Ik mag er weer op, en ik begin met een gedichtje dat ik zelf geschreven heb, met behulp van een goede vriend waar ik nu afscheid moet van nemen.
Om het werkje

te begrijpen moet je weten dat ik nooit of te nimmer een regel op dit forum zet zonder het eerst in het klad op papier te hebben neergepend. Ik doe dit omwille van de redelijkheid, omdat ik van mening ben dat ondoordachte schrijfsels pijn kunnen doen. Alhoewel, ik geef toe, soms zondig ik tegen mijn eigen regel, als ik echt kwaad ben
Afscheid
Ik had het kunnen weten
dat ik moest scheiden van jou
zelfs de 't' en de 's' zijn afgesleten,
op je flank enkel nog 'ROMBOU..'
Jij kende mijn gedachten,
voelde mijn stemmingen aan,
't was soms alsof we samen lachten
om wat we op papier hadden staan.
Maar je hebt me in de steek gelaten,
ik hou je nog even in de hand,
we zullen elkaar moeten verlaten,
jij gaat naar 't containerland.
We kijken elkaar nog even aan
en proberen toch nog een gedichtje,
't heeft geen zin, het is gedaan
we zijn ...
Met spijt in mijn hart moet ik u het leegzijn melden van mijn geliefde stylo.
Rapke, triest

De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang