De eeuwige golven van de zee
brengen een boodschap aan land
stormvogels schreeuwen hun verdriet
en nemen gedachten met zich mee
dromen spoelen aan, op het strand
maar grijpen kunnen we ze niet
Dit gedichtje , vrij bewerkt naar een oud zeemansliedje draag ik op aan jou Bachje .
Weet je , een geliefde moet soms gaan , maar de liefde kan je nooit meer verlaten . Ze is een deel van je hart geworden , waarheen je ook gaat .
Alle zandkorrels van de zee , alle druppels water , ze zijn dragers van duizenden liefdes , voorbij gegaan in de tijd .
Zo mooi verwoord Bachje ,
ik hou van die zachte weemoed en stille verwachting .
De zomer is voorbij ,maar de hoop wil niet sterven .
Verlies nooit de wil om te dromen
want uit de stoutste dromen
wordt de werkelijkheid geweven ...
Prachtige foto ook!
