liefs en omarmende genegenheid, sunset

[sunset]

Een liefdesgedicht; want dat is het.


jij draagt mij door de winter

donker de dagen
niets ontziend
herfstvallend ’t lover
naar winter dragen
gloeit weldra lavazwaar
verwarmend, aardekind
een speelse schorpioenen-
vrouw straalt fonkelend
het diepe zijn uit ogen

stampvoet het voeten-
werk als lichte hoeven
danst op rand van de vulkaan
voor dat de duistere tijd
verijsd in winterslaap
naar lente weer laat gaan.
**********
sunset 29-10-2008
**********