“Schipper naast Mathilde
(vervolg)
Mathilleke vermoed onraad en kijkt van de ene naar de andere. Mathias heeft haar nog niet gezien…
Mathias: “En als we vanavond het groot lot winnen…”
Philidoor geeft Mathias een por in de rug en zegt luid: “Waar dat naar toe gaat, dat weet ik niet.”
Hyppoliet: “Ik ook niet. De indèx, gaat zoo zie…” Hij steekt zijn wijsvinger omhoog. “Mathil zie goed, hé…hij stond zo hoog, hé, héwel, nu gaat hij zó naar omhoog, zie…”
Philidoor: “De index blijft jongen! De index is…ik kan dat nu niet uitleggen. Het indexcijfer stijgt.”
Hyppoliet: “We moeten allemaal kapot!”
Mathilde: “Oeioei! Wat is er?”
Hyppoliet: “Kapot zeg ik! Dat kunnen wij niet blijven betalen.
Mathilde: “Wat niet blijven betalen?”
Mathias: “Ze zijn met mij mee geweest naar de post en de winkels, Mathil, en ik ben het gewoon, maar zij doen geen boodschappen en zij hebben een schrik opgedaan van de prijzen die de dag van vandaag toch zo omhoog gaan…”
Mathilde: “Tegen wie zegt ge ‘t. Gij twee zoudt ook boodschappen moeten doen, gelijk Mathias, dan zoudt ge eens weten wat een huishouden kost, wat wij vrouwen moeten doen om u in leven te houden!”
Philidoor (met de armen open voor de tafel): “Vierhonderd vijf en tachting frank vijf en negentig centiemen en ge ziet het nog niet staan.”
Hyppoliet (zelfde gebaar): Vierhonderd vijf en tachtig frank vijf en negentig voor een dooske erwten, een handvol peekens, een bloemkoolke, een pakske suiker, een fles azijn, enfin, ge ziet het daar staan.”
Philidoor: “Neen, ge ziet het niet staan.”
Hyppoliet: “Gij niet, ik wel, maar ik kan het van de tafel blazen.”
Mathias: “En vierhonderd vijf en negentig frank.”
Mathilde: “Vijf en tachtig, zeggen ze.”
Mathias: “Hewel ja, overal vijf frank bij. Hier is de overschot van het pensioen.
Marianne: “Nonkeltje, alles slaat op, alles. Ik moest wol bijkopen voor deze pull-over en hij was vijf frank opgeslagen tegen verleden week.”
Mathias: “Ziet ge, wat heb ik gezegd…overal vijf frank bij.”
Mathilde: “Toch bij de peekens niet?”
Philidoor: “Mathil, ge kunt niets noemen, kind, of het is omhooggegaan.” Tot Hyppoliet: “ Doe nog eens voor…”
Hyppoliet laat zijn wijsvinger langzaam stijgen.
Mathias: “Zou dat niet van die atoombomproeven komen?”
Hyppoliet: “Misschien van Pien zijn zonnevlekken.”
Philidoor: “Pien zijn zonnevlekken, wat voor taal spreekt gij? De zonnevlekken van Pien…”
Hyppoliet: “Pien heeft geen zonnevlekken. Zomersproeten misschien.”
Philidoor: “De zonnevlekken waarover Pien spreekt…zeg…gij moet de puntjes op de i hebben.”
Hyppoliet: “En gij zet er drie op…”
Mathilde: “Maar wat wilt gij nu eigenlijk, wat betekent dat allemaal?”
Mathias: “Ze willen maar zeggen, Mathil, dat alles de dag van vandaag stukken van mensen kost. En volgens mij is dat niets anders dan de droge zomer. Een grote Griekse filosoof heeft gezegd: alle leven komt uit het water. Dus hoe minder water, hoe minder leven. Hoe minder er van iets is, hoe duurder. Dus hoe droger de zomer, hoe duurder het leven en ge ziet het. Vierhonderd vijf en tachtig frank en vijfen negentig centiemen.”
Hyppoliet: “De werkende mens moet kapot!”
Mathilde: “Awel, ik ben blij.”
Philidoor: “Blij?Dat is schoon!” Ha gij zijt blij, Mathil !”
Mathilde: “Héél blij. Nuweet ge eindelijk eens wat alles kost. Werkt wat harder…lanterfant wat minder, spaart uw kostuums wat beter en drinktzoveel niet meer.”
Hyppoliet tot Phylidoor: “Ja, eet zoveel niet meer, en was u met wat minder zeep, ge blinkt altijd van de zeep, gij…”
Phildoor: “Wat heb ik u misdaan, schrale bonenstaak?”
Mathias: “Vrede zei met u. Ge ziet dat Mathil de prijzen kent, ze schrikt er niet meer van. Dat is dan, God zij dank, in orde. Ik zet alles netjes in de kast, Mathil, legt gij het geld weg.”
Mathilde: “Gij zijt te gedienstig, schipper, wat mankeert er? Laat alles schonekes staan, jongen.”
Mathias: “Neen, ik zet alles netjes in de kast…”
Mathilde: “Neen, schipper, ge laat alles netjes staan. En waar is het briefke want ik moet alles nazien.”
Hyppoliet: “Oeioei…allé Mathias, tot seffens dan…”
Philidoor: "Ja, Mathias, vrede zij met u."
Mathias: "Jamaar, ik ga immers mee..."
Mathilde: "Waar naartoe,"
Mathias: "Ik ben direct terug..."
Zij dringen alle drie naar de deur..."
Mathilde: "Ik vraag u waar naartoe?"
Ze kunnen niet door de deur, deze wordt versperd door de enorme Madame Krielemans. Ze staan tussen de twee vrouwen gelijk drie muizen, die een holleke zoeken...
vervolgt
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...