gedichten - achtergronden- roerselen

Ik dwaalde door jouw stekje hier (wat zeker voor herhaling vatbaar is) en kan niet nalaten enkele persoonlijke opmerkingen te plaatsen, zeker voor wat betreft het interpreteren, uitleggen van gedichten.
Laat ik voorop stellen dat in wezen elke kunstenaar, en dus ook elke schrijver, een egotripper is die in eerste instantie voor zichzelf bezig is. Als uiting van, als verwerking, als simpele mededeling of - ook - als bevestiging voor hem / haar.
Voor wat het geschrevene betreft ben ik de mening dat de lezer, hoe dan ook, altijd gelijk heeft. Want eens als je iets publiek maakt, overlaat aan de ander, is de interpretatie van, door en voor die ander het enigste belangrijke en juiste. En dat is juist het mooie van het geschrevene, dat het op zovele manieren 'gezien, gevoeld' wordt. Want dan pas 'leven' de woorden, krijgen zij inhoud.
Maar ik ben ook maar een leek en een schrijfamateur. Dus is dit - uiteraar - een strikt persoonlijke en misschien wel helemaal verkeerde visie. Maar dat zal mij een zorg wezen .

liefde is niet te stoppen

blind mij mijn ogen en ik kan jou zien
verstop mijn oren en ik zal jou horen
zelfs zonder voeten kan ik tot jou komen
zonder mond zal ik jou liefde fluisteren

breek mij mijn armen en ik zal jou vatten
met heel mijn hart zelfs met alleen één hand
hou mij mijn hart toe en mijn voel zal slagen
al steek je mij, verhangt me en verbrandt
dan nog zal ik jou in mijn zijn steeds dragen.
**********
sunset 17-04-2007
**********

Liefs en heel fijne dag, sunset

VRIENDEN VAN DE POEZIE

LEES VERDER LEES VERDER


Ik geniet op dit ogenblik intens van een boek, gepast
doorspekt met poëzie, en wil dit even kond doen op
dit forum.

Het werk is van JORIS GERITS, docent Nederlandse
letterkunde aan de universiteit en jurylid voor
verschillende letterkundige prijzen.

Alhoewel hij 64 jaar oud is, is het zijn debuutwerk -
en wat voor een werk!

Het noemt '365 - dagboek', en is pas dit jaar verschenen.

Ik vind het subliem. Het is inderdaad een dagboek, 365
dagen lang met vele, oh zo passende gedichten of deeltjes
van gedichten, bij de stemming van het ogenblik.

Ik vertel niets over de 'rode draden' die door het boek
lopen; dat moet je zelf ontdekken.
Vermits de man op 64-jarige leeftijd regelmatig terugblikt
naar vroeger en zijn jeugd, zijn er fragmentjes bij die ook
uit de pen van give, robbe, uvi of anderen onder ons konden
komen.


Op de kaft:

' Een overdonderend boek
over verwaarloosbare futiliteiten
en de kern van de zaak:
leven, liefde, literatuur'.

denook schreef:VRIENDEN VAN DE POEZIE

LEES VERDER LEES VERDER


Ik geniet op dit ogenblik intens van een boek, gepast
doorspekt met poëzie, en wil dit even kond doen op
dit forum.

Het werk is van JORIS GERITS, docent Nederlandse
letterkunde aan de universiteit en jurylid voor
verschillende letterkundige prijzen.

Alhoewel hij 64 jaar oud is, is het zijn debuutwerk -
en wat voor een werk!

Het noemt '365 - dagboek', en is pas dit jaar verschenen.

Ik vind het subliem. Het is inderdaad een dagboek, 365
dagen lang met vele, oh zo passende gedichten of deeltjes
van gedichten, bij de stemming van het ogenblik.

Ik vertel niets over de 'rode draden' die door het boek
lopen; dat moet je zelf ontdekken.
Vermits de man op 64-jarige leeftijd regelmatig terugblikt
naar vroeger en zijn jeugd, zijn er fragmentjes bij die ook
uit de pen van give, robbe, uvi of anderen onder ons konden
komen.


Op de kaft:

' Een overdonderend boek
over verwaarloosbare futiliteiten
en de kern van de zaak:
leven, liefde, literatuur'.

Een uittreksel uit De Standaard der Letteren van vrijdag 20 april ll.


"Vele gedichten ondersteunen Gerits' verdriet, of confronteren hem juist met zijn toestand. Maar tegelijkertijd troosten ze,omdat een rake formulering altijd weer een nuance kan blootleggen. Een goed gedicht zegt blijkbaar meer dan duizend scheldwoorden. Als er echt even niks meer te zeggen valt, dan klinkt het desolaat in een oneigen taal: ,,I miss us.,



365 is niet triest en ook niet hoopvol, het is niet tranerig en ook niet stoer. Het dagboek is kwetsbaar in de weerbare betekenis die Gerits aan het woord heeft kunnen geven. Hij is er bovendien in geslaagd om dit ik-gerichte genre bij uitstek te vrijwaren van navelstaarderij. Dat wekt, zoals gezegd, soms vragen op, maar het wekt vooral bewondering. Het vergt moed om een dagboek bij te houden in zo'n periode en het vergt nog veel meer moed om te delen met de rest van de wereld. Dat sereen en bedachtzaam boek is geworden, is te danken aan Gerits uitgepuurde stijl. Hij schrijft geen woord te veel, maakt de dingen niet mooier dan ze zijn, maar zeker niet lelijker. Cynisme is hem vreemd, maar het geloof in mirakels ook. Gerits dagboek is als de meest idyllische plek die hem na zijn rampen en zijn gedwongen verhuizing nog rest: zijn ,,door hortensia's omzoomde binnenplaatsje,. Het is een besloten verdriet dat aan de randen (in de herinnering en in het vooruitzicht) nog enige zoetgeurende kleurenpracht vertoont.
"


Recensent Matthijs de Ridder
geeft het drie sterren (van de vier).



En professor Frank Hellemans
eindigt zijn recensie in Knack dd. 21-03-07
met de volgende profetie :

"Ook al is dit literair jaar nog jong, het zou wel eens kunnen dat
365 hét Vlaamse literaire boek van 2007 is."




Kijk, beste denook,

Je bent in goed gezelschap met je lovend commentaar.

Voor wie het interesseert via internetradio
kan je een interview met de schrijver beluisteren.

Het wordt even zoeken, was het nu Neon of Ramblas?


Goedenavond!

ART BRUSSELS 2007

licht en schaduw
kleuren en lijnen
geknutsel en geplak

snobs en geldelite

het mekka van de wereld-galerijen samen in de Brusselse Paleizen

dure standhoudersprijzen
dure tickets
onbetaalbare kunst(?)werken

een eigen, aparte wereld
die ieder jaar groeit
reeds 25 jaar

tussen veel brol
nu en dan iets moois

dat moet, merkt een bezoekster
er is geen grote kunst mogelijk
als er niet ook veel 'brol' is

op ieder terrein zijn er slechts profs
mogelijk
als er ook veel amateurs zijn

ik ben er ieder jaar en telkens
zeg ik: dit was de laatste keer

tot volgend jaar op de Heizel


denook

Treffend en tonend jouw verwoording. Al ben ik geen voorstander van onnodig cijfergebruik in gedichten '(reeds vijfentwintg jaar' staat namelijk zo veel mooier dan 'reeds 25 jaar').
Liefs en een zomerse dag jou gewenst (maar dat zal wel lukken met temperaturen die naar de 30 graden gaan)
sunset


http://sunset.deds.nl

sunset schreef:Treffend en tonend jouw verwoording. Al ben ik geen voorstander van onnodig cijfergebruik in gedichten '(reeds vijfentwintg jaar' staat namelijk zo veel mooier dan 'reeds 25 jaar').
Liefs en een zomerse dag jou gewenst (maar dat zal wel lukken met temperaturen die naar de 30 graden gaan)
sunset


http://sunset.deds.nl

en 30 graden kan ook dertig graden zijn!

Alterego1 schreef:
en 30 graden kan ook dertig graden zijn!

Ik had het wel gedacht . Maar het door mij geschreven was GEEN gedicht .

denook schreef:ART BRUSSELS 2007



licht en schaduw
kleuren en lijnen
geknutsel en geplak

snobs en geldelite

het mekka van de wereld-galerijen samen in de Brusselse Paleizen

dure standhoudersprijzen
dure tickets
onbetaalbare kunst(?)werken

een eigen, aparte wereld
die ieder jaar groeit
reeds 25 jaar

tussen veel brol
nu en dan iets moois

dat moet, merkt een bezoekster
er is geen grote kunst mogelijk
als er niet ook veel 'brol' is

op ieder terrein zijn er slechts profs
mogelijk
als er ook veel amateurs zijn

ik ben er ieder jaar en telkens
zeg ik: dit was de laatste keer

tot volgend jaar op de Heizel


denook

Kunst met een K.


Ach, we zullen er nooit uitgeraken.
De gustibus ...

We moeten toch niet verder kijken dan dit forum.
Zijn we niet allemaal verschillend?

En wat de ene niks vindt
wordt door een ander de hemel in geprezen.
En vice versa.
Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.


Ik heb het er erg moeilijk mee.
Met hespen tegen universiteitspilaren.
Sperma en bloed. Of plassen. Op een podium toch.

Waar blijven de moedige intellectuelen
om dit alles aan te klagen?
Allemaal zo bang als een wezel
om rechts en conservatief geëtiketeerd te worden.
En te dom om het modernisme te begrijpen.

De kleren van de keizer. Ken je dat sprookje?

Rik Poot die durfde dat.
Hij stond dan ook eenzaam op de barricaden.
Te roepen dat hij niets zag.

Gisteren nog even getroost door Luc Huyse.
Bij Friedl Lesage.
'Ik ken niets van scholen. Kunst moet me ontroeren."

Voilà.
Hoe kan een hoopje afval je ontroeren?
Of een cloaca?

Luister naar Bach of Hazes.
En laat je ontroeren ...

En als jij dat wordt van "een getatoëerd varken"
van Wim Delvoye, mij ook goed ...

Uvi

Kom hier graag wandelen, kijken en luisteren....

Maar durf me niet wagen in deze "ping-pong"
van gedichten!!!

UVI en DENOOK ook dank voor de inlichtingen
betreffende dat " 365 dagen-dagboek".
Ik vind hier ook altijd heel interessante informatie!
Van harte dank!

Het ga je goed denook en
tot later!
liefs
johanamaria

Joanna Maria schreef,

"Kom hier graag wandelen, kijken en luisteren.... "

"Maar durf me niet wagen in deze "ping-pong"
van gedichten!!! "

Joanna Maria,

Wat jij een "ping-pong" van gedichten noemt?

Waar staan die?

K.......... V.......... S..........

Koninklijke Vlaamse Schouwburg (Brussel)

Een monument in de theaterwereld.

Veertig jaar geleden + enkele jaren meer en
enkele jaren minder was ik een trouwe abonnee.

Vanuit onze streek werden twee zalen veel bezocht:
- de MINARD in Gent, waar alleen stukken van de
huisschrijver ROMAIN DE CONINCK werden opgevoerd.
Elke zondag met volle bus naar Gent.
Elke voorstelling volle bak.
Elk stuk weken op het repertoire.
Gezonde ontspanning voor duizenden ...

- KVS in Brussel, voor de iets meer kieskeurigen.
Ieder stuk ook een maand op het repertoire.
Drama's - trillers - een lach.
De sterren van toen - in volle 'fleur':
Nand buyl - -Vic Moeremans - -Anton Peeters --
Tuur Boucher - - Jan Reusens -- Paul Cammermans--
Dora Van Der Groen -- An Peetersen -- Yvonne Lex --
Senne Rouffaert -- Cyriel Van Gent -- Lia Lee --

en de jongere garde:
Wies Andersen -- Chris Lomme -- Walter Moeremans --
Marc Bober -- Raymond Bosschaert --

In beide categorieën vergeet ik nu namen,
ik zie wel de gezichten nog voor mij;
vergeten ... wat een kwaal!


Waarom dit alles?

Bij mijn 'DE MORGEN'-krant van gisteren zat
weer een 'huidige' KVS- katern.

Mooi alles tweetalig en ...
tussen één mei en acht juli zijn er nog
twaalf verschillende producties, waarvan

VIJF in het Nederlands !!!

De andere stukken worden in het Frans, Engels,
Duits, ... opgevoerd; weliswaar met bijhorende
vertalingen.

Of, hoe een Instituut kan, wil, mag, moet evolueren.


groeten in vriendschap -- denook - -

Uiteindelijk leert men het, ook en zelfs in Brussel. Minimaal de tweetaligheid . Al is, geschiedkundig, Brussel zo Vlaams als wat (zegt jullie buur ).

’t vermoeden bleef

plots was er onze slaapaanval -jij weet
waarom de spiegel onze namen ademde:
’t moment kreeg onze schaamte weer terug
als toen, toen wij nog op elkander lagen

en wij ons heel geleidelijk vergaten
in deze droom, de mooiste aller dromen
waar tijd en ruimte heel misschien veranderde
die wij in dronken liefdesroes betraden

nog altijd wondbedekt en zonder voel
van waarheid bleef enkel een vermoeden
dat wij ons altijd nog beroerden
toen ’t licht reeds lang ons in de dag ontvoerde.
**********
sunset 24-04-2007
**********

Liefs en een heel fijne vrijdag, sunset

http://sunset.deds.nl

Ik wil vandaag de draad weer opnemen bij mijn oude school en de poëzienamiddag van enkele maanden geleden.

Hierna nog twee gedichtjes van huidige leerlingen.
Weet dat het thema 'de omgeving van de school'
en 'stilte' was. Rond de school ligt een prachtige vijver
en de school ligt ook niet ver van het station.

1) Het brugje aan de vijver
Een plaats van rust
Een dwarrelend blad dat je voeten kust
Herfstkleuren die hypnotiseren
In een eindeloze gedachte
Dat is de stilte waar ik al dagen
Op wachtte
Het enige dat je hoort is het
Wapperen van de bladeren
En het ruisen van de wind
Het stromen van het water
Dat zich onder je voeten bevindt
Deze rust en stilte maken je weer sterk
Voor een nieuwe dag
Denk er aan ... en vergeet het niet
Dromen mag

- - Svea - - 14 jaar


2) DE HARDE MINNAAR

Doorheen de kuilen
Van de verroeste rail
Sluipt de wind
Als een vuile minnaar.

De hendels worden
Aangetrokken, geheven
De minnaar rust
En lucht haar kalmte.

Het perron davert
De stilte binnen,

Als de minnaar
zijn veelbelovend bed
verlaat,

En de berm zucht
onder dit
metalen zwaargewicht.


Sofie en Wini - -16 jaar - -



nog eentje:

DE VIJVER

Geen vierer
Geen zesser
Gewoon een vijver


Bram en Mathieu - -16 jaar - -


tot een volgende afspraak - -denook - -