Jouw prachtig gedicht 'BLADEREN' doet me denken aan iets dat ik vroeger schreef. Het sluit aan bij de gedachte aan nieuw leven. Dus pen ik het hier nu neer.
Warme groetjes,
brun
LEVEN
Herfsbloem,
slap hangend aan je stengel
Waar is je kleur gebleven?
Je levensadem,
je geur
Ik wilde je strelen,
maar ik kon niet
Iets heeft je uitgerukt,
ontdaan
van je aardse wortels
Je verlept,
onachtzaam achtergelaten
Als een afgedragen kleed,
weggeworpen
tussen het vuil van de straat
Je schoonheid is weg,
vertrappeld
door onvoorzichtige wandelaars
Verder geschopt
als een nietig keitje
Enkel je kleur
is gebleven,
zelfs dat
is vergankelijk
Want je wordt terug één
met de natuur,
je wordt voedsel
voor de groentetuin,
compost in het voorjaar
En zo schenk je
nieuw leven
aan een frisse
ontluikende voorjaarsbloem
Beste Brun
Sommige bloemen verliezen hun kleur en hun geur in de herfst
anderen bloeien dan weer, zoals de asters en de allerheiligenbloemen
zo heeft elk seizoen zijn charme
zoals ook elk gedicht zijn charme heeft
vandaag fotografeerde ik nog wat vlindertjes in mijn tuin
mvg
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
Ik had, wat veel te zelden voorkomt, even tijd om hier over en in je plekje te zwerven; mijn compliment. Nog een heel prettige dinsdag verder.
Warme groet, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
het heden enkel nog vermoeden
bijna niet waarneembaar in tijd
verliest zij zich in de spiralen
zand dat ergens in een loper
heel zacht naar boven glijdt
leent zij zich slechts ‘t herinneren
lacht wat onzeker om wat is
uit angst dat het haar breekt
sluit zij alvast haar ogen
- ik ben er niet -
blijft wereld haar gedogen.
**********
sunset 23-09-2009
**********
Groetjes, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.