Gewoon, gedichten - 3

sunset · 22 mei 2010, 08:54

Mississippi Summer Dreams (IV)

donker breekt
zwemmend licht
schaduwstil slapend
okerleem: jij

glanzende zinderende
gloed – deinende zon-
warme oceaan –
op en af huid-
ademende golvende
zinnen, nieuwsgierig
vragend: wij?
**********
sunset 22-05-2010
**********

sunset · 23 mei 2010, 09:35

nog elke nacht

als is ‘t een toversnoer
haalt deze dag
jouw lachen uit diepte
van je vriendelijk gezicht
alsof je ’t weet dat ik je lief

’t is dat ‘k je droom
mijn hand steeds in de jouwe
een kuiken dat de kilte schuwt
en warme vleugels zoekt
ben jij niet mooi
wel zacht en lief opstandig
gaat elke nacht
door heel mijn slaap
naar dagen die
mijn leven raken.
**********
sunset 23-05-2010
**********

sunset · 25 mei 2010, 07:57

New Orleans

de dag na de civilisatie
keren de mensen
terug in hun wouden
droefheid in blikken
zoekt men tevergeefs
en een laatste haarspoeling
verdampt in de wind

hier en daar lacht weer
iemand zelden alleen
wensen zij geen andere
vermomming dan zichzelf
zijn naakt zoals zij kwamen
toen, eens en nu weer
is het zover, geduld loont

een dag na de civilisatie
gaat het eindelijk naar huis
al oreert er iemand
hij wordt niet gehoord
ook zijn woorden vergaan
verwaaien in de bomen
in ’t woud enkel een aarzelen

zachtjes, heel zachtjes; nog.
**********
sunset 25-05-2010
**********

(toch een 'Mississippi Summer Dreams (V)')

sunset · 26 mei 2010, 07:07

wat jij met me doet

zou je alleen
mijn lijf lieven
aanraken
houden
en laten vallen…

maar ik geef
in blind vertrouwen
mijn hart
in jouw handen

(midden in de zomer
verstard
door ijzige atmosfeer
koude onverschilligheid
wantrouwige blikken
droevige gewoonte
en liefdeloze woorden

ontdooi ik
in lente
alleen al
door ’t stralen
van jouw ogen).
**********
sunset 26-05-2010
**********

sunset · 27 mei 2010, 08:52

meiochtend

een vage schemer die zich neigt
voor dag als schim aan verre einder
en dan ‘t ontplooiend lenteleven

in diepte daken breed en laag
- geen huis is al ontwaakt -
een tedere zachte helderheid
enkel ‘t gezang van vogels

groet zon die zich verheft
in zuiver, zuiverst blauw
tot ’t voor de ogen schittert

en leeuwerik de hemel klieft
zich weer laat vallen naar de grond;
het horen van een ochtendwind
die door het jonge lover ruist

mijn hart dat van geluk stil zwijgt.
**********
sunset 27-05-2010
**********

sunset · 28 mei 2010, 07:20

enkel woorden en mijn lach

ik schouw, aanschouw de zijnen zijn gelijken
in droom verdwijnen pijnen die ik mee-
gedragen heb tot ver voorbij mijn graf
en ook de nagels van het kruis zijn reeds
geslagen in handen die ik steeds open gaf

wie steekt de speer en velt me neer?

gebroken zijn mijn botten en ook mijn stem
zwijgt krachteloos - vergeef het hen, mijn Heer -
wanneer de geest ten hemel stijgt
neigt zich de avond in mijn dag; ik leef
niet meer dan enkel woorden die ik schreef
die ‘k tatoeëerde met mijn lach.
**********
sunset 28-05-2010
**********

sunset · 29 mei 2010, 09:30

asfalt-slam

hoger dan horizonten
ontstijg ik ruggelings een hemel
vol gebroken wolken
krabbers ‘s nachts hortender
dan elke adem
ga ik schuin

als sigaretten
gloed brandt
lichtreclame neon
tonen op langspeelplaten
muren tussen orion en kreeft
waar hand en voeten ademen

mij wimpers uittrekken
maakt wensen
niet eenvoudiger ook
niet het loensen in etalages
waar niets achter staat
je hoe dan ook niets anders ziet
dan je eigen spiegel
beeld

regen pelt mijn pols
slag in blauwe aderen
flakkeren straatlantarens
of ik en al naargelang
je het bekijkt
vouwen zich nachten
half donker half maan
licht tussen de ribben.
**********
sunset 29-05-2010
**********

Bosrankje · 29 mei 2010, 10:37

Beste sunset,

Eindelijk vind ik de tijd om iets te komen
schrijven bij je "gewoon gedichten" die
alles behalve gewoon zijn !

Op 16 juni zal je "Poëzie" verschijnen bij
de Poëzie van de dag.

Tot schrijfs, bij jou of bij ons en lieve groetjes

Alter en Rankje

elisa20 · 29 mei 2010, 15:55

Dag Sunset

Graag ben ik komen lezen - ik had wel wat in te halen ! -
en kon ik genieten van je poëzie, die zeer verscheiden is,
maar ook boeiend, beeldrijk en gevoelig !

Dank voor zoveel schoonheid !

Vriendelijke groetjes,
elisa

sunset · 30 mei 2010, 08:34

.
.
.Bosrankje,
Dank je, weer een hele eer voor mij. En geniet van jouw, jullie zondag.
Liefs en knuf, groetjes
sunset

elisa,
Mooie woorden laat je hier achter; dank je wel daarvoor. En nog een heel prettig weekend verder.
Liefs en knuf, sunset
.
.
.

sunset · 30 mei 2010, 08:35

liefde/leven

diepblauw glijden
voormiddagen
aan oevers voorbij
fluisteren windwoorden
over koperkleurig water
gedragen door de stroom
vergetelheid in warme schaduw
zijn regentrommels
alleen maar in de verte
hoorbare echo’s
over boomtoppen
stap je door hapergaten
eigen adem volgend
en woorden schandelijk stil
vind je weer
ongelofelijke gebeurtenissen
afgelegde wensen
verloren gegane hoop

het droeve voegt zich
bij ‘t vertrouwde
ik vervolg mijn weg
door vergrijzende middaguren
langs hellingen rode
pioenrozen dragen bomen
diepgroene hoeven
over ruwe huid
slijpt water
kiezelstenen
van gisteren
zonder onderbreking
groeit tussen twee
de stam in het nat
en het verlangen
naar mateloos lieven.
**********
sunset 30-05-2010
**********

sunset · 31 mei 2010, 08:16

avondlijke rust

rust laat ons de dag uit gaan
in ‘t zand ons zetten
en niets in hout kerven
voor ons schaduwen bedekken
wij het verlorene verzamelen

de aarde is een heel goed bed
wanneer ik in je warmte lig
achter oogleden afgronden stranden

over ons een afscheidswind
gedragen tot aan oeverloze
papierwoorden, zwepende stilte
waar begin het einde is
alles zonder reden

stil, liefste, stil
wij hebben ons
in ’t zand gezet.
**********
sunset 31-05-2010
**********

sunset · 01 jun 2010, 00:30

zo weinig scheelt het

aarzelend druppelen
wolken over mij
een bijna lusteloos
bestendig regenen
op hete huid

wensen zwijgend makend
leeft mijn ik
nog in zichzelf

en daar ben jij;
met één stap laat jij
vlinders bloemen.
**********
sunset 01-06-2010
**********

sunset · 02 jun 2010, 07:50

achter de horizon

wanneer maanschaduw raakt
weidt eenzaamheid in poriën
verbrandt wind zout op wangen
zwijgen uit glas laat wenen
wandelen verdorde vruchten
de rustige paden van de nacht
in zilverlicht geboren schemer
zaait zich in bloedoude genen
zuigt tot het hart breekt
in slaap van angst

verdwaald licht lokt ogengruwel
druppelt in smartcisternen uit blauw
tongvlees laat hoop zwijgen en
warmte van de dood likt zich de lippen:
hoe zal het zijn een helder ochtendrood
of misschien toch giftig gas?

lichtvoetig wil ik gaan
om uit te wonen ’t hart
- het mijne – het vredevolle
in barnsteenmeer
achter de horizon.
**********
sunset 02-06-2010
**********

sunset · 03 jun 2010, 07:36

wolkenhuid

het grasland
van je geur
is bevalligheid
van lelies

stom bladert
mijn mond jouw haar
troosten ogen
gekoelde dauw
die in jouw
handen bloeit

uit stralen van zon
weef ik wolkenhuid
strooi dit kleed
als barnsteenlicht
in schemering
van de dag.
**********
sunset 03-06-2010
**********